Stefan de Vries over zijn rol als Europa-journalist: 'Ik mis in Nederland die bredere blik op de wereld'

Stefan de Vries is internationaal georiënteerd, kritisch en niet bang voor confrontatie. Een gesprek over zijn aanvaring met Dylan Yeşilgöz, over zijn tijd in Parijs en zijn afkeer van systemen.

Zelf zag hij het niet als een confrontatie. Maar goed, hij noemde de reactie van Dilan Yeşilgöz ‘hysterisch’, ging meermaals tegen haar in, had het over een politieke ‘spin’. Hij – Europajournalist Stefan de Vries – en de VVD-minister van Defensie waren te gast bij het WNL-programma Goedenavond Nederland waar ze terugkeken op de migratiecrisis van afgelopen zomer toen duizenden migranten de Spaanse enclave Ceuta bestormden. Vanaf de bank tegenover elkaar leken De Vries en Yeşilgöz met elkaar te botsen. Of toch niet?  

De minister benadrukte dat ze opkwam voor het Nederlandse belang. De Vries herhaalde dat ze zich aan het Schengenverdrag te houden had. Volgens hem hadden de EU-lidstaten Spanje al laten vallen nog voordat ze precies wisten wat er aan de hand was. En nu, zo’n twee maanden later vertelt De Vries: ‘Ik ben gewoon een journalist die iets wil weten van de minister. Ik ga niet naar een talkshow om even lekker te rellen, maar ze zei dingen die niet klopten en dan ga ik ertegenin.’ 

Ja, het had ook iets vermakelijks. Ik wist goed waar ik het over had. En dat zij geen gelijk had. 

Duizenden, ik overdrijf niet. Op sociale media, via mail, high fives op straat… Ook appjes uit politiek Den Haag. 

Ja. Meestal is het negatief en krijg ik beledigingen naar mijn hoofd. Dat ik de deodorant van Rob Jetten zou zijn, en dat vind ik nog wel grappig omdat het een van de creatievere beledigingen is. Maar nu was tachtig procent van de reacties positief. Dat vond ik opvallend, want naar mijn gevoel deed ik niets anders dan anders. Kennelijk vonden mensen het fijn dat eindelijk eens iemand de feiten benoemde. 

Haha, dat wist ik niet. 

Daarin worden er twee vermeld. In 2013 zag Stefan de Vries vanuit zijn Parijse etage dat de demonstratie achter een radicaal-linkse Franse politicus veel kleiner was dan deze wilde doen geloven. De Vries maakte een foto en plaatste die op social media. De politicus noemde hem daarop een ‘péquenaud’. Een boerenlul. Ook procedeerde De Vries tegen de Parijse burgemeester om inzage te krijgen in de kosten voor de Olympische Spelen. Na vijf jaar kreeg hij gelijk. Dat was in 2023.   

Tegen die tijd had De Vries de Franse hoofdstad inmiddels voor Amsterdam verruild. Hij woonde 22 jaar in Parijs en sinds 2020 is hij weer in Nederland waar hij inmiddels regelmatig als Europakenner te gast is bij talkshows als Pauw & De Wit. Ook schuift hij aan bij het Franstalige debatprogramma 28 minutes op cultuurzender Arte. Hij noemt het ‘het allerleukste programma waaraan ik meewerk’: ‘28 minutes geeft een internationale blik op de actualiteit. De afgelopen keer ging het over de Franse staatsschuld, de verkiezingen in Israël en over oliewinning door Groot-Brittannië. Ik zit daar minimaal elke twee maanden. En ik zit daar dan als Europeaan.’ 

Mooi toch? Ik mis in Nederland die bredere blik op de wereld. In Nederland heb je af en toe een Belg of een Engelstalige gast, maar echt internationaal wordt het nooit. Wanneer zie je nou iemand uit Burkina Faso of Roemenië in Nederland aan de talkshowtafel zitten? Nou, die zitten er bij Arte dus wel, naast luchtigere types als Steven Spielberg of George Clooney. Het heeft een ander niveau. Ik zou heel graag in Nederland zo’n talkshow willen. 

Een talkshow met een internationale blik die de diepte ingaat. 

Het moet gezellig blijven. Dat vind ik af en toe wel onbevredigend. Want wat interesseert mij het nou wat de eerste de beste volkszanger over Hamas denkt. 

Europeaan. 

Ik ben nooit iets anders geweest. Mijn moeder is een Duitse oorlogsvluchteling die vlak na de oorlog met het Rode Kruis naar Nederland is gekomen. Ik heb twee kinderen die in Frankrijk zijn geboren en een Franse moeder hebben. Voor mij was de wereld nooit beperkt tot Nederland. Dat komt ook door waar ik vandaan kom: Middelburg. Elke zondag gingen we naar Antwerpen, die stad was meer ons referentiekader dan Amsterdam of Den Haag. In mijn herinnering gingen de eerste zes pagina’s van de lokale krant, de PZC, over Zeeland en Antwerpen, pas op pagina zeven schreven ze over Den Haag. 

Ik kwam er voor het eerst met een schoolreisje toen ik vijftien was. Ik stapte de bus uit en dacht: dit is het, hier moet ik wonen. 

De grootsheid. Sindsdien riep ik altijd dat ik er naartoe zou gaan. Uiteindelijk heb ik eerst rechten gestudeerd en ben ik op mijn achtentwintigste met één koffer vertrokken. Tweeëntwintig jaar later kwam ik terug met twee vrachtwagens en twee kinderen. 

Voor mijn tweeling. Ze zijn nu twaalf dus ze gaan naar de middelbare school en ik vind het Franse schoolsysteem hiërarchisch, autoritair en ouderwets. Dat wilde ik niet aan hen meegeven. 

Precies, maar ze hebben meer redenen om te demonstreren. Ook andere groepen gaan de straat op. Maar ik heb zelf in Frankrijk gestudeerd en het was inderdaad hopeloos. Het water liep bij wijze van spreken langs de muren naar beneden. Soms waren er niet eens stoelen voor een college. En het was dus erg ouderwets en autoritair. Totaal top down. En de hele Franse maatschappij is zo. Op een gegeven moment was ik dat beu. Ook al duurde het lang voordat ik dat doorhad.