Paul Haenen over troost, emotie en partner: 'Dankzij Dammie heb ik een leuk leven gehad'

Via Margreet Dolman kon hij zijn zachte kant tonen. En leerde hij knuffelen. ‘Mijn moeder deed dat nooit, dus ik heb dat lang lastig gevonden.’ 

Niet dat ik weet. 

Nou, wat leuk om te horen. Misschien komt dat door het plezier dat ik heb in het leven en omdat ik al 53 jaar samen ben met Dammie. Dat je dát aan me kunt zien.  

Wel bij het publiek, maar niet bij de publieke omroep. Van de VPRO kregen Dammie en ik destijds genoeg vrijheid, maar geen warmte. Die heb ik gek genoeg nu pas gevoeld bij RTL 4. Daar schoven we aan met het voorstel om Dolman te doen. Er zaten twee ontzettend aardige mensen die dat graag wilden, omdat ze zijn opgegroeid met Bert, Ernie, Dolman en Gremdaat. Die generatie ziet ineens met welke bevlogenheid we onze uitzendingen hebben gemaakt, en dat die humor tijdloos is. 

Omhelzingen? Troost?  

Als linkse maker was dat softe gedoe vroeger helemaal niet bon ton, alles moest harde satire zijn. Ik ben juist altijd van het zachte geweest, misschien omdat ik in mijn jeugd die warmte thuis heb gemist. En nu, in deze tijd, merk ik dat ik meer dan ooit zin heb om de mensen thuis te omarmen, misschien ook wel omdat het geen leuke tijd is.  

Mijn moeder deed dat nooit, dus ik heb dat lang lastig gevonden. Dolman kan het wel goed. Vriendinnen van ons ook, die vinden dat echt fíjn. En ik inmiddels toch ook wel. 

Ja, al zie je dat in Nederland nu ook meer dan vroeger. 

Ze heeft het moeilijk met de opkomst van extreemrechts. En dat de wereld minder oplossingsgericht is geworden. Maar zij kijkt liever naar het kleine en persoonlijke. Ze kreeg bijvoorbeeld laatst een mail van een vrouw uit Castricum, die na haar scheiding een moeilijke tijd had gehad. Maar, mailde ze, nu had ze een tip om het leven weer op te pakken. Dan gaan we misschien naar haar toe voor een interview. Of die keer dat we (met ‘we’ bedoelt Paul altijd Dammie en hijzelf, CS) aan mensen vroegen: ‘Wat is schoonheid voor jullie?’  

Een vrouw antwoordde dat ze de haartjes op de grote teen van haar vriend zo aandoenlijk vond. We zijn op bezoek gegaan en hebben die behaarde teen gefilmd – ook met flink inzoomen, want daar houdt Dolman van. Toen zei die vrouw: ‘Het is nog mooier als de haartjes een beetje nat zijn.’ Kwam ze aan met een plantenspuit, en inderdaad: dan zag je op die haren een soort dauwdruppeltjes. Zoiets is humor, maar óók mooi en ontroerend, omdat het liefde is. Daar houdt Dolman van. Mensen aanvaarden haar ook als een echt persoon. Als zij iemand interviewt, praat diegene tegen haar, niet tegen mij. 

Sowieso in creatief opzicht. Er borrelt veel in mij en een deel van die ideeën, dialogen, teksten en invalshoeken kan ik in haar kwijt. Vroeger was dat ook al zo. Zodra ik met Dolman begon, werd het rustiger in mijn hoofd. In de beginjaren was ze ook nog depressief, dan riep ze dat ze aan het gas wilde of bij de Club van Depressie ging. Meteen na de opnames was ík dan weer vrolijk. Als Dolman ben ik ook altijd veel knuffeliger geweest – mensen willen ook graag met háár knuffelen. 

Als een medium dat gevoelens duidelijker naar buiten kan brengen dan ikzelf. Inmiddels lukt me dat beter, maar vroeger was ik te introvert om echt naar buiten te treden. En alleen al door het uiterlijk van Dolman had ik geen keuze, ik moest wel. Tegenwoordig is het vooral heel leuk om te doen.