Hans Sibbel: Herfst

"Ik kijk hoe de bladeren van de bomen rustig naar beneden dwarrelen. Het is windstil", schrijft Hans Sibbel in zijn column over de herfst. "Ik wacht tot de morfine gaat werken. Ik heb voor het eerst van mijn leven een hernia die al drie maanden aanhoudt. Herfst."

Lees hieronder de gehele column:

Het is herfst. Enorm herfst. Ik heb mijn AOW ontvangen. Herfst. Ik kijk naar buiten en zie op het balkon de plantjes staan. Die ik in het voorjaar met veel enthousiasme heb neergezet. Mijn eigen kruidentuintje. Rozemarijn. Peterselie. Munt. Oregano. Halve dag zon. Halve dag schaduw. Een rieten schermpje gemaakt dat ze niet te veel in de wind stonden. In de zomer netjes water gegeven.

Ik heb 1 klein takje rozemarijn afgeknipt en gebruikt. Ik zie het nog want de Rozemarijn is precies dat takje kleiner geworden in 7 maanden. Verder totale stilstand. Wat beter is dan de munt, de oregano en de peterselie. Die zijn net niet dood. En hebben mij ook niks gegeven. Herfst.

Dat experiment is ook de laatste keer geweest.

Ik kijk hoe de bladeren van de bomen rustig naar beneden dwarrelen. Het is windstil.

Vermoeid ondergaan ze hun onafwendbare lot. Herfst.

Ik wacht tot de morfine gaat werken. Ik heb voor het eerst van mijn leven een hernia die al drie maanden aanhoudt. Herfst. Ik kan dus ook niet meer hardlopen. Wat ik enorm mis.

Wandelen gaat nog een beetje, ik heb een soort klapvoet. Herfst.

Ik heb mijn campertje uitgeleend aan een vriendin. Die kan op de computer haar werk doen en reist nu 6 maanden door Spanje. Ze is in de Pyreneeën. Wandelen. Ik krijg nu foto's van gieren. Ze vraagt of ik weet of het een monniksgier of een vale gier is. Ik zie op het balkon een pimpelmeesje de laatste restjes uit de pot met vogelpindakaas schrapen. Herfst.

Op de radio is een discussie over box 3. Over de complexiteit van het belasten van vermogen.

En dat het niet eerlijk is. Of juist wel. Een allerlaatste vlinder twijfelt om op de lavendel te landen. Maar hij ziet dat de bloementjes nog in de knop zitten. Sinds april toen ik hem kocht bij het tuincentrum is er de belofte van lavendelbloemen. Ik bedenk opeens dat het misschien een plastic plant is en word van die gedachte al verdrietig. Herfst.

Twee meerkoeten doen alsof ze ruzie hebben maar ze weten dat het nergens meer over gaat. Er is geen territorium te verdedigen, er gaan geen eieren komen, er wordt niet gebroed. Het is een zinloze ruzie. Een ritueel om te wennen aan wat komen gaat. Herfst.

De pijn in mijn been wordt doffer. Verdwijnt naar de achtergrond. Hij is er wel maar het voelt nu meer als de pijn die je kan hebben nadat er een vulling in je kies is gezet. Napijn. Herfst.

Nou ja. Het is wintertijd dus vroeg donker. Ik moet denken aan de karpers rond mijn woonboot. Die zakken nu langzaam weg in de modderbodem om bij 4 graden Celsius heel langzaam hun vet te verteren en wachten tot de dagen weer langer worden. Herfst.

Ik bedenk opeens, warme chocomel. Daar heb ik zin in. Met pepernoten. Want die lagen me al maanden in de supermarkt aan te kijken. En de Sint is er eindelijk. En vanavond mijn schoen zetten. De letter H zou wel fijn zijn. De H van herfst.