Paul de Leeuw volgt dementiepatiënten op vakantie naar Benidorm

De ambitie om een groot amusementsprogramma te maken heeft hij laten varen, maar kijkcijfersucces blijft in zijn systeem zitten – ook voor zijn nieuwe serie Een vergetelijke mooie reis. 

In Een vergetelijk mooie reis volgt Paul de Leeuw een groep mensen met dementie die, samen met hun families en zorgmedewerkers, op vakantie gaan naar Benidorm. Het is zijn eerste tv-serie voor Omroep Max, uitgezonden in een periode waarin De Leeuw kritiek oogst: het tv-format Ranking the stars, dat hij voor RTL maakt, zou zijn uitgewerkt. 

Wiens idee was het om met een groep mensen met dementie op stap te gaan?

Het idee komt van Marc Dik, de producent van Sky High. Hij had iemand ontmoet van Zorgcentrum De Hoeven in Oirschot, gerund door Mieke van Hagen en haar zoons Giel en Gijs. Dat bleken heel inspirerende mensen die het centrum leiden aan de hand van de mogelijkheden die mensen met dementie hebben in plaats van de onmogelijkheden. Ik had eerder met hen gewerkt, voor de BNNVARA-serie Niet klein te krijgen, en Sky High had dit programma ingediend bij MAX. Of ik interesse had in een programma met mensen met dementie en hun families die een weekje naar Benidorm gingen. Die uitdaging wilde ik wel aangaan.  

Normaal gesproken maak je op vakantie ook vooral herinneringen met je geliefden. Is dat de achterliggende idee achter Een vergetelijk mooie reis?

Ja, alle kandidaten krijgen ook aan het begin een fotoalbum uitgereikt met de opdracht gedurende de reis zoveel mogelijk foto’s te maken. Die worden elke avond al direct afgedrukt, zodat de mensen ze elke dag zelf in kunnen plakken. De vraag is natuurlijk hoelang de herinneringen blijven en beklijven. Het leuke is dat de familieleden bij elkaar zijn en mede aan de hand van die foto’s zien hoe het gaat met hun zieke vader of moeder, maar ook met de partner als mantelzorger. En dat het zwaarder is voor een mantelzorger dan wij ons vaak realiseren. En dat het misschien een goed idee is om die mantelzorgers in de toekomst iets meer te ontlasten.  

Hoe ervaar jij zo’n week?

Het was een vermoeiende week, want je staat natuurlijk 24/7 aan. Iedereen wil terecht aandacht en dan ga je niet even in een hoekje zitten om een boek te lezen. Ik heb misschien bij elkaar een paar keer stiekem een duik in het zwembad genomen, maar dat was het wel. En het is tv, dus je moet ook heel veel wachten tot alles en iedereen klaar is om daadwerkelijk op te nemen. Toen ik na een week om een uur of elf ’s avonds thuiskwam, ben ik eerst een paar uur in bad gaan zitten, zo moe was ik. Pas de volgende dag kwamen de verhalen los en realiseerde ik me echt dat we iets bijzonders hadden gemaakt en wat het allemaal met me deed.  

Ben je eigenlijk zelf bang om dementie te krijgen?

Nee, niet bang. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Het overkomt je of niet. Maar confronterend is het wel. Je ziet in de serie ook dat sommige vakantiegangers echt een slechte nacht achter de rug hebben en dan is het voor iedereen op eieren lopen. Je moet constant waakzaam zijn en je ziet vooral hoe zwaar dat kan zijn voor de mantelzorgers. Er bestaat geen handboek voor mensen met dementie, omdat je zo veel verschillende uitingsvormen hebt. Goede zorg en hulp is heel belangrijk. 

Henriëtte Brons van Alzheimer Nederland was ook mee. Ze noemt je heel betrokken, vooraf en achteraf.

Zo zit ik in elkaar. Ik kan niet anders. Ik ben een paar keer vooraf op bezoek geweest bij de groep en voel me vanaf dag één verantwoordelijk. En ik heb met velen ook een band opgebouwd en blijf betrokken bij hoe het ze vergaat. Het is heel aardig wat Henriëtte zegt, maar het klopt wel.  

Wat is de rol van Alzheimer Nederland?

Het was uitdrukkelijk niet de bedoeling dat het een soort Teleac-cursus zou worden, Gelukkig bleek Henriëtte een ontzettend goed gevoel voor humor te hebben en paste perfect in de ploeg. Ze zorgde hier en daar losjes voor de duiding en wijst de ongeruste kijker nog eens op de geheugentest die je kunt doen, haha. 

Een van de zorgverleners zegt: ‘We denken in mogelijkheden, wat kunnen we nog wél?’ Weten we na zes afleveringen het antwoord?

In de laatste aflevering gaat Joma, die zwemangst heeft, toch het water in, wat ze overigens daarna direct weer ontkent. Maar ze heeft ’t wel gedaan en het feit dat haar kinderen dit voor onmogelijk hadden gehouden is zó waardevol. Ik ben trots en tevreden op het resultaat en realiseer me ook dat dit – ook om financiële redeneren – niet voor iedereen is weggelegd natuurlijk. 

Lees verder in VARAgids 12. Vanaf dinsdag 17 maart 2026 in de app, op de mat en in de winkel. Nog geen abonnee? Lees de VARAgids al vanaf 38 cent per week.