Leven in eenzaamheid

Einzelgängers zijn het: de Amerikaanse zeearenden. Ze brengen hun leven voornamelijk in grote eenzaamheid door. Alleen voor de voortplanting zoeken ze een arend van het andere geslacht op. In voedselrijke gebieden tolereren ze elkaar. Dan leven ze tijdelijk dicht bij elkaar. Zo'n veertig jaar geleden leek het erop dat de zeeearend letterlijk eenzaam zou worden. In die tijd werd vaak gebruik gemaakt van insecticiden die uiteindelijk ook roofvogels bereikten. Eierschalen werden door de chemische stoffen zo dun, dat ze braken als de vogel wilde uitbroeden. Zonder nageslacht liep het aantal zeearenden snel achteruit. Gelukkig krabbelt de populatie sinds het verbod op enkele chemische stoffen weer op en is de zeearend letterlijk niet meer alleen.