Op pad met Menno Bentveld: Veeg teken

Teken zoeken graag beschutte plekken, zoals de schaamstreek of knieholte, om zich vast te bijten en een voedzame bloedmaaltijd te nuttigen. Volgens Menno is het altijd ellendig om door de teek te grazen genomen te worden: "Maar de laatste jaren maakt-ie het wel heel bont." Wekelijks schrijft Menno Bentveld een column voor de Varagids.

Lees hieronder de gehele column:

En maar hangen in een struik of aan een grasspriet. En maar wachten op een schaap of een muis of een mens (Leuker! Levert meer gezeik op) om te bespringen. En dan maar kruipen richting oksel, haargrens of scrotum. Onderweg zoeken naar een partner en lekker een potje paren op de gastheer. Kinky! Het mannetje laat zich daarna in de regel vallen, op zoek naar een nieuwe patiënt waarop misschien nóg een vrouwtje rondstapt.

Het vrouwtje zoekt na het liefdesspel naar een schaamstreek of knieholte om zich vast te bijten en een voedzame bloedmaaltijd te nuttigen. Nodig voor de maximaal 2000 eitjes die ze gaat leggen. Niet onder je huid, relax! Gewoon op de bosbodem. Hoe Bram Stoker toch ooit een vleermuis als inspiratie voor graaf Dracula heeft kunnen kiezen is me een raadsel, want de teek is veel geloofwaardiger en hardnekkiger als bloeddrinker.

Het was altijd al een ellendeling om door te grazen genomen te worden, maar de laatste jaren maakt-ie het wel heel bont. Jaar na jaar worden er meer tekenbeten gemeld en inmiddels is het tekenseizoen opgerekt van januari tot en met december. En meer teken betekent simpelweg meer besmettingen met de borrelia-bacterie die de ziekte van Lyme kan veroorzaken.

Als klap op de vuurpijl komt de teek ook in steeds hogere regionen voor. Waar hij vroeger door kou en andere ontberingen gestopt werd rond de 1000 meter, rukt hij in de Alpen tegenwoordig op richting de 2000. Nog geen bedreiging in winterse kou, maar dus wel voor zomerse wandelaars. Klimaatopwarming – daar gaan we weer – zorgt ervoor dat gastheren als edelhert en steenbok steeds vroeger in het jaar grote hoogtes opzoeken en door de oplopende temperaturen bereikt de teek nu óók de leefgebieden van knaagdieren als de marmot. Voor bepaalde vakanties naar Oostenrijk (een maand kamperen) wordt nu zelfs een vaccinatie tegen tekenencefalitis geadviseerd.

Ooit zo zout gegeten?! Veel leuks is er dus niet over de teek te melden. Of het zou moeten zijn dat de een er veel meer last van heeft dan de ander en wellicht hoor jij toevallig net bij team ‘de ander’. Onze natuurfilmer Stijn hoort overduidelijk bij team ‘de een’, want als we ook maar in de búúrt zijn van wat dorre bladeren of mekkerende schapen, dan heeft hij er alweer zes te pakken. Steevast krijgen we van Stijn, als we ’s avonds in onze tentjes liggen, een appje: ‘Ff controleren op teken, mensen, ik heb er al drie!’

Wat we dan trouw doen natuurlijk, want we waren het alweer vergeten. Dus dan gaan de zaklantaarns aan en worden alle lichaamsplooien onderzocht. Dat er dieren zijn die de teek als voedsel zien – vogels, zoogdieren – biedt geen soelaas; voorlopig valt er niet tegenop te eten. Ik sluit me dus maar aan bij het adagium van onze Stijn: zodra je buiten bent geweest, en dat kan dus ook de wegberm aan de overkant zijn: ff controleren op teken, mensen! Je ontkomt er niet aan. De teek is here to stay!