Call TV (1995-1997)

Het fenomeen Call TV kreeg een slechte naam door foute astrologen en slechte belspellen, maar het begon als ‘de commerciële VPRO’. Vooral studenten keken.

Ergens in 1988 vond het iconische moment plaats dat tijdens de Soundmixshow het volledige telefoonverkeer plat ging. Volgens toenmalig programmamanager bij Call TV, Hennie van Hoogenvest en de commercieel manager van destijds, Coen Alewijnse, vormde die avond de basis voor het bedenken van het programma, zo’n zeven jaar later. Alewijnse: ‘Endemol was na 1988 aandeelhouder geworden van Callfactory, een systeem van de PTT waarmee je op grote schaal telefoontjes kon ontvangen en bovendien “ging” Veronica commercieel, maar bleven de uitzendingen beperkt tot overdag. Op die basis verzon hoofd programmaontwikkeling, Leo Dijkgraaf, Call TV.’ Er werd een deal gesloten tussen Endemol en Veronica om op dagelijkse basis zeventien uur televisie te maken. Van Hoogenvest was in de jaren daarvoor werkzaam als regisseur en producent (o.a. bij Studio sport), maar in 1995 haalde Van den Ende hem naar Endemol om het ‘project’ Call TV te doen. ‘Joop wilde experimentele televisie maken. Het moest een soort commerciële VPRO worden met de focus op jonge talenten die veel ruimte zouden krijgen. De enige voorwaarde was dat het publiek veel moest bellen want dat leverde geld op.’ Alewijnse was al werkzaam bij Endemol en op een dag viel hij toevallig binnen bij een vergadering van Leo Driessen en Joop van den Ende over Call TV. ‘Ik vond het direct een geweldig project en wierp mezelf op om het te gaan doen, dat heb ik 2,5 jaar volgehouden.’
Van Hoogenvest herinnert zich een jaarbudget van ongeveer 20 miljoen gulden om mensen aan te trekken en er werden ongeveer honderd mensen aangenomen voor die zeventien uur per dag. Voor de programmamakers werd een hoekje vrijgemaakt in de Endemol-sudio van Aalsmeer, de plek waar ook de Soundmixshow werd opgenomen. Er volgden in de zomer van 1995 vele screentests waar ook Niek Barendsen werd aangenomen, de man die later furore zou maken als schrijver en regisseur bij Het klokhuis, Welkom in de Gouden Eeuw en Bij de Romeinen. Barendsen: ‘Ik was die dag mijn bril vergeten en kon de autocue niet lezen. Toen ben ik maar gaan improviseren en daar moesten ze erg om lachen.’ Boven het bureau van Hennie van Hoogenvest hingen de polaroids van splinternieuwe mensen die samen de teams vormden bij de verschillende programma’s.’

Op 1 oktober 1995 zou Call TV beginnen, maar dat werd volgens de overlevering tegengehouden door Joop van den Ende. Van Hoogenvest: ‘Joop was heel kritisch, er was iets niet goed met het decor.’ De allereerste uitzending op 7 oktober 1995 was met de al aangehaalde Niek Barendsen. ‘Ik weet nog dat Joop van den Ende de hele avond naast me stond en dat hij heel enthousiast stond te knikken. Ik had geen idee hoe het belpaneel werkte en drukte dus maar een beetje. Die beginperiode was heel leuk omdat je alle ruimte kreeg om komische dingen te doen. De spelletjes mocht je gewoon een beetje belachelijk maken en er was veel ruimte voor sketches.’ Hij herinnert zich een typetje met de besnorde kapper Fred en hij maakte veel dingen met Stefan Stasse met wie hij ook bij de radio werkte. ‘Op een dag had ik zelfs mijn vriendin Sylvia Witteman meegenomen naar de studio, gewoon voor de gezelligheid, en die heeft toen nog een Russische vrouw gespeeld.’
Barendsen vond het vooral leuk als er mensen belden. ‘Je kreeg de meest bizarre types aan de lijn en dat vond ik mooi. Het vreemde was ook dat je vaak de eerste was die nieuws moest melden omdat er verder niks was. Dus dan moest je tussen twee sketches door vertellen dat Yitzhak Rabin was vermoord. Uiteindelijk ging het allemaal de kant van de spelletjes op en na drie maanden was het tijd om te gaan.’
Een van de vele programma’s (kom er maar in Wikipedia: The lounge, De droogkap, De wekdienst) was Klachten TV, dat werd gepresenteerd door Leo Driessen met verder in de redactie Hans Bouhuijs, Kees Abrahams en Inge Teeuwen (de zus van Hans). Driessen: ‘Ik werkte drie dagen per week bij Endemol en gaf ook nog voetbalcommentaar bij Langs de lijn in het weekend. Bij Call TV was ik eindredacteur van het geheel, maar ik had ook een proefopname gemaakt om nieuwe mensen te laten zien wat de bedoeling was. Dat vond Joop zó leuk dat ik zelf ook een programma kreeg.’

Alles kon er. ‘Enige voorwaarde was dat er een spelletje moest komen. Dan zei ik, terwijl er zo’n afgeplakte foto in beeld kwam: mensen, het is natuurlijk Ruud Gullit, maar bel pas om vier uur want dan heb je meer kans. Het was veel onzin, maar in de nacht kwamen er ook mooie dingen voorbij. Dan zat je anderhalf uur met Herman Brood te ouwehoeren, die zes shotjes Pisang moest hebben. Na de zesde wilde hij gaan dus we vulden er nog eentje met water waarvan hij bijna over zijn nek ging.’
Driessen vertelt dat er regelmatig heel slechte artiesten voorbijkwamen die werden aangekondigd door redacteur Hans Bouhuijs onder de noemer ‘de Foute Hans Parade’. ‘Of we gingen even een uurtje live pokeren op televisie met voetballers.’ Hij herinnert zich nog goed dat hij live het decor op de muur van de studio ging schilderen. Driessen: ‘Ik was geïnspireerd door Wim T Schippers. Niet dat ik in zijn schaduw kon staan, maar ik vond het mooi om mensen te ontregelen. Dan deed Huub Hangop een programma met die prachtige Borka Florentinus en dan zei ik na een tijdje in Huub zijn oortje: “Huub, het wordt tijd dat je eens op de vloer gaat liggen”. Dat deed hij dan gewoon. En Leidse Benno playbackte André Hazes, maar dan zetten we de plaat op een te hoog toerental waardoor hij helemaal de weg kwijt was. Te flauw voor woorden natuurlijk…’
Ook gingen ze wel eens op reis. Driessen: ‘We gingen vier dagen naar Oostenrijk om Het is hier klote te maken als parodie op Het is hier fantastisch.’ De voetbalcommentator vond zijn tijd bij Call TV bijzonder. ‘Ik heb wel eens gezegd tegen mijn collega’s: wat je hier doet is het leukste dat je ooit zal doen, zoveel vrijheid kom je nooit meer tegen.’ Alewijnse kon ook altijd wel lachen om de grappen van Driessen: ‘Weet je waar Call TV een beetje op leek in die periode? Op wat je nu terugziet op YouTube bij Enzo Knol. Veel improvisatie, maar wel met plezier gemaakt.’

Een van die redactieleden van Klachten TV was Inge Teeuwen die via de radio bij Call TV terechtkwam: ‘Het was een grote speeltuin, totaal niet professioneel. Dan deden we met Leo het spelletje de mystery guest en standaard was dan de tweede vraag van Leo: wat is uw seksuele voorkeur? Ook bij een winkelwagentje…Wij wilden liever niet in beeld komen, maar soms moesten we een fax bij Leo naar binnenbrengen. Hij wist het dan altijd zo te regelen dat we lang op tv waren. Dan kregen we weer een fax binnen van iemand van de lagere school; ik zag je bij Call TV… Godverdomme Leo.’
Teeuwen, die later bij Niehe Media aan de slag ging, vertelt dat er een beroep werd gedaan op je creativiteit. Vooral de nachtprogramma’s werden alleen bekeken door gekken en studenten. Inge Teeuwen: ‘Het was een beetje cult in die periode. Dan pakten we een jas uit het kledingdepot en wandelden we naar een kroegje aan de achterkant van de studio. Daar kreeg Leo een bord hutspot voor zijn neus en dan zei hij heel hard “gadverdamme”. Hadden we weer “wat de boer niet kent” uitgebeeld en dus een mooi belspelletje voor de mensen.’
Ze kan zich nog herinneren dat de al even gememoreerde Niek Barendsen een programma middenin de nacht deed. Na zijn show bleef hij nog even rondhangen in de studio. ‘Maar ondertussen was Christine van der Horst twee sm-fanaten aan het interviewen. Dus Niek ging achter de bank zitten en stak af en toe zijn duim omhoog.’ Na een jaartje had Teeuwen het ook wel een beetje gezien bij Call TV: ‘Het ging alleen nog om de spellen en daardoor was er op creatief gebied niet zoveel te doen.’

Hans Bouhuijs heeft nog wat extra herinneringen paraat: ‘Op een nacht liep ik rond in een heel strakke zwembroek om Baywatch uit te beelden toen ik Joop van den Ende de set op zag lopen. Hij schudde alleen maar met zijn hoofd.’ Bouhuijs memoreert een bezoekje van zijn collega Jeroen van der Boom, maar dan als zanger in de Foute Hans parade. Samen met Glenda Peters kwam hij een duet zingen. Bouhuijs: ‘Jeroen was heel zenuwachtig en hij wilde graag vooraf weten wat ik zou vragen. Het hielp niet dat ik zou informeren naar zijn seksuele voorkeur… werd hij nog zenuwachtiger van natuurlijk dus uiteindelijk heb ik maar gevraagd of hij het leuk vond om met zijn zus samen te zingen…’
Ook Frans Bauer was een keer in de studio, maar Bouhuijs (door Driessen gevraagd bij Call TV omdat hij in de kroeg altijd iedereen beledigde) had weer eens geen idee wie dat was. ‘Dus ik vroeg aan Frans of hij het nog een beetje met zijn fans deed de laatste tijd (naar verluidt fluisterde hij in iets andere bewoording: je doet het met ze hè Frans?). Hij had zo’n nummer, “Zomerzon”, dus ik vroeg of hij zijn fans niet een beetje tegemoet moest komen door te zingen: “In het doucheputje van de camping ligt een tampon. Zomerzon”. Na afloop zei Frans tegen me dat ik helemaal gek was. Ach, je moet jezelf ook een beetje vermaken natuurlijk. Hennie van Hoogenvest was nogal van de controle en toen hij op vakantie ging, zei hij: ik ga elke dag kijken. We hebben toen het typetje Heinz von Höhenpullie bedacht dat in beeld heel autoritair Call TV leidde.’

Er barstte in het eerste jaar veel kritiek los op, vooral op de spelletjes die behoorlijk simpel waren. Dat interesseerde Driessen allemaal niet zoveel, maar het kostte hem wel zijn baan bij Langs de lijn. Daar vonden ze het immers niet zo leuk dat de serieuze verslaggever ook bizarre grappen uithaalde bij Veronica. Driessen: ‘Ik had mondeling toestemming om dat te doen, maar dat wist opeens niemand meer. Zoiets doe je toch niet, zeiden ze overal, maar voor mij is dat een goede reden om het juist wél te doen. Ik heb mooi 160 keer twee uur live TV mogen maken.’
Na een paar maanden bleken de nacht-uitzendingen niet rendabel en vanaf 1 april 1996 werd er alleen nog overdag uitgezonden. Van Hoogenvest: ‘Je kan het programma niet maken voor een paar duizend kijkers.’ Door de ervaring dat alleen simpele belspellen geld opleverden, evolueerde het programma steeds meer die richting op. De formats werden minder belangrijk en VPRO-TV was het allang niet meer.
Alewijnse vertelt dat hij regelmatig onder vuur kwam te liggen als hij aan de directie moest vertellen hoe het met Call TV ging. ‘Inhoudelijk had John de Mol er elemaal niks mee, die vond dat het weinig met televisie te maken had.’ Ook de internationale collega’s van Endemol namen het aanvankelijk helemaal niet serieus. ‘Maar ja, toen eenmaal duidelijk werd dat er met die spelletjes geld werd verdiend, veranderde dat sentiment wel. Het was bijzonder dat er opeens een nieuw businessmodel ontstond. Ik ben na 2,5 jaar ook iets anders gaan doen, maar volgens mij is er later voldoende geld mee verdiend over de hele wereld.’ De kritiek was – naast het simplisme van de spellen – ook dat mensen onnodig lang aan de lijn werden gehouden. Alewijnse: ‘Ik weet dat alles in die eerste 2,5 jaar eerlijk ging. Dat aan de lijn houden, werd er juist uitgehaald door per gesprek af te rekenen.’

In 1997 werd Call TV omgetoverd tot Veronica Live, waarna twee jaar later de programma’s – los van elkaar – terechtkwamen op RTL5 en Yorin en in 2001 bij RTL 4. Ook op SBS zijn tot 2007 belspelletjes te zien geweest, in dat jaar werden de belspellen op tv verboden door Justitie.