Dolf Jansen: Begraven

Tijdens het geven van een inspiratie-talk op een natuurbegraafplaats, raakte columnist Dolf Jansen zelf ook geïnspireerd. De schoonheid van de omgeving, een nabijgelegen Duits dorpje en een 'regionale lekkernij', brachten hem in positieve sferen. "Natuurbegraven is mooi, door de plekken waar het kan, door de sfeer en de verbinding met de natuur."

Lees hieronder de gehele column:

Er gebeuren hier en daar mooie dingen, geachte vroege luisteraar – Amelisweerd niet verder aangetast, Nederlandse Staat veroordeeld tot klimaatbeleid om Bonaire te redden, ik zou bijna zeggen AAN DE SLAG – maar toch neem ik u mee naar een begraafplaats. Waar ik me anderhalve week geleden bevond. En dan niet zomaar een begraafplaats, met zerken en mooie woorden en verwelkte bloemen hier en daar. Nee, een natuurbegraafplaats.

Ik mocht met de trein naar station Mook-Molenhoek, ook nog gelegen aan de Lindenlaan – als die laan ook nog lang was geweest had u me vast niet meer geloofd, maar dat viel tegen. Ik jogde daarna met een rugzak vol grapjes het naastgelegen natuurgebied in richting Jachtslot Mookerheide. Want vlak daarnaast ligt de natuurbegraafplaats waar ik was besteld. Niet om iemand uitgeleide te doen, of hoe heet dat, maar om 200 mensen toe te spreken die zich inzetten voor natuurbegraven. En daarmee ook voor natuurbehoud.

Nog even over dat gebied, ik ken het van naam, natuurlijk, Mookerheide, volgens mij is er ook ooit een serieuze slag uitgevochten, april 1547 als ik me goed herinner (en anders vraag ik het even na bij Felix Meurders), maar goed, het is er werkelijk prachtig, zeker ook in de combinatie met namiddagzon en winterse mistflarden die ik er zomaar bijkreeg. Ik zag trouwens, op de kaart bedoel ik, dat als je doorloopt in noordoostelijke richting – ik zou zeggen doe dat zonder rugzak en met een behoorlijke basisconditie – je natuurlijk op enig moment de Rijn treft, maar kort daarvoor al even in Duitsland bent. Echt waar! In de Düffel-Kellener Altrhein und Flussmarschen. Geen idee wat dat is, ik had geen tijd zo ver door te lopen, en ik had die rugzak, maar ik wilde gewoon een keer, op radio 1, Düffel-Kellener Altrhein und Flussmarschen zeggen. Danke schön. Geen dank.

De plek waar ik ging spreken was prachtig, en meer dan dat. Het is namelijk de plek waar nabestaanden elkaar treffen om iemand uitgeleide te doen, of hoe heet dat. Om samen afscheid te nemen van iemand die is overleden, en ervoor koos op de prachtige plek begraven te worden.

Ik sprak voorafgaand aan mijn inspiratie-talk – jazeker, ook van die markt ben ik thuis – natuurlijk wat mensen van de organisatie en raakte behoorlijk enthousiast over natuurbegraven. Omdat je op zo’n uitzonderlijke plek terecht komt, omdat mensen die afscheid van je willen nemen daar ook zijn, en daar ook terug kunnen komen. Omdat je zelf een in de natuur passend gedenkteken kunt ontwerpen voor de plek waar je eindelijk rust vindt. In mijn speech merkte ik nog op dat het fijn is dat je zo’n gedenkteken al langer voor je overlijden zelf kunt regelen. Sterker nog, je zou er zelfs een kunnen maken voor het oudere familielid waarvan iedereen toch wel denkt dat het zo langzamerhand toch wel een beetje tijd wordt dat 'ie...ik bedoel, no pressure, maar het is wel de manier dat gesprek eens aan te gaan. Kun je gelijk informeren of het testament echt helemaal afgekaart is...oke, oke, ik zeg alleen dat hij nog steeds in dat hele grote huis woont, terwijl je kinderen van 27 en 29 nog steeds kansloos zijn op de woningmarkt en... oké, laat maar.

Ik had heel veel plezier tijdens mijn speech, en alle andere aanwezigen gelukkig ook. Een deel zag ik trouwens nauwelijks, want zeker tweederde droeg een boswachtergroene outfit, en dan val je behoorlijk weg tegen de achtergrond van genoemde Mookerheide en bijbehorende bossen.

Plus de stemming was goed want ze hadden kort voor mijn bijdrage volgens het programma een ‘regionale lekkernij’ gekregen. Dat bleek trouwens een brownie te zijn, hetgeen mij bracht op het beeld van cacoaplantages achter de bosrand en, helaas helaas, nog steeds vele tot slaaf gemaakten uit Groesbeek die daar moeten werken.

Maar goed, natuurbegraven is mooi, door de plekken waar het kan, door de sfeer en de verbinding met de natuur. Maar ook omdat alle plekken waar het al gebeurt in Nederland, in samenspraak met Natuurmonumenten, eeuwig grafrecht hebben en daarmee natuurbehoud voor altijd. Het blijft altijd natuur. Woonwijk of bedrijventerrein of datacenter komen er niet in de buurt. Er zijn al zes plekken waar het kan: Heidepol niet ver van Arnhem, Maashorst, Schoorsveld en Huis ter Heide in Brabant, Christinalust in Overijssel, en Mookerheide dus. En er ontwikkelt zich meer moois, op andere plekken.

Waarmee ik positief begon, en eindig, deze column. Ook omdat ik zelf van plan ben nog lang niet te overlijden, en dat wens ik u natuurlijk ook toe.

Prettige zondag.