Corina en Anna: Vertrek uit Spitsbergen

Verlaat, maar niet vergeten hoor! Anna en ik zijn ondertussen afgelost door Harry en Merel. De laatste loodjes waren veel werk – je wilt het netjes en duidelijk achterlaten voor de opvolgers – maar we hadden ook het geluk dat we nog even iets meer van Spitsbergen hebben kunnen zien.

Anna en ik zijn vorige week donderdag vertrokken van Spitsbergen. Het was zowaar zonnig – wij hebben namelijk maar 1 keer onbewolkt weer gehad en dat was grappig genoeg juist in de avond en nacht. Aangezien het op Spitsbergen 24 uur licht is momenteel, hadden we dus de meeste zonnige uren rond middernacht! Corina was maar 24 uur thuis voordat ze weer vertrok voor een symposium in Parijs waar ze gastspreker is en Anna was ook druk zodat onze laatste weblog wat verlaat is. Onze excuses daarvoor.

Omdat we toch wel iets meer wilden zien van Spitsbergen dan alleen Ny Alesund dorp, hadden we een middag ingeroosterd om erop uit te trekken. Door omstandigheden kwam het zo uit dat er juist op die dag niet gemonsterd werd en zo gingen we met meer mensen uiteindelijk met een van de boten naar de overkant van het fjord. Hier stond eens een gehucht – Ny London – waar de geel-okerkleurige huisjes, waaronder het Nederlandse station, vandaan gehaald zijn. Dit gehucht was daar begin twintigste eeuw gebouwd omdat er marmer was gevonden. Er werd een marmermijn begonnen, maar hier werd al na één seizoen mee gestopt. Het bleek namelijk dat het marmer wel van mooie kwaliteit leek bij de koude temperaturen op Spitsbergen, maar dat bij aflevering in meer zuidelijke oorden het marmer toch te poreus was en men niet tevreden was met de kwaliteit. Het gebied rond het gehucht gaf gelijk het gevoel als mens nietig te zijn en de wildernisbeleving was dan ook groot. We liepen wat rond in 2 groepen (er waren 2 geweren mee) en later hebben we nog wat thee en koekjes genuttigd. Heerlijk zo even een paar uur erop uit!

Bij terugkomst moesten Anna en ik nog werken, maar dat stelden we nog even uit. We hadden namelijk het geluk dat een Nederlandse collega, Maarten Loonen, een weekje in Ny Alesund was en ons de mooiste plekjes van dit fjord wilde laten zien. Maarten komt al vanaf 1988 op Spitsbergen en heeft gezien hoe ver de gletsjers nog kwamen zo’n 20 jaar geleden en hoeveel ijs er wel niet afgesmolten is ondertussen. Hij liet het ons zien tijdens ons boottripje en het is overdonderend veel. Deze gebieden zijn nu kale hellingen van morene-puin en schoongeschraapte rotsen. Er verschijnen mossen en wat gras, maar het gaat langzaam in dit klimaat. Maarten liet ons ook steile hellingen zien vol met broedende vogels en eronder liep een vos op zoek naar een gevallen ei (later in het seizoen zal de vos op zoek gaan naar kleine jonge vogels die per ongeluk van de richel gevallen zijn). Daarna zijn we dus doorgevaren naar de gletsjers en waarbij we onderweg ijsbergen tegen kwamen. Het is altijd weer een verrassing hoe de ijsbergen eruit zien, maar wij kwamen wel een heel mooi blauw ijzig gevaarte tegen. Dit maakt het nog specialer om hier te hebben kunnen zijn!

Onze verhalen zijn nog niet ten einde omdat Harry en Merel het van ons zullen overnemen. Het onderzoek gaat nog drie weken door. Daarna zullen de mesocosms weer opgeruimd worden en zal iedereen naar huis gaan. Er staan voorlopige data op een speciale website voor de deelnemers van het experiment, zodat we goed op de hoogte kunnen blijven. En natuurlijk sturen Harry en Merel data van onze metingen door. Dus zelfs nu we in Nederland of Frankrijk zitten, zijn we toch nog een beetje in Spitsbergen – en dat is wel zo fijn. Voor nu de groeten en we hopen dat onze ervaringen gedurende deze  expeditie jullie ter lering  en vermaak zijn geweest.

Anna en Corina