Dit is het verschil in gedrag tussen mannen en vrouwen in B&B vol liefde

De verschillen (en enkele overeenkomsten) tussen het gedrag van mannen en vrouwen in B&B vol liefde, volgens precisiekijker Stéphanie Hoogenberk.

Eind juli begint het zesde seizoen van B&B vol liefde. Na vijf seizoenen heb ik er zoveel mensenkennis bij; daar heb ik een leven lang profijt van. Zo weet ik nu dat de meeste mensen met een Bed and Breakfast helemaal niet zo gastvrij zijn, denk bijvoorbeeld aan Natasja (seizoen 2) die alleen één klein chipolataworstje voor haar gast had liggen toen hij na twee dagen rijden in Frankrijk arriveerde. Of aan Arno, seizoen 4, die nooit ontbeet en daarom ook geen ontbijt inkocht voor zijn gasten. Dat veel mensen die aan dit programma meedoen vaak ook weer in een ander realityprogramma opduiken, denk onder anderen aan Jacob, Debbie, Petra, Caroline, Els. En dat er fascinerende verschillen zijn tussen mannen en vrouwen als het op daten aankomt. 

Waar mannen de boel eens rustig gadeslaan, willen de vrouwen dat de man begint met interesse tonen zodra de auto in de handrem staat.  

Het maakt niet uit wat je zegt, als het maar eindigt met een vraagteken. Heb je goed contact met de buren, heb je al een Franse ex, trek je een beetje leuke gasten aan, wat eet je zoal op een dag? 

Toch blijft het apart dat er nog steeds mannen zijn die niet weten dat je met het stellen van vragen al bijna bij de finish bent. Magda, seizoen 5, kwam uit totale wanhoop met zelfgemaakte vragenkaartjes op de proppen voor haar date Fons. ‘Hou je van klusjes?’ was een van de vragen. En: ‘Doe je weleens aan de lijn?’ Ze schuwde de diepte niet, zeg maar.  

Maar ook Mirjam in Zuid-Afrika, seizoen 4, vond dat haar mannen geen vragen stelden, zelfs niet nadat haar chef-kok de man in kwestie had laten weten dat Mirjam het leuk vindt als een man veel vragen stelt. O, interessant, zag je hem denken, en hij legde de feedback beleefd naast zich neer, om vervolgens nog meer over zichzelf te vertellen. 

Er zijn ook vrouwen die kwaad met kwaad vergelden. Zo had je Natasja in Frankrijk, seizoen 2, die vond dat haar mannen geen vragen stelden en daarom zelf ook geen vragen meer ging stellen.  

En dan hadden we nog Anja, seizoen 4, die van de ene man vond dat hij geen vragen stelde, en van de andere man, een echte schipper, vond dat hij haar volledig wist te doorgronden. Maar de schipper stelde haast nog minder vragen dan de andere man - tot groot plezier van veel kijkers – dus wat was daar aan de hand?  

Opvallend is dat veel vrouwen óók geen vragen stellen.  

Mannen zoeken een spontane vrouw. Lees: lekker wijf. Een leeftijdsverschil van vijftien jaar is ook geen probleem. Als ze vijftien jaar jonger is tenminste.  

En er is aanzienlijk meer zelfoverschatting bij mannelijke deelnemers. Menig man durft in de camera te zeggen dat de nieuwkomer niet ‘veel soeps’ is. Van ‘die kan ik hebben’ tot ‘die gaat morgen naar huis’, er is geen enkele gêne om zichzelf op de borst te kloppen en daarbij schatten ze de situatie vaak sans gêne ook nog verkeerd in. 

De mannen van Ingrid op Lesbos, seizoen 5, bleken echte kemphanen. Zelfs de ogenschijnlijk zachtaardige Frank ontaardde in een macho. Of Piet even zijn klep kon houden tijdens het ontbijt, want Frank vond het zeer onaangenaam. 

Als kijker krijg je daardoor soms ook een stomp in je maag. Na Piet kwam Rinus, die over nieuwkomer Erik zei te weten dat dit haar type niet was. En Erik zei over nieuwkomer Rob dat hij weer snel rechtsomkeert kon maken. 

Uiteindelijk kregen ze allemaal van onder uit de zak van ‘Inkie’.  

Na vijf seizoenen zou je als man moeten weten wat vrouwen nu écht willen, en dat is dat je uit jezelf gaat klussen in en om het huis. En dan het liefst op eigen initiatief, zonder dat zij dat hoeft te vragen. Wel vraagt dit om gigántische voelsprieten. Toen deelnemer Hans de laurierboom van Petri op eigen houtje kortwiekte, maakte Petri hem verbaal tien koppen kleiner. Hans’ reactie: huilen. De pijn die ik toen als kijker heb gevoeld was erger dan mijn eerste liefdesverdriet. 

In het laatste seizoen zagen we Ingrid, die steeds verbetener rondliep in haar huis op Lesbos. Wat bleek: de mannen zagen niet dat er een zwaluwplankje kon worden gemaakt onder het afdak. Dat moest ze zelf aankaarten. Het is dus een ongewis gebied, maar ik denk dat je als man al een heel eind komt als je af en toe voor de vorm met een hamer rondzwaait.  

Op een enkeling na (Robert-Jan in Schotland) hebben mannen niet veel op met een gezellig interieur, lijkt het. Twee stoelen, een bank en een eettafel en ze vinden het bereknus. In het allereerste seizoen zagen we de Portugese villa van Jacob, waar vier vrouwen besloten om een van de kamers een sfeervolle remake te geven. Ze stiefelden door zijn huis op zoek naar meubels en accessoires die een betere plek verdienden. Schilderijen werden verhangen en er werden drie glazen potten met kurk in een andere kamer gezet. Vind maar eens vier mannen die een kamer durven te restylen van een vrouwelijke B&B-houder. Waar vrouwen werken met kaarsen, kleedjes, gevlochten harten en vrolijke kleuren, werken mannen graag met donker hout en zwart leer. En als ze al met kleur hebben durven te werken, zoals Jacob, dan blijft het vaak koud door een gebrek aan geborgenheid.  

Ook krijgen alleen de mannen kritiek op de netheid van hun gastenverblijf. Zo vroegen de vrouwelijke kandidaten bij Hans Vroom in Frankrijk, seizoen 2, zich in de camera af wanneer hij voor het laatst een stofzuiger had gebruikt. Als kijker rook je de mufheid door je smart-tv heen. Of neem Leendert, seizoen 3. Deelnemers Loes en José vonden dat de hygiëne te wensen over liet. Ze namen woorden als rommelig en stoffig in de mond. Een van hen noemde het een kille bedoening, met een kelder waar ze zelfs onder begeleiding niet in durfde. Wat dit betreft zie je dat mannen en vrouwen een heel mooie aanvulling op elkaar kunnen zijn.  

Mannen vinden het exitgesprek lastiger dan vrouwen. Ze draaien maar wat graag om de hete brei heen. Walter, een B&B-houder met een yogafetisj, zei zelfs dingen als ‘ik zit nu in mijn verkoudheid’. Dat was zijn reden om een eindgesprek naar de volgende dag te verschuiven. Een van de deelneemsters liet hij zelfs zonder enige vorm van communicatie een dag en nacht alleen achter, hij moest nadenken, geleerd op een stilteretraite. Een beetje vrouw voelt de bui dan wel hangen. Dat diezelfde vrouw vervolgens geen omhelzing meer hoefde van Walter met zijn snotneus, liet hem in verbijstering achter. Wat had hij nu verkeerd gedaan?