Op pad met Menno Bentveld: Knutzooi

"Waar de das het meest koddige en fotogenieke dier van het bos is, is dit dier zonder meer het meest sfeerverpestend: de knut!", schrijft Menno Bentveld in zijn column voor de Varagids. "Terwijl de dassen rollen en dollen en zich geen zier van ons aantrekken worden we verjaagd door de knutten."

Lees hieronder de gehele column:

Dassen filmen. Mensen, wat een operatie. Vaak geprobeerd. Soms gelukt. Maar even zo vaak ook niet. Alle omstandigheden moeten kloppen, en dat zijn er nogal wat. Ten eerste moet er een bewoonde dassenburcht zijn. Een ecoloog, terreinbeheerder of dassenteller moet zin hebben om als gids te fungeren. Een cameraploeg meetronen naar een dassenburcht is een heikele zaak omdat men huiverig is om de locatie van het familiehol bekend te maken. Terecht! Voorkomen moet worden dat na de uitzending hele volksstammen door het bosperceel gaan stampen op zoek naar een dassen-experience en fijne foto’s voor op insta. Goed, nadat we bloedbroeders zijn geworden met onze gids (shout-out naar onze redactie voor al dat voorwerk!!) en we met de hand op het hart hebben beloofd niets maar dan ook niets over de locatie in beeld te brengen, gaan we op pad. Er mag die dag geen deo gebruikt zijn, geen aftershave, geen sterke tandpasta, er mag geen knoflook gegeten zijn of rauwe uien en je dient je als een woudgeest door het bos te verplaatsen. Er mag geen tak kraken, geen blad bewegen en je ademhaling….? Als het kan: dempen graag. De das heeft immers matige ogen, maar heel behoorlijke oren en zowat de beste neus van het dierenrijk. De precieze vierkante meter waar we gaan posten wordt met zorg gekozen omdat A: je geen vin meer mag verroeren als je eenmaal zit en B: een dassenburcht soms wel 1000 jaar oud is en vele in- en uitgangen kent. Kies maar eens de goeie! Daarna is het: zitten op je klapstoeltje of boomstam, camera installeren en wachten op de schemer. Dassen komen vaak nèt na zonsondergang naar buiten en je moet dus uren vóór die tijd doodstil in positie zitten anders krijgen ze je in de smiezen.

Dit keer staan alle seinen op groen en hebben we alle geluk van de wereld. Ergens, in een héél wijde cirkel rond Norg, laat de hele familie das zich zien. Na uren wachten komen ze uit hun burcht om pal voor onze neus wat te verpozen. Vader, moeder, pubers, jongen rollebollen over elkaar en genieten van de intredende nacht. En niet enkele minuten, maar minstens een half uur. Nog nooit zo goed gezien, nog nooit zo mooi gefilmd! Totdat een ander dier de arena betreedt. Waar de das het meest koddige en fotogenieke dier van het bos is, is dit dier zonder meer het meest sfeerverpestend: de knut! Geen mens weet wat zijn bijdrage aan het hele scheppingsverhaal is, of het zou moeten zijn dat het een grens stelt aan hoelang er dassen in het bos gefilmd mogen worden. Knutten -ik kan er een column over vol schrijven, doe ik misschien nog wel eens- zijn onzichtbaar kleine muggen, maken geen geluid, kruipen onder je huid, bijten je en drijven je binnen enkele minuten tot waanzin. Terwijl de dassen rollen en dollen en zich geen zier van ons aantrekken worden we verjaagd door de knutten. Of we nog meer award-winning shots van de das hadden kunnen maken? We zullen het nooit weten. De knut maakt er een eind aan. Krankzinnig van de jeuk, maar toch dolgelukkig vluchten we het bos uit.