Column Sinan Can: Wali Hashimi

Diep in de nacht reden we kriskras door een wijk in Kabul tot we stilhielden voor een enorm flatgebouw. Voor het complex ston-den mannen met zware wapens. Ik stapte uit de auto en liep naar de ingang. Ik werd gefouilleerd en moest door een metaaldetector lopen, om vervolgens mijn paspoort te laten zien. Ik begreep er niets van. Ik kwam slechts omdat ik een borrel wilde drinken met Wali Hashimi. Nadat ik was gecontroleerd en er eindelijk in mocht, liep ik de trap af en kwam ik in een donkere kelder met allemaal westerlingen. Verderop aan een tafeltje zat Wali, ik had hem telefonisch weleens gesproken maar nog nooit ontmoet.
Wali was gevlucht uit Afghanistan voor de taliban en was via Duitsland in Nederland beland, had jaren in Nijmegen gewoond en journalistiek gestudeerd in Zwolle. Hij had meegewerkt aan producties van Zembla en Nova, de voorganger van Nieuwsuur.
Het was zomer 2012 toen ik Wali opzocht in Kabul. Zelfs ’s nachts was het er nog warm. Wali zat al aan het bier en met een glimlach heette hij me welkom. Hij vroeg of ik ook bier wilde en ik knikte, vervolgens werd een blikje Beck’s op tafel gezet. Illegaal het land in gesmokkeld via Pakistan, vertelde Wali lachend. Ik pakte het blikje dat warm aanvoelde. ‘De koelkast is stuk. Ik heb alleen warm bier met popcorn, verder is er niks,’ zei Wali. Na twee biertjes waren we allebei lichtelijk aangeschoten, hebben we veel gelachen en kwamen we er achter dat we allebei van de gedichten van Rumi houden.
Sinds die avond in zijn appartement zijn we bevriend en doe ik niets meer in Afghanistan zonder Wali. In februari hoop ik hem weer te zien voor een nieuw programma. In de tussentijd heeft Wali het project van de weeshuizen in Parwan, die met geld van VARAgids-lezers is gerestaureerd, begeleidt en gemonitord. Hij heeft er met zijn team bovenop gezeten en het resultaat is prachtig. Dank aan u, beste lezer, mede namens Wali.

Meer Sinan Can? Lees iedere week zijn column in de VARAgids!