OML'er overzicht
Loraine - seizoen 11
Loraine (26) leeft een enorm fijn en vooral sportief leven. Haar grote passie is powerliften, ze traint vijf keer in de week en gooit hoge ogen op het Nederlands Kampioenschap. Daarnaast is ze heel erg gelukkig met vriend Niels en twee katten in hun huis in Doetinchem.
In de zomer van 2023 voelt Loraine zich niet lekker. Ze heeft al een paar weken last van darmklachten, heeft een dikke buik en krijgt daarbij ook koorts. Op 25 augustus viert ze haar 25e verjaardag. Ze hoopt dat de buikpijn komt door de zenuwen, maar als de buikpijn na haar verjaardag niet verdwijnt begint ze zich echt zorgen te maken en gaat ze naar de huisarts. Aanvankelijk wordt ze naar huis gestuurd met medicijnen tegen obstipatie maar na lang aandringen krijgt ze toch een scan bij een MDL-arts. Het is slechte boel, ze krijgt de diagnose eierstokkanker en gaat vol de strijd aan: er wordt een operatie gepland waarbij al haar vrouwelijke organen worden verwijderd: ‘’De arts zei: je bent nog jong en fit, we gaan ons best doen. Maar áls het dan terugkomt, kun je niet meer beter worden. Ik dacht: let’s go, ik ga dit rocken.’’ De avond voor die operatie wordt Loraine gebeld door haar gynaecoloog om de operatie door te spreken. ‘’Dat gesprek kreeg een hele andere wending, want ineens nam hij het woord ‘ongeneeslijk’ in de mond. Ik schrok me rot. Maar hij zei doodleuk: ‘huh, je weet toch dat je niet meer beter kunt worden’. Nou niet dus, maar toen ineens wel.” Een echte prognose is er niet, maar Loraine houdt zich vast aan de cijfers die haar arts heeft genoemd: slecht 5% van de vrouwen met haar ziektebeeld leeft nog na 5 jaar.
Loraine haalt nog steeds veel troost uit sporten: “wie weet kom ik ooit nog terug in shape”. Ze probeert nu vooral veel te genieten van de kleine dingen: “Ik probeer heel erg in het hier en nu te leven. Ik blijf mezelf doelen stellen. Er is gewoon nog heel veel mogelijk, ook met kanker”
In de zomer van 2023 voelt Loraine zich niet lekker. Ze heeft al een paar weken last van darmklachten, heeft een dikke buik en krijgt daarbij ook koorts. Op 25 augustus viert ze haar 25e verjaardag. Ze hoopt dat de buikpijn komt door de zenuwen, maar als de buikpijn na haar verjaardag niet verdwijnt begint ze zich echt zorgen te maken en gaat ze naar de huisarts. Aanvankelijk wordt ze naar huis gestuurd met medicijnen tegen obstipatie maar na lang aandringen krijgt ze toch een scan bij een MDL-arts. Het is slechte boel, ze krijgt de diagnose eierstokkanker en gaat vol de strijd aan: er wordt een operatie gepland waarbij al haar vrouwelijke organen worden verwijderd: ‘’De arts zei: je bent nog jong en fit, we gaan ons best doen. Maar áls het dan terugkomt, kun je niet meer beter worden. Ik dacht: let’s go, ik ga dit rocken.’’ De avond voor die operatie wordt Loraine gebeld door haar gynaecoloog om de operatie door te spreken. ‘’Dat gesprek kreeg een hele andere wending, want ineens nam hij het woord ‘ongeneeslijk’ in de mond. Ik schrok me rot. Maar hij zei doodleuk: ‘huh, je weet toch dat je niet meer beter kunt worden’. Nou niet dus, maar toen ineens wel.” Een echte prognose is er niet, maar Loraine houdt zich vast aan de cijfers die haar arts heeft genoemd: slecht 5% van de vrouwen met haar ziektebeeld leeft nog na 5 jaar.
Loraine haalt nog steeds veel troost uit sporten: “wie weet kom ik ooit nog terug in shape”. Ze probeert nu vooral veel te genieten van de kleine dingen: “Ik probeer heel erg in het hier en nu te leven. Ik blijf mezelf doelen stellen. Er is gewoon nog heel veel mogelijk, ook met kanker”
