Op pad met Menno Bentveld: Nieuwsgierig

"Tijdens opnames leggen we tijdelijk wel eens iets neer achter een heidepol of beukenhaag om later weer op te pikken: een statief, koffietas of regenbroek. Hoe naïef!", schrijft Menno Bentveld in zijn column voor de Varagids. "Vooral sommige grote grazers zijn onverbeterlijk nieuwsgierig en lijken te denken dat er in alles wat wij laten slingeren brokken, koeken of korrels verstopt zitten. En dus wordt erin gehapt en mee gesleept."

Het zal geen verrassing zijn dat je alles uit de kast moet trekken voor het filmen van een kolibrievlinder, een wielewaal of een eikelmuis. Niet alle dieren werken mee. Veel zijn schuw, schuchter of totaal ongeïnteresseerd. En hoewel onze natuurfilmers niet van gisteren zijn, kost het ze regelmatig creatieve hoofdbrekens om thuis te komen met de spectaculaire beelden die wekelijks in Vroege vogels te zien zijn: een geniepige mierenleeuw die een argeloze voorbijganger zijn kuiltje inlokt, een jagende nachtzwaluw of de geboorte van een grijze zeehond.

De ene keer staan onze wildlife-collega’s uren stokstijf als reigers langs de slootkant, klaar voor actie. Een ander moment verrekken ze hun nek bij het speuren naar razendsnelle libellen. En weer een andere keer sluiten ze zich met een zak krentenbollen en een pot koffie urenlang op in een schuiltentje om, onbespied, de edelherten tot op een paar meter te laten naderen. Waarbij de krentenbollen uiteraard bedoeld zijn om de knorrende maag te stillen, niet voor de edelherten.

Toch bestaat er ook een heel andere categorie dieren. Dieren die juist opdringerig of plakkerig zijn of fanatiek op zoek naar bloed, zweet, je zak patat of je huidschilfers. Laten we ze ‘nieuwsgierig’ noemen. En om deze hele taxonomische exercitie te vervolmaken kunnen we ze uiteindelijk indelen in leuk en niet leuk. Niet leuk zijn de knutten, de muggen, de Aziatische hoornaars, de bedwantsen en de plaagmieren in je keukenkastje. Leuk is de rest. Hoewel, je hebt ook leuk en een beetje leuk, bedenk ik nu. Leuk zijn zonder meer dieren die dolenthousiast naar je toe komen om een beetje te snuffelen of op de kop gekrabd te worden. Geitjes, lammetjes, kalfjes, dat spul. Maar in het wild lopen tegenwoordig ook heel wat gasten rond die ooit, in miniformaat te cute voor woorden waren, maar in volwassen versie andere koek zijn. Schotse hooglanders, koniks, przewalskipaarden, sayaguesa runderen, heavy guys, zeg maar. Eén duw en je ligt om, één lik en je jas kan naar de stomerij, één prik en het kost je je milt.

En tot slot is er de categorie die er simpelweg met je spullen vandoor gaat. Tijdens opnames leggen we tijdelijk wel eens iets neer achter een heidepol of beukenhaag om later weer op te pikken: een statief, koffietas of regenbroek. Hoe naïef! Vooral sommige grote grazers zijn onverbeterlijk nieuwsgierig en lijken te denken dat er in alles wat wij laten slingeren brokken, koeken of korrels verstopt zitten. En dus wordt erin gehapt en mee gesleept. Dit najaar zijn de verloren voorwerpen: een regenbroek, een pak haverkoeken en een linkerhandschoen. Komt u iets tegen: broek en handschoen mogen naar de kringloop, koeken mogen op. Of zijn dat al…