Loes Haverkort over leven met een hersentumor: ‘Ik wil niet bang zijn’

Loes Haverkort zit bij Eus in de kappersstoel in De Geknipte Gast. Ze vertelt openhartig over leven met een hersentumor, de operatie en haar angst.

Actrice, zangeres en regisseur Loes Haverkort groeide op in Wierden, vlak bij Almelo. Als actrice speelde ze in series als Oogappels, Moedermaffia! en De Eetclub. Vier maanden geleden kreeg ze plotseling een aantal epileptische aanvallen, waarna in het ziekenhuis bleek dat ze een hersentumor had.

‘Ik werd wakker van een unheimisch gevoel in mijn middenrif en ik dacht dat ik moest overgeven. Ik ging naar de badkamer, maar er kwam niks uit. Maar ik dacht wel dat ik de deur niet op slot moest doen, omdat ik zo out kon gaan. Dat zakte weer weg, dus ik dacht: ik ben gewoon ziek en ik heb iets verkeerds gegeten. Om de vijf uur kreeg ik weer zo’n epileptische aanval – later wisten we pas dat het dus epilepsie was. Mijn man [Floris] zag meteen: hier klopt iets niet. Dus die dacht meteen dat we bij het ziekenhuis moesten zijn.’

‘Ja, hij raakte een beetje in paniek. Vooral omdat hij met het ziekenhuis belde, toen moest ik zeggen waar we woonden en toen snapte ik niet meer wat ik moest zeggen. Straatnaam? Cijfer? Ik snapte het niet. Ik kon niet meer op de naam komen. Toen dacht hij: dit klopt niet.’

‘Nee, ik zeg tumor. Terwijl het wel – en nu moet ik dus bijna huilen – iets is dat niet meer weggaat. Maar het is te opereren, dus er is heel erg veel weggehaald, wat fantastisch is, maar het kan niet helemaal weg. Maar het is laaggradig, dat is eruit gekomen, dus dat is ook positief. Maar het zal wel weer gaan groeien.’

‘Het is nu vier maanden geleden en ik zit nu midden in een rouwproces. Als ik moe ben, ben ik labieler en moet ik sneller huilen. Maar het is ook dat er een filter weg is, wat een bekend fenomeen is, waardoor alle prikkels veel heftiger aankomen en ik dus ook sneller emoties ervaar. Van huilen, naar lachen. Mijn kinderen vinden dat heel erg schattig. Als mijn dochter zegt dat ze naar school gaat, moet ik huilen en haar een knuffel geven. Dus het is ook een mooi iets.’

De vader van Loes heeft op veertigjarige leeftijd een hartinfarct gehad. Loes vermoedt dat er veel eenzaamheid in hem zat, hoewel hij hier weinig over sprak.

‘Ja, terwijl ik alles kan bespreken. Zeker met mijn man en kinderen. Maar het is toch wel eenzaam. Ik moet dealen met niet weten hoelang ik nog heb.’

‘Ja, terwijl dat niet zo is. Dus dat is de hele tijd een onrealistische angst voor de dood misschien. Ik wil nog helemaal niet nadenken over de dood, ik wil nog twintig of dertig jaar leven verdomme. Maar tegelijkertijd ben ik ook hoopvol en eager. Ik voel dat er ook heel erg een wezen in mij zit dat gewoon zo graag wil genieten van alles. Die alles uit het leven wil halen, zodat ze alles meegemaakt heeft. Zodat, als ze sterft, ze kan denken: ze heeft een mooi leven gehad.’

Loes heeft haar operatie met wakkere craniotomie ondergaan, wat betekent dat je wordt geopereerd bij bewustzijn. Ze werd wakker gemaakt omdat ze allerlei oefeningen moest doen en er vragen aan haar gesteld moesten worden. Door een verandering in haar spraak ontdekten de chirurgen dat ze moesten stoppen met opereren.

‘Floris. Hij was heel lief. Ik wist ook dat het niet helemaal goed was met me. Het is zo gek hè, dat je weet dat er iets niet goed gaat. Ik moest mijn naam zeggen en, volgens mij, mijn geboortedatum, en ook die van mijn kinderen en dat lukte me niet. Ik wist dat het niet lukte, ik wist dat ik het niet goed zei, maar ik kon het niet goed zeggen. Dus ik wist dat ik er nog een nacht moest verblijven en dat was een risico. Toen Floris naar me toe kwam, ik was toen moe en ik kon niks. Maar ik wist dat hij ook baalde, want hij gaat ook slecht slapen.’

‘Nou, ik denk dat ik moet toegeven dat ik een angstig persoon ben en het dus spannender vindt. De grond is onder mijn voeten verdwenen en er kan zomaar iets gebeuren en dan ben je alles kwijt.’

‘Volgens mij kan ik het alleen maar helen door het aan te kijken. Dus ik ben bang. Ik ben bang om eruit te komen, ik ben bang dat ik mijn kleinkinderen niet meemaak, ik ben voor van alles en nog wat bang. Door dat gewoon te voelen kan het ook helen en kan er ook een gedachte opkomen, en misschien ook niet. Misschien maak ik het gewoon mee.’