Arno van der Valk: Boeddhistisch tuinieren

Vorig jaar vroeg ik mij op een mooie lentedag af hoeveel dieren ik gedood of verwond zou hebben in de voorgaande week. Alleen al het omscheppen van de composthoop moet een slagveld hebben aangericht onder het bodemleven. Ik had in ieder geval een pissenbeddenfamilie van orthodox-gereformeerde grootte dakloos gemaakt en in mijn ijver op zijn minst een worm gespietst en een worm getweeëndeeld. Ik voelde me toch een beetje schuldig, hoewel ik zonder nadenken een wesp doodsla of een spin opzuig. Maar daarvan denk ik ten onrechte dat ze me tot last zijn. Ik zou wel eens wat boeddhistischer willen omgaan met dieren. Niet dat ik meteen veganist wil worden, dat lijkt me ook zo wat. Nee ik zou willen beginnen met boeddhistisch tuinieren. Helaas zal ook dat er niet in zitten: waar getuinierd wordt, vallen slachtoffers. De luis heeft van mijn tuinbonen af te blijven en sla met slakjes blief ik niet.

Om mijn gekwelde geweten te sussen heb ik die dag voor alle dak- en thuisloze zwerfbijen in de wijde omtrek een hotel gebouwd. Het bouwprogramma omvatte verder onderdak voor pissenbedden en oorwormen. Mijn tweede goede daad deed ik die avond gedaan tijdens de padden- en kikkertrek. Met mijn neus op de grond heb ik een tiental padden en kikkers op weg naar voortplantingswateren helpen oversteken. Hoewel me in het donker niet altijd duidelijk was in welke richting sommige kwakers over het asfalt trokken. Het kan maar zo zijn dat ik de helft van de trekkers eerder van de wal in sloot heb geholpen dan omgekeerd. Ook zag ik in het donker een pad aan voor een stuk opgedroogde hondenpoep en omgekeerd. Maar dat laatste constateerde ik gelukkig, nadat ik met de punt van mijn schoen getest had in plaats van het ‘lieve beest’ meteen op te pakken.

In mijn goedheid voor het dier heb ik overigens zowat mijn bloedeigen vader geslachtofferd door te vragen of hij na een bocht een aanstormende auto tot stoppen wilde manen, terwijl ik kwaak bij zijn kladden probeerde te pakken. Gedrieën konden we nog net het vege lijf redden. Ondanks de snelheidremmende hekken en bordjes ‘paddentrek’ meende deze automobilist hard te moeten rijden. Misschien is een spoedlesje boeddhistisch autorijden of een sessie 'de Zen van het autorijden' iets voor het cursusaanbod van de ANWB dit voorjaar.