Column Dichtwater: Ik heb een vogelapp

Columnist Dichtwater heeft een nieuwe applicatie op zijn telefoon: een vogelapp. En hoewel we tegenwoordig steeds vaker stilzitten achter onze schermen, kan zo'n app ons juist naar buiten brengen: "je leert, je viert want elke waarneming voelt als een prijs, een mooie buit."

Lees hieronder de gehele column:

hey, goedemorgen, schuif lekker aan, doe niet zo gek
is iedereen er? kom, kom horen wat ik te vertellen heb
“nou ‘s ff kijken wat ie heb, hij heb toch altijd wel wat leuks hoor Bep” en ja verrek
ik heb iets leuks, ik heb
een nieuwe applicatie, op m’n phone of GSM
‘t is geen Spotify of X, geen Snapchat, Instagram of Threads
‘t is iets nieuws, althans voor mij: ik luister vogels met een app
dat wil zeggen: de app die luistert voor of met mij mee en hey

hoor daar een grote bonte specht
ik zie ‘m niet maar ‘t is ‘m echt
de app die neemt ‘m waar en dan, dan is het waar
hij is er echt de specht, maar waar?
pas dan begint ’t avontuur, t eindeloos getuur
gekijk, gezoek, apathisch ogend haast gestaar
een specht die is niet minuscuul, maar nou ook weer niet een ooievaar
‘m vinden is een hele klus, dus, dat vraagt geduld, ‘t is niet zwaar

sterker nog: het is heel leuk, misschien wel top 5 tijdverdrijf
‘t is ook goed - bewezen - voor je geest en voor je lijf
en ja, soms wordt je nek van het turen wel wat stijf
maar je bent eruit, de natuur in, da’s anders als je binnenblijft
je loopt wat af en aan, een kijker om je nek en gaan
de duinen of het bos in of gewoon in straat of laan 

laatst liep ik doodgewoon de deur uit
voor een boodschap, voor een rol beschuit
en hoorde ik opeens een hele heisa uit een struik
twee tjiftjafs zaten elkaar op de huid
ze vlogen elkaar in de veren, met hels kabaal, ’t was een flink gefluit
een paringsritueel misschien of een gevecht, ze zoeken ’t maar uit
’t was in ieder geval luid

een paar momenten later, passeerde ik een stoet met ganzen, ’t leek een file
en iets daarna zat ik vijftien minuten een vuurgoudhaantje op de hielen
ik had ‘m telkens één á twee seconde in de smiezen
verscholen in een takkenbos probeerde ik ‘m te bespieden
een nietsvermoedende passant zou wellicht denken dat ik mijn verstand aan het verliezen
of al niet helemaal jofel ben
maar wat weet hij of zij nou echt van vogelen?

wat ik weet is: je gebruikt je ogen en
je oren, je aandachtspanne rekt zich uit
je bent opeens ontvankelijk voor klein en groot geluid
voor alles wat beweegt, je ziet, je hoort, je ruikt
‘t is een bezigheid die ooit ergens ontspruit
en zich al snel ontpopt tot levensstijl, ’t brengt geluk, helpt je vooruit
je leert, je viert want elke waarneming voelt als een prijs, een mooie buit
je komt tevreden thuis, de benenwagen is gebruikt
de frisse lucht, de geur van dauw, de wind, de zon verwarmt je huid

en wellicht de grootste contradictie:
in een wereld waar we scrollen, swipen, surfen van opening tot sluit
waar we uren-, dagenlang met onze snuit
in de telefoon gekeerd zijn
trekt een vogelapp ons er weer uit