Bibi Dumon Tak: Bij kruidenier Erkens gaan alle dieren in de bonus

Overstappen op een dierwaardige veehouderij kost geld. "En daarvoor wil kruidenier Erkens de lade van zijn kassa niet openen", aldus Bibi Dumon Tak over het wetsvoorstel dierwaardige veehouderij van VVD-staatssecretaris Silvio Erkens. Volgens haar heeft hij 'alle dieren in de bonus gedaan'.

Lees hieronder de gehele column:

Laatst zag ik een gezin vertederd kijken naar een koe in de wei die net had gekalfd. Het zag er, dat moet ik toegeven, idyllisch uit. Er stopten daarna meer mensen. Er werden foto’s gemaakt, er werd gezegd hoe lief en schattig het was. Ik wilde het tafereel niet bederven. Op het erf, wist ik, stond de plastic iglo al klaar waar dit kalf binnen een paar uur in zou verdwijnen. Voor weken, soms maanden, aan het zicht onttrokken voor de onwetende massa, voor zijn vriendjes, en het allerergste: voor zijn moeder zelf.

Deze dagelijkse praktijk had allang tot het verleden moeten behoren. D66-minister Laurens Jan Brinkhorst beloofde in 2002 binnen twintig jaar een einde aan de bio-industrie te maken. We zijn nu bijna vijfentwintig jaar verder en het kabinet wil, als het aan VVD-staatssecretaris Silvio Erkens ligt, voor nog eens minstens vijftien jaar of meer aan uitbuiting bijtekenen.

Een dierwaardige veehouderij houdt in dat de dieren zich niet aanpassen aan het systeem, maar dat het systeem rekening houdt met hen. Zo moeten eenden kunnen zwemmen, varkens kunnen wroeten, koeien kunnen weiden. Er wordt niets afgehakt, afgeknipt, of weggebrand. Moeders mogen hun jongen verzorgen.

Maar dat kost geld. En daarvoor wil kruidenier Erkens de lade van zijn kassa niet openen. In zijn wetsvoorstel dierwaardige veehouderij heeft hij alle dieren in de bonus gedaan.

Zo krijgt een vleesvarken er vanaf 2040 één tiende vierkante meter bij. Serieus, er staat: Vleesvarkens van 85 tot 110 kilo worden niet langer gehuisvest in hokken van nul komma acht, maar van tenminste nul komma negen vierkante meter. Ook kalfjes krijgen er wat heerlijke scharrelcentimeters bij, en kippen en koeien eveneens. Maar daar staat tegenover dat varkens die biggen krijgen nog altijd voor vijf dagen mogen worden vastgeklemd tussen de stangen. Het schap varkensvlees moet namelijk wel betaalbaar blijven. Verder wordt weidegang voor koeien niet verplicht en moet het afhakken van staarten en snavels worden uitgefaseerd, waarbij de aantekening geldt: ’voor zulks redelijkerwijs kan worden verlangd.’ Je ziet: de staatssecretaris blijft op de kleintjes letten. Want zo zegt hij: anders verliezen we het van de concurrent in het buitenland.

De aanbiedingsfolder van Erkens ligt al klaar om in het nieuwe jaar door de Tweede Kamer te worden behandeld. Maar er komt godzijdank een alternatief plan, een wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren, waarin er wél een einde wordt gemaakt aan die dagelijkse martelgang voor dieren. Dat plan wordt op 2 december in de Kamer besproken, een plan dat zal uitmaken of een kalf zal opgroeien in een iglo of bij zijn moeder. Er valt straks dus iets te kiezen. Iets tussen beschaving en barbarij.

Afgelopen maand stierf de koe die ik zestien jaar geleden redde van de slacht. Ze was het slachthuis uitgestormd, had een slager opzij geramd en liep zo haar vrijheid tegemoet. Ik heb veel moeite gedaan om haar te mogen kopen. Het slachthuis wilde haar terug. De tussenhandelaar gooide er gauw nog eens vierhonderd euro bovenop. Ik zag hem denken: dat vrouwtje heeft geen idee. Maar dit vrouwtje had dus wel een idee. Ze dacht: hier heb je je vierhonderd extra en bedankt voor de blik die ik mocht werpen op die zieke industrie van je. Ik kan er de rest van mijn schrijfleven mee vooruit.

Mijn koe is twintig jaar oud geworden. Ze had een gezicht dat ik uit duizenden zou herkennen. Net zoals alle dieren in alle stallen gezichten hebben die je uit duizenden zou herkennen als je ze maar echt zou zien. En dat is dus het probleem: in de supermarkt zit hun gezicht verstopt onder een streepjescode. En Silvio Erkens kan niet zeggen dat hij het niet niet heeft geweten, hij weet het wel, het kan hem alleen veel te weinig schelen.