Frans Buissink: Het kippending

Op een dag kwam de kip in mijn leven. Ik bedoel niet de hapklare fabriekskip, nee de levende kip, met veren en al. Dat had ik toch nooit geloofd als verstokte natuurromanticus.  U moet weten, ik ben er een van het ergste soort. Een aanbidder van de absolute wildernis. Als het aan mij lag zouden ze veel meer natuurgebieden mogen afsluiten. Weg met de paden. Weg met het volk. En al helemaal weg met biologen en beheer. Afgrendelen die boel. De natuur voor de natuur.

In zo’n denkraam past geen kip.  Dat is een gefokt dier, nog burgerlijker dan hond of kat. Bij een hond kan je nog een stamboom fantaseren met dubbele namen. Van een kat kan je denken dat hij spiritueel is. Maar kippen zijn domme eierlegmachines. Dat dacht ik. Totdat ik  Frans tegen kwam, de boswachter. Die hield er een opmerkelijke gewoonte op na. Na een dag zwerven door de duinen beleefde hij zijn happy hour voor zijn ruim bemeten kippenhok. Daar zette hij een stoel neer en ging onder het genot van een drankje  zitten kijken naar zijn kippen. Intens genietend van hun gedrag. Als ik het zelf niet gezien had, had ik het niet geloofd. 

Dat werd mijn bekering. Al jaren heb ik nu zelf kippen. Tegenwoordig zijn dat drie brahma’s. Veel mooier dan een brahma kan een kip niet zijn. Ze zijn groot en trots. Ze worden de koninginnen onder de kippen genoemd. Net als de boswachter zit ik ’s avonds naar ze te kijken als ze door de tuin scharrelen. En ik verwen ze. Laatst vond ik dat ze een nieuwe drinkbak verdienden. Niet meer dat plastic ding, maar een echte kippendrinkemmer. Dat is de ferrari onder de kippendrinkbakken. Zo’n emmer kan je voltappen en op zijn kant zetten, zonder dat hij leegloopt. Er vult zich wel een gootje met water. Hij is verzinkt en heel erg bling-bling.

De dankbaarheid van mijn kippen viel nogal tegen. Ze moesten niets van het glimding hebben en liepen er met een nuffige boog omheen, alsof ze bezoek hadden gekregen van een verre planeet. Ik kon niet anders dan de oude plastic drinkbak maar weer neerzetten.  Elke dag schoof ik de bling-bling wat dichter naar het ouwe plastic. De argwaan van de kippen brokkelde centimeter voor centimeter af. Na vijf hele dagen waagde de oudste van het stel haar snavel voor het eerst in het drinkgootje.

Zie je wel, dacht ik eerst nog, stomme kippen. Maar ze zijn natuurlijk veel verstandiger dan wij allemaal en laten zich niet meteen gek maken door iets nieuws, dat glimt.

2007 (c) Frans Buissink