Dolf Jansen: meerkoet

Ik woon aan het water. Op het water ook. Ik drijf. Terwijl ik dit schrijf peddelen er twee jongvolwassen vrouwen langs mijn raam op een soort kruising tussen een surfplank en een kayak. Ik kijk er verder niet naar, maar die ene draagt een bikini in een dusdanig felle kleur dat je haar borsten niet eens zou kunnen zien als je dat al zou willen, omdat dat blijvend oogletsel ten gevolge zou hebben. Wellicht is die stof wel een fijne vervanging voor burka en niqab enzo, de vunzige man kan er niet naar kijken en de vrouw gaat beschermd de zomer door, maar ik dwaal af.

Als ik geen column aan het schrijven ben, kijk ik wel vaak langdurig uit mijn raam, en over het water. Ik zie bootjes met zondagsschippers, sloepjes met mensen die een luide en afzichtelijke muzieksmaak combineren met matige witte wijn en een vriendengroep die daar naatloos bij past, maar gelukkig ook wuivend riet, een levenslang monogaam zwanenpaar, wat kijvende eenden en een meerkoet. Een hardwerkende meerkoet, mag ik wel zeggen. Meer dan een maand geleden zag ik hem, op een kille lenteochtend, met een takje in de mond langs mijn ark zwemmen. Omdat het niet echt barbequeweer was en ik trouwens ook niet weet of meerkoeten daar aan doen, ging ik er van uit dat deze koet bouwende was. Aan een nest, een plek waar zijn ongetwijfelde onlangs bezwangerde vrouwtje in alle rust kon leggen, broeden en opvoeden. Als u tijd heeft zou u straks voor uw lol eens wat foto’s van jonge meerkoetjes moeten opzoeken…mijn god, niet alle mensenbabies zijn even goed gelukt, maar wat er uit zo’n koeten-ei komt is echt een soort vergissing. Of een grapje van de Schepper natuurlijk. Dat HIJ op donderdagmiddag dacht: ik heb even helemaal geen zin om de jonge meerkoet te knutselen, en tegen de stagiaire zei ‘doe jij die maar!’. Zij maakte een wezentje met een felrood gezicht, overal heenschietende sprietharen in de kleuren rood, oranje, poepbruin, wittig en zwart en het voorkomen van een drijvende wc-borstel. En dan zeg ik het nog positief geherformuleerd en met alle respect.

Afijn, die meerkoet is sindsdien blijven zoeken, zwemmen en aanvoeren. Takjes, grotere takken, stukken riet, polletjes gras, ik kan het zo gek niet bedenken of hij zwom ermee langs mijn ark.

Een week of twee geleden begon ik me zorgen te maken. Wat was hij aan het bouwen? Hoe groot werd het? Hoeveel kinderen verwachtte deze koet? Hoe zwanger was dat wijfie van hem? Een nestje naast mijn ark vind ik oke, een nest ook nog wel, maar een volledig appartementencomplex voor deze koet, al zijn vrienden en hun respectievelijke nageslachten, ik vind het wat veel. Ik was als de dood dat ik, na een paar dagen weg, mijn eigen ark niet meer zou kunnen betreden omdat de koeten de boel overgenomen zouden hebben, want zo zijn ze he, die vreemde culturen met hun felgekleurde kinderen uitroepteken. En dan rijden ze meestal ook nog in een veel te grote auto die….hou op Dolluf! Ik dacht aan een prachtig weird lied van Tom Waits, met als slotregels: I heard he was up on the roof last night / Signaling with a flashlight / And what's that tune he's always whistling... / What's he building in there? / What's he building in there? / We have a right to know...

Maar het mooiste vind ik uiteindelijk toch dat de koet zich helemaal niet afvraagt wat ie aan het doen is, hij bouwt gewoon omdat er gebouwd moet worden, dat ie zich van mij noch de passerende zondagsschippers ook maar iets aantrekt, en dat hij zijn jonge kinderen wel prachtig vindt. Alle 147. Prettige zondag!