Suriname is een paradijs voor libellen

Spitsdraken, griffioentjes, schutters, woudvliegers en wijdogen. Alleen de namen zijn al een avontuur op zich. Voor het eerst is er een compleet overzicht verschenen van alle libellen en juffers van Suriname, een kleurrijke gids door een van de rijkste insectenwerelden van Zuid-Amerika. In het nieuwe boek Grasbarki, Libellen van Suriname toont Marcel Wasscher een wereld die verrassend rijker blijkt dan die van heel Europa.

De veldgids beschrijft maar liefst 314 libellensoorten die in Suriname zijn waargenomen. Daarmee behoort het land tot de meest soortenrijke gebieden ter wereld voor deze insectengroep. Sommige soorten leven diep in het regenwoud, andere langs kabbelende kreken, savanneplassen of grote rivieren. Zelfs in Paramaribo zijn meer dan 75 soorten vastgesteld. Het boek is ook een eerbetoon aan generaties onderzoekers die de Surinaamse libellenwereld in kaart brachten. Zoals pionier Dick Geijskes, die tussen 1938 en 1965 duizenden exemplaren verzamelde.

In het Sranantongo, de meest gebruikte omgangstaal van Suriname, worden libellen meestal grasbarki genoemd, maar ook wel glazenmakers. Volgens Wasscher verwijst grasbarki naar een klein balkje dat door het gras vliegt. De benaming glazenmaker is vanuit Nederland overgenomen. Suriname kent daarnaast een grote taalrijkdom, met voor libellen verschillende namen in andere talen: Peremogo in het Karinja, Pïmokoko in het Tareno, Pïrïmok in het Wajana en Bimbimbri in het Lokono.

Wasscher heeft alle soorten in het boek voor het eerst ook een Nederlandse naam gegeven, naast de bestaande wetenschappelijke naam. Zo kom je namen tegen als de Stekeltangkreekdraak, het Coropina-achteroogje en de Geïskes’ knobbeljuffer. De Bultvleugelreuzenjuffer is een heel opvallende soort. Met een lichaamslengte tot 14,5 centimeter geldt deze als de langste libel ter wereld. Aan de andere kant van het spectrum staat het Kleinst goudzoekertje, nauwelijks groter dan een vingernagel.