George van Houts over de vele levens van dochter Merel Pauw

Zomergast Merel Pauw mag alles zijn wat ze wil. En dat zat er al vroeg in, zo weet acteur/cabaretier én vader George van Houts.

Merel kwam al bijzonder ter wereld: in een horrorfilm.

Zesentwintig uur duurde de bevalling die thuis afgebroken moest worden, waarna met hoge spoed naar het ziekenhuis waar een gynaecologisch chirurg uit een operatie gehaald werd voor een laatste nippertje. Knalpaarsblauw kwam Merel in het leven. Ze ademde niet. Apgar-score een 3, waar 7-10 de norm is. Iedereen onder hoogspanning, koortsachtig in de weer met dit benauwde nieuwe mensje. Binnen tien minuten trok ze bij, werd haar ademhaling rustig en regelmatig en kleurde ze bij. Iedereen huilde en lachte van opluchting.

Dit meisje hield blijkbaar van spannende dingen.

Zeven jaar. Slim, maar slechte cijfers. Huh? Hoe dan? Bij alles droomde ze weg: een verhaalsom bijvoorbeeld: Een schip met aardappelen vaart van A naar B met 10 km per uur… En Merel zat al op dat schip, fantaserend wat ze met al die aardappelen moest.

Ze was negen en maakte fanatiek eigen horrorfilmpjes met de gezins-videocamera waarbij haar vriendinnen altijd morsdood eindigden in veel ketchup. Op haar twaalfde fanatiek fan van Damon Albarn en Gorillaz, een band die alleen te zien is in tekenfilmfiguren. Op haar dertiende ging ik met haar naar Cambridge voor een concert. Merel stond vooraan en ik moest vooral áchter in de zaal blijven. Ze wilde absoluut geen ‘dochter met haar vader’ zijn.

Op haar vijftiende shows lopen als model voor Kinky Kappers met rood kort, knalpaarsblauw asymmetrisch opgeschoren kapsel of felgele hanenkam. Daar moest ze dan ook nog weken mee naar school… geen enkel probleem.

Tussen vijftien en zeventien: een meidenband die hakketakkend de April- en schoolfeesten in Amsterdam bespeelde. Merel op bas.

Zeventien. Op haar sloffen gymnasiumexamen waarbij op de laatste dag thuis haar moeder stierf na drie jaar ziekte aan teruggekeerde borstkanker in de longen.

Na een paar tussenjaren met vreemde baantjes zoals suppoost in het Tropenmuseum in stom uniform: de Toneelschool in Arnhem. Daar rijpte een plan: haar achternaam veranderen in die van haar moeder: Pauw.