Delilah Warcup-Van Eyck: van anonieme stem naar bekend gezicht

Ze is ineens overal: van Wie is de Mol? tot De slimste mens, waar ze indruk maakt met haar kennis en scherpte. Maar achter de actrice schuilt ook een leven vol omzwervingen, aanpassingsvermogen en een drang om te verbinden.

Opeens is ze daar: Delilah Warcup-Van Eyck, deelnemer aan Wie is de Mol? én De slimste mens. Bij die laatste gooit ze hoge ogen als allesweter, wat haar tot nu toe de op een na hoogste score ooit oplevert. (‘Ja,’ zegt ze desgevraagd, ‘ik ben slim en ik heb ook veel algemene kennis.’). Ze is nu officieel BN’er, zo gaat dat met zichtbaarheid in twee van die kaskrakers, al valt het ‘o-my-god-het-is-Delilah’-gehalte tot nu toe mee: ‘Het zijn vooral dames in musea die me herkennen.’ 

Voor iemand die al lang meedraait als actrice is dat een late doorbraak, al is het wel zo dat half Nederland haar weleens heeft gesproken. Ongemerkt, maar iedereen die ooit het telefoonnummer 0800-0543 heeft gebeld, kreeg haar stem aan de lijn. ‘Goedendag, welkom bij de Belastingdienst en Dienst Toeslagen. Dit gesprek wordt voor kwaliteitsdoeleinden opgenomen.’ Voor haarzelf ook nog steeds een opmerkelijke klus, Delilah moet zelf ook weleens bellen: ‘Ik heb ooit 35 minuten met mezelf in de wacht gehangen. Dat is raar hoor, als je jezelf hoort praten.’ 

Ze wordt in 1975 geboren in Suriname. Haar ouders hebben elkaar ontmoet in Nederland – hij is half Surinaams, half Duits en zij driekwart Indonesisch en een kwart Nederlands – en zijn overzees beland omdat vader Van Eyck zich na zijn studie tropische landbouwkunde in Wageningen heeft gespecialiseerd in de ontwikkeling van rijstplantages. Als Delilah drie jaar oud is, keren ze kort terug naar Nederland. Daarna woont het gezin achtereenvolgens in Soedan, Gambia, even Nederland en tot slot in Indonesië. Op haar zestiende keert Delilah terug naar Nederland om haar middelbare school af te maken en te studeren. 

Mijn hele jeugd bestond uit schakelen: we zijn nu hier, o, we gaan weg, dit zijn mijn nieuwe vrienden, hé, dat is ons nieuwe huis of uitzicht. Daardoor heb ik me goed en snel leren aanpassen. Ik bekijk wat de situatie is en besluit of ik er iets mee wil of niet – en zo ja: hoe dan? 

Mijn jeugd heeft me veel voordelen opgeleverd, zoals die flexibiliteit en ook mijn grote interesse in andere culturen. Maar er zijn ook nadelen geweest. Er was een periode dat ik me niet wilde binden, het had toch geen zin – dat gevoel. Maar dat is een vrij korte fase geweest.

Oh nee. Hij staat heel erg aan mijn kant. Hij is juist trots dat ik wél mijn mond opentrek. 

Bij mij is het denk ik het tegenovergestelde. Juist omdát het zo weer voorbij kon zijn, stelde ik me gemakkelijk open en wilde ik ook snel de diepte in, omdat ik niet wist hoe lang we samen hadden. Dus mijn vriendschappen waren juist hecht. Dat openstellen doe ik nog steeds, al kijk ik als volwassene meer de kat uit de boom dan vroeger. 

Jawel, maar op een rare manier: ik puberde in het luchtledige, omdat ik niemand had om me tegen af te zetten. Ik was al van mijn ouders losgeweekt. Stout doen zonder toezicht of consequenties voelt dan anders en ik moest zelf bedenken en leren wat wel of niet verstandig was. Tegelijkertijd moest ik van mezelf hoge cijfers halen en het goed doen op school. Dat vond ik zelf belangrijk en mijn vader ook. Wel een puber dus, maar een gedisciplineerde. Nou ja, totdat ik ging studeren, toen vond ik het mooi geweest met braaf zijn. 

Hahaha, nee dat was meer mijn vader, die kwam altijd met wilde dieren thuis. Nog voor mijn geboorte, maar al wel in Suriname, haalde hij met de auto mijn moeder op van haar werk. Hij zei: ‘Kijk, daar ligt een cadeautje’. Lag er een baby-Kaaiman met vastgebonden snuit op de achterbank. Ze werd – terecht – woedend en riep dat ze meteen naar de rivier moesten rijden om het beest vrij te laten. Op Zuid-Sumatra hadden ze een aapje in de achtertuin. En een wilde kat ook nog, bedenk ik me nu. Kan allemaal écht niet, maar hij was net een groot kind. Kwam-ie terug uit het oerwoud, zo van: kíjk wat ik heb gevonden! Mijn moeder werd er gek van. In Soedan had ik trouwens wel een geitje, Mekker heette die. En in Gambia had ik allemaal eendjes, maar die werden opgegeten door slangen. Mekker was trouwens ook opeens verdwenen, geen idee waarheen. 

Ik kan me eigenlijk niet zo goed herinneren wat ik toen vond. Ik denk… wel jammer? Tegelijkertijd was ik eraan gewend dat we altijd gewoon met z’n drieën waren. Ook leuk, want ik kreeg veel aandacht. (Grijnzend) En spullen.  

Poeh. Daar vind ik veel van, maar dit is niet de plek voor geopolitieke verhandelingen. Ik ben me er in ieder geval zéér bewust van hoe goed we het hier hebben en dat het uitmaakt waar je wieg heeft gestaan. Ik vind het ook heel lastig en jammer dat er een gebrek aan bereidheid is om je hoofd open te zetten voor anderen. Als mensen zich meer konden inleven in hoe iedereen er maar het beste van probeert te maken, dan zou er minder verharding en polarisatie zijn. Dat ‘open hoofd’ is in ieder geval iets dat ik heb meegekregen door in andere landen te wonen.

Lees verder in VARAgids 14. Vanaf dinsdag 31 maart 2026 in de app, op de mat en in de winkel. Nog geen abonnee? Lees de VARAgids al vanaf 38 cent per week.