Cecile Beijk : Denderende treinen, kwakende kikkers en het gezang van een nachtegaal.

Een kennis van me heeft haar hele jeugd gewoond en dus geslapen boven het station van Geldrop. Heerlijk vond ze dat, in je bed liggen terwijl de treinen onder je door razen, denderen en fluiten en in hun cadans weer verder gaan “Het slaapt lekker “ zei ze.In Valkenswaard draaide iemand de haan van zijn buurman de nek om omdat hij te vroeg en te veel kraaide. Guido Gezelle maakte zich in een gedicht vreselijk boos omdat het gekwaak van kikkers hem belette te genieten van het gezang van een nachtegaal. Ikzelf wordt razend van het geknetter van off-the-road brommers terwijl de berijders er kennelijk van genieten.

Het is duidelijk, of geluiden irritatie opwekken dan wel vreugde geven is niet objectief te bepalen, dat zit tussen je oren. Het melancholieke geweeklaag van een pauw vind ik aangenaam , maar vooral het gekwaak van kikkers. Jarenlang kwamen er geen kikkers in onze vijver. Ik vroeg links en rechts om kikkerdril en er was altijd wel een aardige buur die een kluitje kwam brengen. Leuk om te zien, die ontwikkeling van dril tot schattige kleine kikkers. Ze hadden echter nauwelijks vier poten of ze vertrokken naar de verre einder. Dus wij genoten nog niet van kikkergekwaak.

Maar dit jaar, hoera, vind ik voor het eerst een dikke drol dril aan de rand van de vijver. Zouden we dan toch over een paar maanden de vreugde van kikkergekwaak mogen beleven? Om ’s avonds voor het slapen gaan het raam wijd open te zetten en even later te  ervaren  hoe beneden ons in de vijver het verrukkelijke “oerekekek” van de kikkers te horen zal zijn. Als dat toch waar zou zijn. Alsof de nachtegaal van Gezelle aan het zingen is.