Marit - seizoen 11

Marit leidt het leven van een gewone 21-jarige meid. Ze woont op kamers in Leeuwarden en heeft een actief sociaal leven. Medisch gezien heeft ze nooit ergens last van, totdat ze opeens last krijgt van haar knie en bovenbeen. Marit maakt zich niet meteen zorgen en ook de huisarts niet.

In eerste instantie denkt de huisarts dat het om een overbelaste spier gaat maar de behandeling geeft Marit alleen maar méér pijn. Er wordt een röntgenfoto gemaakt van haar knie, maar de foto wordt (achteraf gezien) net te laag genomen, waardoor de tumor in haar bovenbeen onopgemerkt blijft. Marit blijft rondlopen met toenemende pijn, tot ze zich verstapt en op de grond valt. “Toen bleek dus dat ik op dat moment letterlijk mijn been had gebroken.” Er wordt een spoed MRIscan gemaakt: ze blijkt een osteosarcoom te hebben, een zeldzame en agressieve vorm van botkanker. De klap komt keihard aan en Marit is intens verdrietig: “maar de dag erna heb ik me eigenlijk snel herpakt. Het heeft voor mij geen zin om te lopen huilen de hele tijd. En dat heb ik dan ook niet gedaan.” Marit gaat direct weer thuis bij haar moeder wonen. Na versnelde keuze of ze ooit moeder zou willen worden, wordt een eierstok operatief verwijderd, en volgt een zwaar chemokuur traject van 3 maanden. Daarna is eindelijk de operatie waar ze naar uitgekeken heeft en wordt de grote tumor, samen met het zieke bot verwijderd en vervangen door een botprothese. Vervolgens weer 3 maanden nieuwe chemokuren om eventuele laatste achtergebleven kankercellen uit te roeien.  Ze is met revalideren gestart, want wil zonder orthese of krukken weer kunnen lopen. En een aantal complicaties en operaties later is Marit "klaar", hoopt ze. De eerste controles leken goed, en bij de controle na een half jaar verwacht Marit dan ook opnieuw goed nieuws: “ik ging daar echt naartoe van: ik ga laten zien hoe goed het met me gaat en dat ik weer loop”. Maar de artsen vertellen haar dat er vlekjes zijn gezien op haar longen wat betekent dat de tumor is uitgezaaid. In eerste instantie is één long nog geopereerd, maar de tumoren groeiden zo snel dat verdere operaties niet meer mogelijk waren en na laatste pogingen met verschillende soorten chemokuren krijgt Marit te horen dat ze ongeneeslijk ziek is: “Ik heb geschreeuwd. Nee, nee! Ik ga dood. Ik ga dood.” 

Marit geniet ondanks alles nog steeds van het leven. Ze is hecht met haar ouders en haar verloofde. Ze reist veel en wacht niet meer met de dingen die ze nog wil doen. Ze beseft dat haar tijd beperkt is en dat zorgt ervoor dat ze alles uit het leven haalt. ‘‘Ik heb nu geen tijd meer om te verdoen. Mijn tijd is heel veel waard. Ik leef echt in het nu. Als ik gisteren een slechte dag heb gehad, dan probeer ik vandaag weer een goede dag te hebben.’’

Helaas is Marit op 12 december 2025 overleden.