Bibi Dumon Tak: Tro op de bo

Columnist Bibi Dumon fantaseert over een tegengeluid voor de omgekeerde vlaggen van de boeren langs de weg. "Om de haverklap staat er een spandoek langs een van onze snelwegen met de tekst: Trots op de boer", schrijft ze. "Ooit een beroepsgroep gezien die zichzelf zo oorverdovend hard op de schouders slaat?"

Lees hieronder de gehele column:

Sinds een maand vormen omgekeerde vlaggen opnieuw een erehaag langs de weg die ik moet volgen om thuis te komen. Het aantal is dit keer verdubbeld. Niet om de paar honderd meter, zoals tijdens de vorige boerenprotesten, maar om de tachtig meter wappert er nu een vlag aan een vurenhouten stok die de onvrede van hun planters moeten uitdragen. Het geheel is per mud aangeleverd bij de boeren en ter plaatse machinaal de grond in gestampt. Het resultaat is volledig in stijl met het zielloze fabriekslandschap eromheen.

Ik fantaseer sindsdien over een tegengeluid. Wat kunnen we doen om deze intimiderende laan van onwil te neutraliseren. Ik bel wat vrienden en stel voor een rondje te doen met een kettingzaag, een bijl, een stevige snoeischaar, maar om de vlaggen te bereiken, zeggen ze, moet je privébezit betreden. En dat is strafbaar. Bovendien wil niemand een boer op een John Deere van 600 pk achter zich aan. Daar hebben ze inderdaad een punt.

Dan maar een eigen vlag gehesen. Tenminste, dat was het plan. Mijn grondbezit, kwam ik achter, is zo pover dat er wel een mast in past, maar geen vlag. Wel in slappe maar niet in wapperende toestand. En dat laatste is toch wat je wilt.

Dan maar overstappen op plan B. Een billboard op mijn gevel schroeven met daarop een tekst over trots zijn. Maar trots op wie? Trots op de schrijver? Natuurlijk wordt de schrijver aangetast in zijn voortbestaan. En iedere dag verdwijnen er boekwinkels. Wie leest er nog?  De mensen uit het boekenvak moeten binnenkort maar iets anders verzinnen om hun geld mee te verdienen. Dat is weliswaar treurig, maar je gaat jezelf dan toch niet op de schouders kloppen? Wie doet dat in hemelsnaam? Leuk dat je het vraagt, Bibi, want daar is wel een antwoord op te geven. De boeren doen dat. Om de haverklap staat er een spandoek langs een van onze snelwegen met de tekst: Trots op de boer. Ooit een beroepsgroep gezien die zichzelf zo oorverdovend hard op de schouders slaat?

Tijdens de vorige boerenprotesten fietste ik dagelijks langs een van de boerderijen die zo’n spandoek had hangen. Het was uiteindelijk losgeraakt en rafelde iedere dag een beetje meer tot er alleen nog maar Tro op de bo stond. Tro op de bo, dat vond ik grappig, omdat de boze boeren zich op die manier zelf langzaam lieten verdwijnen.

Inmiddels hebben de boeren niet alleen onze vlag de deur uitgedaan, ze zijn ook massaal overgestapt op het Engels. Naast Trots op de boer zie je namelijk steeds vaker de kreet No farmers, no food verschijnen. Really? Zo kan ik er nog wel een paar verzinnen: No groenteboeren, no fruit, no bakkers no brood, no loodgieters, no dakgoot. En trouwens, ook al zijn er genoeg boeren dan is nog niet gezegd dat er voor iedereen genoeg te eten is, want hun meeste food verdwijnt in de de magen van koeien, varkens en kippen. 

Ik wou dat Extinction Rebellion zich in plaats van op de A12 eens vastlijmde op het asfalt daar waar de trekkers verschijnen. Ik zou me erbij aansluiten, in de voorste linies. Dan zou ik een vlag meenemen en in het witte gedeelte schrijven: 

‘Boeren! Omkeren!’ Haha, zouden ze die begrijpen? Of, vooruit in het Engels: ‘No nature, no good.’ Of, maar die is een beetje te lang: ‘No volunteers bij de voedselbank, dan sowieso geen food.’ 

​Nee, ik weet het al. Op mijn spandoek komt te staan: ‘Tro op de bo.’ Als voorbode voor wat er te gebeuren staat. Kort maar krachtig, en het past ook nog eens op een klein wapperend vlaggetje in mijn tuin.

Een fijne zondag, iedereen.