Anne Gadellaa: Net als wij, levensgenieters

‘Twee kipjes’, zegt ze, ‘uit de bio-industrie’. Dat is het antwoord op de vraag wat ze voor haar verjaardag wil.
Dus gaan we naar een kippenlegbatterij gedoe, vlakbij Amsterdam. De jarige blijft in de auto, de anderen stappen eropaf. Fleurige geraniums hangen in potten aan de schuren. Eitjes te koop. Gezelligheid kent geen tijd. Je zou er bijna vrolijk van worden. Maar binnen ziet het er natuurlijk heel anders uit. Duizenden kipjes ellendig op elkaar gepropt. Twee kipjes graag, voor een vriendin die ze meer ruimte wil geven. Zou dat kunnen? Ja, dat kan wel. We betalen zes euro per kipje, en krijgen ze in doosjes mee.

Thuis bekijken we de scharminkels. Van de staart is niet meer over dan wat vederloze pennen. De hanenkammen liggen ineengestort als mutsjes over de kopjes, bloedeloos. De snavels afgeknipt. De lijfjes zien er zo kwetsbaar, ongezond uit, ik krijg er tranen van in mijn ogen. Dat dit mag. Dat dit kan. Ze krijgen een mooie plek buiten, voorlopig in een ren om ze te laten wennen aan het echte leven. Tussen de bloemen en het gebladerte, waar de zon zacht doorheen danst. Ze zullen hun ogen uitkijken, al die andere loslopende kipjes, hanen, konijnen en manke duiven. Allemaal gedumpt, gered of gevonden en nu in een klein paradijsje. Zelfs kippen gaan op hun zijkantje in de zon liggen bakken, met de pootjes opzij. Ik heb het zelf gezien! Net als wij levensgenieters. Als ze de kans maar krijgen.
Achter een glaasje wijn houden we de twee goed in de gaten. Ze pikken zichzelf en de andere niet meer kapot, maar beginnen al te scharrelen. Zien voor het eerst buitenlucht, zon en hebben nu al zoveel meer ruimte. Ze hebben de tweede dag al een ei gelegd!

Denk je niet, vraag ik dan, dat dit zinloos is. Dat hun plek gewoon weer wordt opgevuld met andere slachtoffers. Er volgt een betoog waarom niet. En ik betoog waarom wel. Ik weet het niet, zegt ze dan met een zucht. Laten we maar een toost op deze twee uitbrengen. En dat doen we!

Anne Gadellaa