
Showmasters
© ANP
Oud-kandidaten Jochem van Gelder en Willem Bol blikken terug op Showmasters, het talentenprogramma met die onvergetelijke tune.
Het programma Showmasters, een Idols voor presentatoren, werd in 1988 gelanceerd vanuit de succesvolle Joop van den Ende-entertainmentfabriek. Sandra Reemer had de oproep al op tv gedaan, met de bijsluiter dat geïnteresseerden ook een act moesten doen. Er zat dus ook een flinke dosis Holland’s got talent bij. Jochem van Gelder besloot zich meteen aan te melden voor de audities. Van Gelder: ‘Ik deed in de jaren 80 verwoede pogingen om voet aan wal te krijgen in medialand. Ik was in 1983 met mijn studie voor onderwijzer gestopt omdat showbizz meer bij me paste. Ik had mezelf tot 1 januari 1990 gegeven om met een programma op tv te komen, het liefst een kinderprogramma. De oproep voor Showmasters kwam op het perfecte moment.’
Van Gelder kwam de auditieruimte in Aalsmeer binnen en schrok zich rot. ‘Ik had een liedje met een drumstel erbij. Het was een liefdesliedje, en dat bleek dan over een hond te gaan. Heel eenvoudig, mijn specialiteit. De jury was streng, zoals je van Van den Ende kon verwachten. De een na de ander werd afgewezen. We zaten met z’n vijftienen in de ruimte en zagen elkaars auditie. Ik dacht: wat doe ik mezelf aan? En wilde weg. Maar ik kon niet zomaar m’n drumstel meenemen tijdens de auditie van een ander. Dus deed ik het nummer toch. En ging door.’
Ook Willem Bol stapte de audities binnen. De bankmedewerker die ook het een en ander voor Lokale Omroep Goirle deed, had na de oproep een briefje gestuurd: ‘Geachte mevrouw Reemer, ik ben wel geïnteresseerd, wilt u contact met me opnemen?’ Willem Bol: ‘Ik had geen idee waar ik me voor opgaf. Bij de audities waren veel mensen met een duikbril en een zwembroek. Ik kwam in driedelig pak. Er stond ook een man met een bezem. Ik had geen idee wie het was. Het bleek Joop van den Ende te zijn. De jury zei: maak eens een grapje. Ik maakte er twee. Ze lagen onder de tafel van het lachen.’
Het programma nodigde een bonte stoet aan talenten uit die op verschillende onderdelen werden getest. Maar voordat de kijker de kandidaten zag, kwam host Sandra Reemer eerst de showtrap af en zong het lied dat een complete generatie nooit, maar dan ook nooit meer uit het hoofd krijgt: showmasters, masters of show, op tv en radio. En de trap, die mochten de kandidaten ook afdalen. Van Gelder: ‘Ik kreeg een bruin geruit jasje toebedeeld en was nog niet zo scherp om te zeggen dat ik het niets vond. Ik ging als een lange slungel die trap af. Je mocht als showmaster niet naar beneden kijken, maar ik denk dat ik dat wel soms heb gedaan. Ik houd niet van hoogtes. Het was de ultieme eerste test, maar het ging goed.’ Willem Bol: ‘Ik vond het doodeng. Het is een heel steile trap. Ik ging er aan de rechterkant vanaf, want daar waren de treden iets breder. Ik heb maat 46 en mijn ogen hadden -12 en -13. Je moest je armen spreiden, een liedje zingen en hopen dat je het haalde. Vraag niet hoe, maar het is gelukt.’
'Ik ging als een lange slungel die trap af. Je mocht als showmaster niet naar beneden kijken, maar ik denk dat ik dat wel soms heb gedaan.'
Nog meer collectief geheugen: de superflip. Dat was een flipperkast waar de kandidaten voor moesten staan. Een Nederlander kon inbellen en met het woord ‘flip’ de kast bedienen. Aan de aspirant-presentatoren de opdracht om te begeleiden. Van Gelder: ‘Het is eigenlijk te simpel, maar je kunt heel goed zien wie zo’n spel kan leiden en een kandidaat erdoorheen kan loodsen.’ Het werd minder simpel als de programmamakers niet dwars gingen liggen, want een belangrijk onderdeel was de plaagvogel, een moment waarop de kandidaten met een vooraf bedachte onverwachte situatie om moesten gaan. Van Gelder: ‘Ik kreeg geen kandidaat aan de lijn maar een antwoordapparaat. Ik ging er volgens mij wel goed mee om. En was blij dat ik ’m achter de rug had.’ Willem Bol: ‘Ik kreeg de plaagvogel ook bij de superflip. Opeens kreeg ik iemand aan de lijn die Spaans sprak. Het was rond de feestdagen dus ik vroeg: is dit de secretaresse van Sinterklaas? Ik had het publiek en de jury meteen mee.’ Jochem van Gelder: ‘Willem Bol was ongekend ad rem. Hij was bijna buitenaards grappig. En heel anders dan de gelikte showmaster. Net te gezet, een dik brilletje. Hij wandelde overal doorheen.’
Ook Jochem van Gelder kwam moeiteloos door zijn aflevering. Hij moest een commercial maken, werd geïnterviewd en mocht zijn eigen act opvoeren. Het klikte ondertussen met presentatrice Sandra Reemer. ‘Het was op haar lijf geschreven. Ze was vrolijk positief, niet afzeikerig. Maar juist behulpzaam.’ Willem Bol: ‘Ze is ongewoon gewoon. Als ze zingt is ze een zangeres, als ze presenteert een presentator en als ze een gesprek voert is ze gewoon Sandra. Ik voelde me op m’n gemak.’ Beiden herinneren zich de jury ook als positief. Heel anders dan het botte karakter dat Idols later zal hebben. Bol: ‘Het was volledig feelgood.’
Van Gelder won zijn uitzending met een recordaantal punten, maar haalde de finale niet, ook al had lokale carnavalsvereniging De Braoiers uit zijn woonplaats Beneden-Leeuwen meer dan 5000 briefkaarten verzameld. Van Gelder: ‘Ik kwam erachter dat die niet mee werden geteld. Ik leerde daar hoe tv werkt. Ze wilden drie uiteenlopende types in de finale.’
Dat werden naast Willem Bol ook de sportieve en enthousiaste Carlo Strijk en de uiteindelijke winnaar Jan ten Hoopen. Bol: ‘Jan kon buitengewoon goed emoties verwoorden.’ Van Gelder: ‘Hij was een kunstenaar met hoofdletter K. Soms had hij ook Willem Ruis-trekjes, maar dan iets rustiger. Hij was een terechte winnaar.’
'Hij was een kunstenaar met hoofdletter K.'
Willem Bol werd tweede maar had contact gelegd met iemand die hem meteen een lancering in de showbizz gaf. Bol: ‘Joop van den Ende was constant op de vloer. Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand uit de top zo betrokken was.’ Van Gelder hoorde op kantoor bij Van den Ende dat hij aan z’n ABN moest werken, wat de nu landelijk bekende tv-presentator deed op de Amsterdamse toneelschool. Hij werd uiteindelijk, vier maanden voor het verstrijken van de zichzelf opgelegde deadline, gevraagd voor de Disney Club. Van Gelder had zijn kinderprogramma te pakken. ‘Het was toch gelukt. En daarin heeft Showmasters een heel grote rol gespeeld.’
Dit artikel komt uit de VARAgids (editie 47, 2026).