Dick Ket: Struisvogel

Ik neem de moeite niet om namen uit mijn hoofd te leren. Of ze moeten iets exotisch hebben. Ik maak echter, wel onderscheid tussen groepen. Zo is voor mij, bijna iedere vogel een struisvogel. En iedere vis een walvis. Vreemd ge-noeg heb ik niet zo’n grote gemene deler, voor bijvoorbeeld de zoogdieren. Die ken ik evenmin allemaal bij naam. Behalve als zij lekker bereid, in onderdelen op mijn bord liggen.

Namen interesseren me dus niet zo. Die leiden te veel de aandacht af. Als ik op het moment, dat ik een vogel zie, waarvan ik de naam niet weet, eerst een boekje moet raadplegen, of raden wat voor vliegend voorwerp dat wel is, is die vogel mooi gevlogen. Bij mij gaat het er om, of het beest dat ik op mijn netvlies krijg, boeiend is. Of mooi. Afschuwelijk lelijk mag ook. Want mooi lelijk is niet lelijk.

Soms weet ik onmiddellijk wat voor dier ik in het vizier krijg. Een ooievaar bijvoorbeeld. Maar wat wil je, ik heb 28 jaar in de hofstad gewoond en even zo lang tegen het wapen van deze stad aan zitten kijken. Daar moest ik het van hebben, want in het wild vertoonde hij zich niet.

Wel later in Ammerstol, toen ik mij daar in een opwelling vestigde. Aan de vijandige kant van de Lek - denk aan Het wassende Water, dat in onze contreien werd opgenomen  - in Groot Ammers, was een ooievaarsdorp. Op een stralende, warme  dag zag ik soms zo’n 20 tal zwart-wit vogels in kleur naar de zon cirkelen. Alleen de uiterste ‘vingertopjes’ van de vleugels hierbij gebruikend, om in die richting te sturen.

Feitelijk ken ik slechts twee vogelsoorten: struisvogels en ooievaren. Echter, met deze boute constatering, doe ik mezelf toch iets tekort. Ik vergeet in de gauwigheid, namelijk de aalscholver. Mijn buurman - een vervent visfanaat - kan deze vogel wel schieten. Ik ook met mijn fototoestel. De aalscholver doet mij altijd aan een komiek denken, Chaplin bijvoorbeeld.

Had deze grote man zijn loopje met de wandelstok, de aalscholver valt vooral op door zijn manier van vliegen. Doet een beetje denken aan het liedje ‘walk like an egyptian’. Of aan het loopje van onze voormalige marathonloper Ten Cate. Hij vliegt zich de vleugels uit het lijf om zijn kop te kunnen bijhouden. En om de zoveel tijd duikt hij met een plons in het water, om het zakie op deze wijze toch weer te verenigen. Een briljant idee, dat en passant beloond wordt  met een vis. En nog één en nog één.

Ik schrijf dit om mijn buurman weer even te plagen. Na deze ‘vissen zonder vergunning’ activiteiten, moet onze aalscholver zich drogen. Hij heeft niet de vetbescherming, die bijvoorbeeld de eend zichzelf toegeëigend heeft uit de Darwinistische vergaarbak. Onze aalscholver had zich waarschijnlijk verslapen, tenminste, die indruk wekt hij altijd op mij, toen het grote graaien begon.

Komisch en ontroerend tegelijk is het om deze vogel te zien drogen. Zijn vleugels wijd gespreid als een voorganger in de kerk. Zo’n houding is bijna benijdbaar. Zeker als de zon lekker schijnt en er een zwoel windje staat. Hij wordt echter, hoogst vermakelijk als bij die aanbidding van dit hemellichaam, dit lichaam het totaal laat afweten en de regen gestaag neerklettert. Onze scholver alleen maar natter wordt. En tijdelijk van soort verandert in een verzopen kat.

De richting, waarin hij dan staat te ‘mediteren’, is m.i. ook lukraak gekozen. Want geen van zijn collega’s staan dezelfde kant op. Maar zeg er niks van. Want hij staat met een blik van ‘lach en ik schiet’. Dat schieten doe ik ook, in de lach, zodra ik uit zijn gezichtveld ben. Zo veel respect heb ik wel voor hem.