Tom van Schendel: Door de regen

Het zeikt van de regen. Al dagen. En dat midden Januari.’ t zou moeten vriezen dat  ‘t kraakt , maar mooi niet. Ondanks  een regenpak ben ik al een keer of drie aardig nat geregend in twee dagen tijd. Een veilige conclusie kan ik alvast trekken; ik heb een  slecht regenpak gekocht. En nog een conclusie: het valt om de dooie dood niet mee om mijn dochter van 12 te overtuigen van het heilige fiets vuur dat in mij brand. Ze vindt het ongelofelijk stom dat zij door de regen naar de manege moet en de andere meiden gewoon met de auto komen. En kom  bij haar niet aan met verhalen over milieu, klimaatverandering en dat soort flauwekul. Vet stom is het gewoon, en regen is ook vet stom.

En, (om heel eerlijk te zijn), zo, met dat water in mijn ogen en in mijn kruis op weg naar de open dagen van de middelbare scholen in de buurt, ja, met mijn dochter, op de fiets, overvalt mij knerpende twijfel als we ingehaald worden door een enthousiast toeterende vader van een vriendinnetje. Hij wel. Zonder gewetenswroeging de vijf kilometer afleggen met de auto. Ik bereid me al voor op een verwijtend: “zie je wel papa, zij gaan ook met de auto.” Maar het blijft stil naast me. Ik kijk haar met een grimlachje aan. Zij grimlacht terug.

Ik grimlach tegen mijzelf. De wereld met al zijn verlokkingen trekt iedere dag aan mijn jas, mijn regenjas. Weekendje vliegen naar Barcelona, trots met mijn dochter flaneren op de Ramblas, weekendje kruiden snuiven in Marrakech, bijkomen in La Palma tijdens de kerstdagen, boodschappen doen met de auto, de kaas vergeten en nog een keer heen en terug. Gewoon doen! Wie dan leeft wie dan zorgt. Helaas, dat werkt niet. Ik leid aan Weltschmerz, ik geef het toe. En daar zijn geen medicijnen voor. Veel fietsen zegt de dokter, dan voelt u zich het beste. Ja ja…. Ik ga straks pannenkoeken bakken voor mijn lieve  stoere moppermeid als we straks koud en nat thuis komen. Op het kleinste pitje, dat dan weer wel….