Len Moret: Witje’s territorium_07_03_2008

Het is een domme merel. Hij hipt vlak voor de neus van onze poes over het grasveld en trekt zich niets aan van de zwarte dreiging die inmiddels zo oud is geworden dat ze net doet of het haar niets kan schelen. De reuma zit inmiddels in haar botten. Haar gezicht is ook niet meer wat het geweest is en de merels die onze tuin ook bevolken, slaan geen alarm meer als ze zich over de grond beweegt naar haar favoriete plekje in de tuin. Ze maakte altijd een ronde voordat ze zich daar nestelde. Ze wilde waarschijnlijk weten of er gedurende de nacht iets in de tuin veranderd was. Dat doet ze nu niet meer. Ze gaat nu rechtstreeks naar haar plekje en, plof, liggen. Vandaag gaat het anders.

De domme merel lijkt Witje uit- te dagen. Hij hipt heen en weer, al kwetterend, alsof er een territorium verdedigd moet worden. De poes gaat verbaasd zitten. Of poezen verbaasd kunnen zijn weet ik eigenlijk niet maar haar stilstand heeft iets menselijks, een besluitenloosheid die wordt veroorzaakt door onverwachte gebeurtenissen. De merel gaat door met het provocerende gedrag en geeft niet op. Witje zit nog steeds op dezelfde plek maar gaat er niet langs om naar haar plekje te lopen. De merel wordt wat rustiger, gaat op een kleine afstand op de rand van het vogelbadje zitten en houdt haar in de gaten. Witje kijkt nu een tijdje de andere kant op en negeert de merel volkomen. Dan gaat ze weer staan met haar stramme lijf en de merel begint weer met misbaar maken.

Witje negeert het dit keer volledig en loopt verder. Kijkt niet op of om alsof de merel bij het tuinmeubilair hoort. Hooguit goed om nagels op te scherpen of op te gaan liggen als het terras in de zon ligt. Het is haar tuin, die vliegende beesten mogen er best komen maar geen theater maken. Dat wordt gezien als een brutaliteit die met gepaste koelte wordt benaderd. Terwijl ze verder loopt krijgt de merel waarschijnlijk in de gaten dat deze dreiging het niet op territorium of kroost heeft voorzien. De drukte van een minuut geleden wordt nu verder afgespoeld in het vogelbadje en de merel vliegt op om in de verte te verdwijnen. Witje is inmiddels bij haar plekje aangekomen en “ploft” daar neer. Even later slaapt ze. Ze schokt en mauwt in haar slaap alsof zij de afgelopen gebeurtenissen op een andere manier weer beleeft.