Dag vogels, dag bloemen

Ik solliciteerde op een advertentie in De Limburger als freelance radioverslaggever. Kwam ik bij een sollicitatiecommissie die bestond uit Feike Salverda, Wim Kayzer, Joop Daalmeijer en Frits Bom. Mijn eerste reportages werden weggegooid, want ik wist niets van radiomaken, maar uiteindelijk werd ik goed genoeg bevonden en maakte ik zelfstandig items. Zo ook voor Vroege Vogels, wat in 1978, toen Bert Garthoff ophield met Weer of geen weer, begon. Maar dat deed je naast andere programma’s zoals het zaterdagactualiteitenprogramma ZI. In 1980 maakte ik met Joost (Huijsing, de echtgenoot van Van Lingen, red.) en Ivo de Wijs het consumentenprogramma De vooruitgang en daarna Wekkerradio. Op een bepaald moment was ik die actualiteitenprogramma’s zat. Altijd dezelfde vragen aan een vakbondsman of aan de minister-president. Ik vond het gewoon niet leuk genoeg meer. Vroege Vogels leek me wel wat, maar ik had allerlei op- en aanmerkingen op de inhoud. Ik vond dat het pittiger moest en meer in de lijn van de toen net opkomende milieubeweging. Waarop de VARA zei: ‘Weet je wat, doe jij het zelf maar.’ Zo ben ik vanaf 1985 eindredacteur geworden. Joost werkte al voor Vroege Vogels en we hebben Ivo de Wijs als presentator erbij gevraagd. Het leuke was dat we zelf konden bepalen hoe het programma er uit kwam te zien. Er was totaal geen bemoeienis van hogerhand. De VARA had vertrouwen in ons werk. En als ze het dan een keer beluisterden, dan vonden ze het ook nog leuk. Met de goede argumenten en als we maar binnen het budget bleven, is menig voorstel ingewilligd.

Ik hield zelf wel heel erg van buiten en van groen en was altijd al liever in de natuur dan in de grote stad, maar van een goudhaantje — laat staan een vuurgoudhaantje — had ik nog nooit gehoord. Ik kon net een spreeuw van een merel onderscheiden. Maar je hoefde ook niet alles van de natuur te weten. En nu nog niet. Neem Ivo de Wijs. Die had de ballen verstand van natuur en misschien een beetje van milieu. Op het moment dat mensen bij Vroege Vogels werken, raken ze er na een maand of twee enorm door geboeid. De betrokkenheid bij de natuur ontstaat gaandeweg. Dat wat je beter kent, daar ga je meer van houden. Dat zien we nu ook heel erg gebeuren met Andrea van Pol en Menno Bentveld. Menno was van huis uit wel een buitenmens, maar Andrea zat toch meer in de culturele hoek.

Joost en ik hadden een natuurlijke werkverdeling die in de tijd is gegroeid. Joost is de creatieve man, ik de eindredacteur. Zeker de laatste jaren. En nu kwam Joost, na een serieuze sollicitatieprocedure, als beste kandidaat-eindredacteur naar voren. En daar ben ik blij mee. Kan hij ook eindelijk zijn ding doen. Want ik was wel altijd behoorlijk aanwezig. Ik liet niet over me heen lopen en we zijn elkaar op de redactie meerdere keren in de haren gevlogen. Als luisteraar zal ik best wel eens kritiek hebben, maar die is veel minder bedreigend voor Joost. Hij hoeft zich er niets van aan te trekken. Ach, het was toch ons gezamenlijke kindje. Maar laat ik eerlijk zijn: het was de leukste tijd van mijn leven tot nu toe, maar het is wel mooi zo. Niet dat ik me oud en moe voel, maar ik zou mijn eerste liefde graag weer oppakken: stukjes schrijven. En als niemand op me zit te wachten, dan amuseer ik me ook wel hoor. Ik ben nu twee weken thuis, heb de tuin flink aangepakt en ik heb een grote opruimslag door het huis gemaakt. Er zijn zoveel dingen die ik echt leuk vind en waar ik nooit tijd voor heb gehad. Dat ga ik eerst maar eens allemaal op een rijtje zetten. Ik waak er wel voor dat ik niet blijf steken in getuttel met de buurvrouw en de overbuurvrouw. Heel gezellig, maar er is meer te beleven.

Bron: VARA TV Magazine 43