Op pad met Yentl en de Boer & crew: ‘We zijn nu een nog hechter clubje geworden'

In de auto naar Den Bosch, met Yentl en de Boer. Over feesten, de dood en een grote spin.

De rit naar het Theater aan de Parade in Den Bosch begint in Amsterdam-Osdorp. Op een steenworp afstand van de extra beveiligde rechtbank, normaal toneel van processen tegen criminelen als Willem Holleeder, is ook de studio gevestigd waar Yentl Schieman en Christine de Boer net liedjes hebben ingezongen. Een album met liedjes uit hun huidige theatervoorstelling Rekhalzen, dat na de zomer uitkomt.

Het is voorgekomen dat ze hier ook moesten zijn terwijl er een proces gaande was in wat ‘de bunker’ heet, maar op deze zonovergoten zaterdagmiddag staat er geen extra beveiliging bij de toegangswegen. ‘Dit is een eiland, als ze daar bezig zijn, wordt alles afgesloten’, zegt Christine. ‘Beetje gekke sfeer is er dan.’

Over sfeer gesproken, zij en Yentl hebben geen zichtbare sporen van een avondje flink doorzakken. Dat was eergisteren, in Rotterdam, waar het cabaretduo twee keer het Nieuwe Luxor vulde. En er na de laatste avond gretig werd toegegeven aan de cocktails die in de bar van een nabijgelegen hotel werden geserveerd. Yentl is daar veertig jaar geworden, dat moest gevierd.

En het was al zo’n feestelijke maand, want Schieman is begin mei getrouwd. Met Yannick van de Velde, die samen met Tom van Kalmthout het cabaretduo Rundfunk vormt. Dus was er in korte tijd een vrijgezellenfeest, een huwelijk, en nu een avondje cocktails drinken met band en aanhang. De foto’s, met de schitterende nachtelijke Rotterdamse skyline op de achtergrond, laten zien dat de alcohol goed viel. Yentl: ‘Ik ben vorig jaar ten huwelijk gevraagd door Yannick. Om het niet te lang te laten duren, moesten we het wel plannen in een vakantie, tijdens een pauze van onze tour. Hijzelf gaat vanavond beginnen aan de eerste leesvoorstelling van een nieuwe Rundfunk-tour. Ik moet Yannick zo nog even moed in spreken, hij vindt het spannend.’

Ruim anderhalf uur rijden naar het Theater aan de Parade in Den Bosch, dan zijn we ruim op tijd voor soundcheck, eten, omkleden en een moment rust voordat er gespeeld moet worden. Vlak na Utrecht rijden we een file in, maar dat maakt Yentl en Christine niet nerveus. ‘Het maakt niet uit hoe laat je wegrijdt, of op welke dag, je komt al-tijd in de file,’ zegt Christine. Ze spelen van donderdag tot en met zaterdag, zodat er op andere dagen bijvoorbeeld een podcast kan worden opgenomen (De hete brij, Christine samen met Pepijn Schoneveld en Alex Ploeg), gastrollen in kinderseries kunnen worden gespeeld en er kan worden gezorgd voor Gosse (zoon van Christine) en Sjuul (dochter van Yentl).

De kinderen zijn vrijwel even oud, Yentl en De Boer waren zoals een goed duo betaamt tegelijkertijd zwanger. Natuurlijk rijden ze samen naar een optreden, en delen ze de kleedkamer. ‘Als je dat niet meer doet, is het einde van je duo ingezet,’ zegt Christine.

De radio gaat op deze rit niet aan. Heel soms luisteren de vrouwen een podcast. ‘We hebben een keer Op zoek naar Marlotte gebinged, heen en terug hebben we alle afleveringen kunnen luisteren. En toen de uitspraak kwam in de zaak tegen Marco Borsato, hebben we zijn liedjes weer heel hard meegezongen. Dat mocht toen weer. Bleken we alle teksten nog te kennen,’ zegt Christine. Maar vaker kletsen ze gewoon wat. En nemen ze de voorstelling van de dag ervoor door. Yentl: ‘Dat doen we nooit op de terugweg. Dan zit je er nog te veel in. Het is beter om een moment af te spreken dat je het er over gaat hebben, dat je je kritiek opspaart.’

Rekhalzen, waarmee Yentl en de Boer nu ruim een jaar in de theaters staan, is inmiddels een goed geoliede machine geworden. De aanmerkingen die het duo heeft op de eerdere voorstelling, klinken zeker voor een buitenstaander als nauwelijks zichtbare zoutkorrels op ieniemienie slakjes. Iets met een intro dat levendiger kon, iets met de aanslag op een gitaar die kennelijk te laat was. Detailkritiek van een duo dat al sinds de kleinkunstacademie, waar ze in 2009 afstudeerden, samen is. Ze kregen twee keer de Annie M.G. Schmidt-prijs voor het beste theaterlied, en in 2023 de Poelifinario voor de beste kleinkunstvoorstelling.

Voor Rekhalzen (een oude spelling van reikhalzen) zijn de recensies laaiend. Vier sterren in NRC en Trouw, vijf sterren in de Volkskrant: ‘Hun mooiste, indrukwekkendste voorstelling tot dusver gemaakt, met het ene goede liedje na het andere, volop variatie qua muziek en gevoel en een ideale balans tussen grappig en diepzinniger.’

De sleutelzin uit de voorstelling is ‘Dit is tot waar ik heb gedroomd.’ Uitgesproken op een berg gestapelde podiumdelen, want het is een heerlijke tijd om Yentl en de Boer te zijn. Alles loopt op rolletjes, gezinnetje, relatie, carrière, allemaal helemaal top. Maar ja, wat nu?

Die vraag wordt beantwoord door een serie in stijl en vorm zeer afwisselende reeks liedjes, waarin het over die relatie en die gezinnetjes gaat, over beren op de weg, over nooit gegeven cadeaus. Er wordt in Den Bosch hartelijk gelachen, maar het is ook stil als het over de dood gaat, Want dat blijkt een thema op deze zonnige zaterdag.

Bijvoorbeeld als tourmanager Isa Sondermeijer, Ralph Timmermans en Lucas Witlox, de geluids- en lichtman van Yentl en de Boer, tijdens het eten op de bovenverdieping van het theater (pokebowl voor iedereen) een terugkerend thema aanroeren: hoe jezelf van het leven te beroven als je als theatertechnicus te maken krijgt met theaterpersoneel dat er met de pet naar gooit. Voor wie dit macaber vindt klinken: het is niet gemeend, maar je krijgt als technicus kennelijk wel vaak te maken met onwil en tegenwerking die je tot wanhoop drijven. En wat je allemaal in je fantasie met de trekkenwand, de hijsinstallatie in een theater, kunt uithalen is… bijzonder. Ter tafel komt ook het verhaal van die keer in Bussum dat er iemand in het publiek moest worden gereanimeerd.

Lees verder in VARAgids 24. Vanaf dinsdag 9 juni 2026 in de app, op de mat en in de winkel. Nog geen abonnee? Lees de VARAgids al vanaf 38 cent per week.