Carlablog: pimp je tuin op

Gisterenavond is de herfst mijn tuin binnen gevallen. Fijne druppels bedekten planten en struiken. Geen regen, maar een vochtige deken die door de nacht vooruitgeschoven werd. De tuinstoel was nat en mijn broek ook.
Herfst, een seizoen dat schommelt tussen liefde en haat. De prachtige kleuren en heerlijke geuren winnen het van weemoed, herfststormen imponeren, de vogels uit het noorden doen hun intrek en de lager zakkende zon legt andere patronen bloot in je tuin. Ook de teunisbloemen zijn minder scheutig in het vertonen van hun avondvoorstelling: het openen van hun heldergele bloemen terwijl je toekijkt.

Vandaag heb ik m'n tuin opgepimpt. Ik heb alle uitgebloeide bloemen uit de vlinderstruik geknipt zodat hij er nog fris bij staat. Een verwoede poging om de zomer dichtbij te houden. Ook de kogeldistel en de al maar bloeiende geranium met de vrolijke naam Jolly Bee zijn wat opgekalefaterd. Alle drie zijn het toppers in het verleiden van vlinders, bijen en hommels. Maar als er één plant is in de tuin die zijn naam eer aan doet dan is het de Jolly Bee. Deze 'vrolijke bij' trekt met prachtige paarse bloemen al maanden lang hordes bijen en hommels. Van zo’n plant kun je er nooit genoeg hebben. En wees er zuinig op want hij is niet meer te koop.
Jolly Bee is inzet van een kwekerstwist geworden. Jolly zou te veel lijken op zusje Rozanne en twee dezelfde planten met kwekersrecht gekregen betekent oorlog. Na jaren strijd - om veel geld -  heeft 'Jolly Bee' het veld moeten ruimen. Ik ben tegen. Rozanne komt mijn tuin niet in. Mijn Jolly Bees krijgen net als de kogeldistel het eeuwige leven.
 
De kogeldistel komt nog uit de tuin van mijn ouders. Daar zag ik tot mijn verwondering – het moet in de jaren ’60 van de vorige eeuw zijn geweest – hoe bijen en hommels behoedzaam tussen de stekels kropen op zoek naar nectar. De kogeldistel heeft mijn ouders overleefd en staat al 30 jaar in deze tuin. De plant heeft alle hoeken van dit perceel gezien, nergens wilde ze echt aarden. Van löss naar zand verhuizen is voor een volwassen distel geen pretje. Nu staat ze op een plek waar niets wil groeien. Dé ultieme uitdaging voor kogeldistel die er dit jaar bij staat als een jonge blom. Ik ga haar straks verwennen met een dikke laag compost.

Carla van Lingen