Films en sterren (1996–2023)

Films en sterren (1996–2023) was maar één van de filmprogramma’s op tv die René Mioch presenteerde. Al meer dan veertig jaar zit hij in het vak.

Dit artikel is opgehangen aan Films en sterren, het tv-programma dat René Mioch tussen 1996 en 2023 maakte – eerst voor Veronica, uiteindelijk voor RTL 5. Maar eigenlijk gaat het over álle filmprogramma’s van de goedlachse presentator, want die waren maar liefst 38 jaar lang te zien. In het collectieve geheugen staat Mioch voortdurend te geinen met Arnold Schwarzenegger en Steven Spielberg op feestjes in Los Angeles en New York, en dat is niet eens zo ver bezijden de waarheid. Films en sterren kwam na Veronica Film en video (1988–1996), dat de opvolger was van Veronica film (1985–1988). Verschillende titels, want verschillende programma’s, zegt Mioch. ‘Veronica film ging alleen maar over film. Dat werd Film en video toen de video- en de dvd-markt opkwam, met haar eigen releases. Films en sterren was meer een personalityshow, waarin ikzelf een grote rol speelde. Daar had ik rubrieken als ‘Mioch’s Movie Meter’ en ‘René in L.A.’ Ook besteedde het aandacht aan bekendheden uit de muziek of de modewereld.’ Waarvan akte. 

René Mioch (1959) werkte begin jaren 80 bij de radiotak van Veronica. Als het even kon, maakte hij een item over film. Eerder, op zijn vijftiende, had hij voor een Amsterdamse ziekenomroep al beroemdheden geïnterviewd en op zijn negentiende sprak hij op het filmfestival van Cannes met Jack Nicholson, Mel Gibson en Nastassja Kinski. Rob Out, de directeur van Veronica, koesterde dezelfde passie. Toen de A-status voor de omroep in zicht kwam, met extra zendtijd en budget, zei hij tegen Mioch: ‘Als jij zo van film houdt, dan wil ik straks ook een filmprogramma.’ In november 1985, een maand na de officiële toekenning van de status, begon Veronica Film. Iedere week drie kwartier, rond de klok van elf uur ‘s avonds. 

Het programma zette in op de grote publieksfilms. ‘Dat paste bij de jongerenomroep Veronica,’ legt Mioch uit. ‘We zonden promo’s uit. Er was veel aandacht voor westerns, voor James Bond en diens mooie vrouwen, voor de actiefilms van Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger. Veronica Magazine had altijd filmsterren op de voorpagina’s.’ Toch wilde Mioch de kunstzinnige cinema niet verwaarlozen. Die kende hij van huis uit goed: de buurman, eigenaar van bioscoop The Movies in Amsterdam, leende hem en zijn ouders iedere zaterdag een 16mm-projector uit om naar werken van Truffaut, Fellini en Scola te kunnen kijken. ‘In ons programma hadden we ook gewoon de winnaar van het filmfestival van Cannes en Venetië,’ benadrukt Mioch. ‘En tussen twee actiefilms door deden we The piano.’ Sommigen bij Veronica protesteerden: moest dat nou? ‘Dan zei ik: ja, als je een filmprogramma maakt en je neemt jezelf serieus, dan moet dat.’ 

Op zijn allereerste reis naar Amerika in 1985 interviewde Mioch meteen Steven Spielberg voor The color purple, Michael Douglas voor A chorus line en Meryl Streep voor Out of Africa. ‘Ik dacht: dit is toch wel bijzonder.’ Spielberg bleek uiterst aimabel. Toen hij hoorde waar Mioch vandaan kwam, liet hij Menno Meyjes bij zich roepen, de Nederlander die op dat moment voor hem aan een scenario werkte. Na het interview zei Spielberg nog even te blijven, want hij wilde de twee Nederlands horen praten. ‘Hij is achter de camera gaan staan en heeft mijn gesprek met Meyjes gefilmd.’ Nog steeds onderhoudt Mioch contact met Spielberg. ‘Als ik hem iets vraag, krijg ik binnen 24 uur antwoord.’ 

De eerste jaren bleef Mioch achter de camera. Presenteren beviel hem maar matig. Totdat Simon van Collem van het filmprogramma Simonskoop (TROS) hem vertelde dat hij op straat werd bedankt voor het interview met Steven Spielberg dat Mioch had afgenomen. Moest hij niet voortaan zelf in beeld? Daarop begon Mioch zich ook vóór de camera te bekwamen in de omgang met acteurs, actrices en regisseurs – en dat waren er veel. Eindeloos reisde hij heen en weer. Op vrijdag heen en op maandag terug, en de eerstvolgende vrijdag opnieuw, omdat zich iets wetenswaardigs voordeed. Naar eigen zeggen kwam hij zo vaak in de VS, dat zelfs Amerikanen ‘dachten dat ik daar woonde.’ Naast ontmoetingen rond de nieuwe Lethal weapon of een project van Pamela Anderson probeerde Mioch zo veel mogelijk mensen te spreken te krijgen. ‘Ik zorgde ervoor dat het hele weekend dichtgetimmerd zat met interviews.’ Kort en efficiënt was hij niet. ‘Ik vond het zonde om op een filmset te staan en daar niet de hele dag te blijven kijken en draaien. Je hebt ook journalisten die na een half uurtje denken: ik heb mijn verhaaltje van 3,5 minuut, nu ga ik. Dat heb ik nooit gedaan.’

Mioch leek met iedereen op te kunnen schieten, van Johnny Depp, Brad Pitt en Catherine Zeta-Jones tot Julia Roberts, David Hasselhoff en Hugh Grant. Sylvester Stallone ontving hem drie dagen lang op een Rambo-filmset in Israël en dineerde ’s avonds met hem in het hotel. Hoe deed Mioch dat? ‘Het zit kennelijk in mij om contact te maken en mijn contacten te onderhouden. En blijkbaar kan ik die beroemdheden duidelijk maken dat ik er niet ben om hen te naaien. Als ik met Schwarzenegger over de Wallen loop, hoeft hij niet bang te zijn dat ik van tevoren anderen heb ingeseind.’ Op zeker moment begon ook de ervaring mee te tellen. ‘Ik ken Leonardo (DiCaprio, red.) vanaf dat hij dertien jaar oud was. En ook Drew Barrymore was nog maar een kind, weet je.’ Menig kijker van programma’s als Films en sterren – niet zelden trok Mioch één miljoen toeschouwers – toog naar de woning van de presentator. ‘Die dachten dat ze via mij bij Tom Cruise konden komen. Dan moest ik uitleggen dat ik voor mijn werk met beroemdheden praatte, maar dat ze echt niet op mijn verjaardag kwamen.’ 

Al die ontmoetingen uit Veronica Film, Veronica Film en video en Films en sterren bewaart Mioch in zijn archief. In zijn contract liet hij opnemen dat hij de eigenaar is van de originele banden. Zo beschikt hij over een ware schatkist, waar hij nog altijd uit put. Als hij een theatercollege geeft bijvoorbeeld, of wordt uitgenodigd op televisie. ‘Straks zit ik in een programma over de memoires van Stallone. Dan komt dat materiaal weer voorbij. Of als zo’n celebrity zestig jaar oud wordt, of tachtig, of doodgaat. Hup, dan ga ik weer graven.

Dit artikel komt uit de VARAgids (editie 39, 2026).