Bibi Dumon Tak: Klimaatmars

Heel soms weet Bibi Dumon Tak niet meer waarover ze moet schrijven: "Waarover te schrijven als woorden niet meer kunnen kiemen omdat de vloeren branden? Dat wat je zegt verschroeit voordat het wordt gehoord?"

Lees hieronder de gehele column:

Heel soms weet je niet meer waarover je moet schrijven. Want: hoe kies je een onderwerp uit als het huis waarin je woont op instorten staat? Begin je over het dak en beschrijf je hoe de pannen vanaf de nok naar beneden glijden en de rest meenemen in hun val? Of begin je juist bij het fundament dat in voorbije tijden nog zo stevig leek, maar nu staat te trillen in de aarde en niet langer in staat is de muren te dragen? Waar begin je met schrijven als je door de ramen naar buiten kijkt en ziet dat het huis van de buren en van de buren daarnaast vlam heeft gevat, waar begin je? Bij de ruiten die springen, bij de sponningen die breken, bij het dakgebint dat barst. Roep je? Maar wie hoort je nog als iedereen roept?

Waarover te schrijven als de bedrading smelt, als de boeken branden, de muziek dooft, als de vlammen alles overschreeuwen en jij daartussen staat met het stekje van de walnootboom in je hand in een poging dat te redden omdat je beseft dat leven, welk leven dan ook, belangrijker is dan foto’s of een sleutelbos die toch niet meer nodig is als alle sloten waarin die sleutels passen verdwenen zijn.

Waarover te schrijven als het huis waarin je woont scheef in zijn voegen hangt, en niet langer kan voorkomen dat wat ooit recht stond gevaarlijk naar één kant begint te hellen. Dat tegenwicht bieden, met hoeveel wilskracht ook, niet langer helpt. Dat het hellen overgaat in schuiven, in rollen, in vallen, in storten. Dat je moeite hebt zelf overeind te blijven in de storm van puin en spullen. Dat je je armen om het stekje van de walnoot heen slaat, dat je ziet hoe je huis kraakt onder het eigen gewicht. De lucht eromheen zwart van woede.

Waarover te schrijven als woorden niet meer kunnen kiemen omdat de vloeren branden? Dat wat je zegt verschroeit voordat het wordt gehoord? Dat je beseft dat wat de mensen zeggen dat de vrede onoverwinnelijk is klopt, maar niet eerder dan nadat alles eerst ten onder heeft moeten gaan. Dat je het stekje van de walnootboom tegen elk beter weten in beschermt in de hoop dat het ooit uit zal groeien en vrucht zal dragen in een tijd waarin ons brandend huis zichzelf weer heeft opgebouwd.

Waarover te schrijven als je door ieder raam rondom de vlammen ziet? Dat spuwen in plaats van blussen het nieuwe antwoord lijkt. Dat jijzelf je stem bent kwijtgeraakt tussen al die andere. Dat het vuur dat je huis ooit zacht deed gloeien is veranderd in een tomeloze fik. Dat je, verdreven naar de verste uithoek van de zolder, door een piepklein raampje ziet hoe een zwijgende stoet van mensen opdoemt aan de horizon. Ieder van hen met een stekje in de hand. Ze lopen in de richting van de vlammenzee. Dat je denkt: wat heeft dat nou voor zin? Dan gooi je de voordeur open, en sluit je bij hen aan.

Ooit, dat weet je zeker, zal de vrede wederkeren.