Frank van Leeuwen over De slimste mens: 'ik stortte mezelf al snel vol in het spel'

De presentator van WNL droomde er vroeger van om de politiek in te gaan. Die tijd is voorbij: ‘Ik moet er niet meer aan denken, echt niet.’

Zodra hij zijn auto instapt bij het Media Park in Hilversum belt Frank van Leeuwen. Het is vrijdagochtend half elf. Hij heeft niet zozeer haast, maar wel plannen. ‘Ik haal zo mijn vriend op in Utrecht en dan rijden we meteen door voor een gezellig weekend in Brabant, bij mijn ouders en familie,’ vertelt hij boven het piep-piep-piep van het achteruitrijden uit.  

De presentatie van de ochtendshow Goedemorgen Nederland heeft hij er net op zitten. Een ‘prima showtje vandaag’, vertelt hij. René Froger (‘altijd leuk’) was er, Hans Spekman vertelde over zijn eerste werkdag als voorzitter van de vakbond FNV, er was een item over de Formule 1 en Van Leeuwen sprak met een verslaggever over de branden bij Budel-Schoot, ‘de mooiste plek van Nederland’, ook wel het Brabantse dorp waar Van Leeuwen met zijn vriend Thijs Hoek (sportredacteur bij Eva, red.) zo naartoe rijden.  

Die afwisseling aan onderwerpen kenmerkt het WNL-programma Goedemorgen Nederland waar Van Leeuwen als politiek verslaggever begon en sinds 2022 een van de vaste presentatoren is.   

Diezelfde afwisseling – dat schakelen tussen werelden, tussen bubbels, zo je wil – kenmerkt Van Leeuwen zelf óók. Als hij na afloop van ons gesprek verder richting de rookpluimen boven Brabant rijdt – ‘Ik hoop dat mijn slaapkamerramen dicht zijn als we aankomen’ – heb ik een beeld van hem als een soort wereldenveroveraar; als een snelle, slimme, opgewekte schakelaar tussen de verschillende bubbels.  

Maar zijn die uiteenlopende werelden hem ook overkómen, zoals hij beweert? 

Want, kijk: Brabander, Utrechter, mediabubbelbewoner. Bestuurskundige, politiek interviewer, aspirant Prins Carnaval. Voetbalkijker, hyroxer, maker van de YouTube-serie Politiek exposed. En – en daar kennen de meeste mensen hem van – sinds vorige maand winnaar van De slimste mens. Op 23 mei doet hij mee aan de kennisquiz The connection. 

‘De slimste was zo vet om te doen. Vooraf was het vooral spannend, maar ik stortte mezelf al snel vol in het spel. Achteraf nog dat spektakel van uitzendingen kijken met vrienden en familie. Het was een feest.’ 

Ik ben sowieso fanatiek met spelletjes, dus ik ging veel oude afleveringen kijken. Ik denk misschien, serieus, dat ik er wel honderd heb teruggekeken. Tijdens het sporten, tijdens het wandelen, -whatever. En als ik dingen niet wist, noteerde ik het in mijn telefoon en zocht ik het later op. 

Terecht hoor, want hij heeft me fanatiek geholpen. We speelden sowieso na het eten het bordspel. De hele dag door, op de gekste momenten, stelde hij vragen. Wat weet je van de onafhankelijkheid van Suriname? Wie was Winston Churchill? Lagen we in bed, vroeg hij: Wat weet je van Pieter Jelles Troelstra? 

Ja, echt. Thijs weet veel van die geschiedenis-nerd-dingetjes. Ik ben meer van de gewone-mensen-dingen, zegt hij.  

Zo heet Budel-Schoot in carnavalstijd. 

Al die tijd kon ik natuurlijk niks zeggen en pas toen duidelijk was dat ik in de finale zat, kon ik mijn vrienden en familie uitnodigen. Ik had al wel bij de dorpskroeg gepolst of ik áls ik de finale zou halen – ‘knipoog, knipoog’ – het daar kon vieren. Dat kon. Vrienden hebben toen in alle haast dat spandoek voor me gemaakt. 

Dat was ook heel leuk om te doen. Toen ik ervoor gevraagd werd, waren we op familieweekend. Mijn tante, mijn neefjes, nichtjes en mijn ouders zijn fan van dat programma en zij riepen meteen: dat ga je doen, dat ga je doen! 

Het is voor mij een oude aflevering, hoor. The connection is opgenomen vóór De slimste. Het was mijn eerste quizervaring. 

Ik ben fervent carnavalist, altijd al geweest. Mijn ouders zaten in de Raad van Elf, ik heb mijn hele leven de optocht gelopen. 

Jazeker. We hebben al twee keer een prins gehad die ook op mannen vielen. Je geaardheid maakt niks uit. Je moet uit het dorp komen, dat is de eis. Als ik prins zou worden, kan ik Thijs als mijn prins kiezen. Hij komt uit Zwolle en daar vieren ze ook carnaval, maar hij is er niet in opgevoed. Het lijkt hem vooral vreselijk heftig en intens, prins zijn. En dat is het ook. 

Om eerlijk te zijn: ik moet zelf ook even een seizoen of twee, drie bijkomen van alle drukte. Maar daarna mogen ze bellen. 

Ik ben na mijn studie per ongeluk in het Hilversumse wereldje gerold en toen heb ik halsoverkop een kamer in Utrecht gezocht. Vandaar dat ik daar nu woon. Ik dacht: we gaan daar maar eens beginnen en dan zien we wel. Inmiddels zijn we acht jaar verder. Ooit zou ik wel weer in Brabant willen wonen, denk ik. Maar goed, Thijs heeft stage gelopen in New York, die vindt de Randstad heerlijk. 

Het heeft ook weinig zin om een paar jaar vooruit te denken. Want wat als er kinderen komen? Wat als onze banen veranderen? Het zijn allemaal dingen om over na te denken, maar het heeft weinig zin om daar nú al over na te denken, begrijp je? Dat is een beetje hoe het in mijn leven gaat: er komt iets op mijn pad en dan denk ik: leuk, we doen het. 

Als scholier wilde Frank van Leeuwen al de journalistiek in, maar een open dag op de school voor journalistiek wist dat enthousiasme te blussen. Destijds, als tiener, had hij ‘iets van sportjournalistiek’ in gedachten – ‘het was nog vaag’ – maar de nadruk die de school op de schrijvende journalistiek legde, vond hij saai.  

Het werd bestuurskunde aan de Tilburg University – ‘ik was verliefd op de campus, wilde per se daar studeren’. Van Leeuwen was een jaar lid van de universiteitsraad en korte tijd gemeenteraadslid voor het CDA.  

Het was fantastisch. We mochten als negen studenten de universiteit mee besturen, heel inhoudelijk, maar het was ook heel erg veel de kroeg in. Het ging er allemaal best fanatiek aan toe. Op een gegeven moment woog ik 105 kilo. 

Het sloeg nergens op. Biertjes, frikandelbroodje… Ik at die zomer zeven maagtabletten per dag vanwege het maagzuur. 

Diezelfde zomer. Ik ging mijn master doen. Ik was echt veel te zwaar en leefde veel te ongezond. Ik dacht, dit hou ik niet vol. Toen ben ik gaan sporten, en nu sport ik heel veel. 

Ik denk dat dat toen inderdaad meer mijn toekomstbeeld was dan dat wat ik nu doe. Dat is het gekke. Ik heb politiek altijd fascinerend gevonden. 

In de val te lokken? Hm. Zo gemeen was het niet. Het politieke interview is altijd al mijn favoriet geweest, omdat je met mensen te maken hebt die door en door gemediatraind zijn. Ik vind het een mooie uitdaging om die mensen op een charmante manier aan het wankelen te krijgen en die keer kon ik Rick (Nieman, red.) een keer vervangen. 

Nou, Jesse Klaver had ik net zo hard aangepakt. Ik had gewoon ergens gelezen dat ze de Raad van State te politiek gekleurd vond, te D66, en ik vond dat nogal een boude uitspraak. De Raad van State is een belangrijk politiek adviesorgaan. Dus ben ik het gaan onderzoeken. Hoeveel mensen zitten erin? Hoeveel daarvan zijn D66’ers? Er bleken zeventien mensen in de raad te zitten, waarvan twee D66’ers. Dat kun je geen meerderheid noemen. 

Ik moet er niet meer aan denken, echt niet. Ik heb een tijd als verslaggever in Den Haag rondgelopen. Ik zou te weinig geduld hebben voor de traagheid van de besluitvorming. De toon die er op dit moment in Den Haag heerst, de hardheid in de politiek, dat is niks voor mij. Ik irriteer me er ook mateloos aan dat de Tweede Kamer een soort filmstudio is geworden. Er is een debat en wat gebeurt er: twintig partijen willen allemaal een clipje hebben voor op de socials. 

Ik moet zeggen, sinds het nieuwe kabinet is het minder… Maar het is me een paar jaar echt te hard geweest. Nee, de politiek, ik moet dat denk ik niet doen. 

Lees verder in VARAgids 20. Vanaf dinsdag 12 mei 2026 in de app, op de mat en in de winkel. Nog geen abonnee? Lees de VARAgids al vanaf 38 cent per week.