Na persoonlijk verlies, kiest Romy (21) voor een bijbaan als kistendrager: ‘Ik hoop dat hij zegt dat ik het goed heb gedaan'

Feestjes, uitslapen en brak op de bank hangen: het is het stereotype beeld van het studentenleven. Maar dat imago van luie studenten is verre van waar, zo ontdekt Mai in de serie 'Niks geen luie student!'. Neem de 21-jarige Romy uit Breda. Naast haar vijfdaagse opleiding Evenementenorganisatie niveau 4 aan Curio werkt ze als kistendrager en draait ze daarnaast wekelijks nachtdiensten in een club. Haar keuze voor de uitvaartbranche heeft een persoonlijke reden: drie jaar geleden overleed haar broer bij een auto-ongeluk. 

In ‘Niks Geen Luie Student’ volgt Mai vier studenten in vier verschillende steden. Elk met een ander bijbaantje, een ander budget en een eigen verhaal over wat het kost om student te zijn. Wat verdienen ze, waar geven ze hun geld aan uit en hoe goed is hun werk eigenlijk te combineren met de collegebanken? 

Waar veel studenten eerst hun opleiding afronden en daarna aan het werk gaan in hun vakgebied, doet Romy het anders. Haar bijbaan in de uitvaartbranche was juist de reden om voor haar huidige opleiding te kiezen.  

Drie jaar geleden verloor Romy haar broer bij een auto-ongeluk. Daardoor maakte ze van dichtbij mee wat er allemaal komt kijken bij een uitvaart. “Toen dacht ik: dit wil ik ook voor andere mensen betekenen.” De uitvaartleiders en -verzorgers die haar familie destijds begeleidden, maakten veel indruk op haar. “We hebben als familie destijds veel zelf geregeld en gedaan. Zij stonden echt naast ons en hielpen ons om alles samen goed te regelen. Die begeleiding heeft heel veel voor mij betekend. Met hen werk ik nu soms ook samen en ik ben ze nog steeds dankbaar voor de manier waarop ze ons toen hebben geholpen.” 

Een werkdag als kistendrager begint op kantoor, waar Romy zich in haar uitvaartpak hijst. Daarna gaat ze met haar collega's naar de locatie. Daar ontvangen ze de nabestaanden en andere gasten, leggen ze de condoleanceboekjes klaar en zodra de rouwwagen arriveert, helpen ze mee de kist uit te zetten. Daarna rijden ze de kist naar binnen. Een dienst duurt meestal tussen een half uur en een uur. 

De kisten zijn meestal gesloten. Soms is er een open kist. “Het lijkt me mooi om later overledenen mooi op te baren. Dus dan kijk ik ook uit professionele interesse hoe ze erbij liggen.” 

Bij een begrafenis lopen Romy en haar collega's mee naar het graf. Daar laten ze de kist zakken en brengen ze een laatste groet. “Dat doen we op commando. Vaak is daar alleen de familie nog bij. Daarna vormen we een erehaag. Dan staan we tegenover elkaar langs het pad en zeggen we ‘doei’. Geen ‘tot ziens’. Net als ‘goedemorgen’. Dat wil je liever niet zeggen.” 

Het werk als kistendrager laat zich lastig plannen. In de schoolweken werkt Romy sowieso ongeveer één keer per week. Tijdens vakanties kan dat veel vaker zijn: dan werkt ze soms vrijwel iedere dag, al weet ze nooit precies van tevoren hoeveel diensten er komen. 

Ook de duur van een dienst verschilt flink. “Als het een kerkdienst is en we daarna begraven, ben je soms anderhalf tot twee uur bezig, plus de reistijd. Als het alleen begraven is, ben je soms maar een half uur bezig. Soms nog niet eens. Maar dan krijg je altijd voor drie uur uitbetaald.” 

Voor een 21-jarige is het geen alledaags bijbaantje. Toch merkt Romy dat mensen over het algemeen positief reageren. “Ik heb vaak na een erehaag opmerkingen gehoord dat mensen het gek vinden dat jonge mensen dit doen. Maar over het algemeen reageren ze er juist heel goed op.”  

Volgens haar heerst er nog altijd een beeld dat je pas op latere leeftijd in de uitvaartbranche gaat werken. “Ik wil graag laten zien dat dat niet zo hoeft te zijn. Stop met het taboe dat je oud moet zijn om in de uitvaart te werken. Jonge gezichten zijn juist een mooie aanvulling.” 

Romy heeft het dus nogal druk. Vijf dagen per week zit ze zo’n 30 uur op school en daarnaast combineert ze twee bijbanen. Vooral haar werk in de horeca vindt ’s avonds en ’s nachts plaats: de ene week werkt ze twee nachten in een club, van tien uur ’s avonds tot vier uur ’s ochtends, de andere week één nacht. 

Toch lukt het haar meestal om haar verschillende bezigheden te combineren. “Wat heel fijn is aan de opleiding, is dat we alles in de lessen doen. Ik moet alleen aan mijn portfolio werken buiten schooltijd. Omdat ik vijf dagen op school zit, werk ik vooral avonddiensten.” 

Daar komt ook nog de zorg voor haar eigen paard bij. Het drukke leven betekent soms dat ze keuzes moet maken. “Ik heb de laatste weken van school geskipt omdat het druk was op werk. Ik had het schooljaar al gehaald en toen dacht ik: ik ga lekker werken. Waarom zou ik niet doen waar mijn passie ligt?” 

Met haar twee bijbanen verdient Romy ongeveer 1.500 euro per maand. Daarnaast ontvangt de thuiswonende student een basisbeurs van 130,21 euro per maand en een kleine aanvullende beurs. Omdat Romy nog thuis woont, heeft ze relatief weinig vaste lasten. “Dan hoef ik in principe ook geen rekeningen te betalen. Mijn vriend woont op zichzelf. Als ik bij hem ben, betaal ik soms de boodschappen.” 

Haar avondeten eet ze meestal bij haar moeder of opa en oma. “Ik heb een fijne thuisbasis en daardoor krijg ik de kans om te sparen. Dus dat is wel een luxe die ik heb.” Lenen is voor haar absoluut geen optie. “Lenen kost geld en ik werk graag. Dat heb ik van mijn moeder meegekregen. Ik weet vanuit haar hoe het is om niet zoveel te hebben.”  

Hoewel Romy door het overlijden van haar broer in de uitvaartbranche terechtkwam, neemt ze haar werk naar eigen zeggen nauwelijks mee naar huis. “Wij staan best wel ver van de familie af. Het klinkt misschien heel hard, maar het is niet van mij. Dus ik kan het makkelijk van me afzetten.” 

Ze omschrijft haar baan zelfs als ‘superleuk’. “Mijn collega's zijn superleuk. Het zijn bijna allemaal studenten, dus het is ook heel gezellig. Maar zodra we op locatie zijn, gaat die knop om en is iedereen heel serieus.” Juist die combinatie vindt ze mooi. “Ergens doen we iets kleins, maar we doen iets groots voor de nabestaanden. Dat geeft mij heel veel energie.” 

Ook in de kroeg merkt Romy dat mensen verbaasd reageren als ze vertelt wat ze doet. “Als ik vertel dat ik in de uitvaart werk, denken mensen echt: jij? Veel mensen denken meteen aan iets zieligs en verdriet, maar dat is helemaal niet waar. Er zijn allerlei emoties. Met trots vertel ik altijd dat ik in de uitvaart werk.” 

Na een dienst is er volgens Romy vaak ruimte om met collega's na te praten. Soms wordt er zelfs gedart. “Je moet de dag ook positief kunnen afsluiten. Het blijft wat dat betreft een aparte branche. Soms heb je een dienst die je veel raakt. Dan moet je daar ook over kunnen praten, maar ook op een luchtige manier.” 

Toch is er één uitvaart die Romy niet snel zal vergeten. “De uitvaartleider vertelde dat meneer in een motorbende zat. De kist lag op een tweespan en er was een volle stoet met allemaal motoren.” Aan het einde van de uitvaart gaf de motorclub gezamenlijk gas als laatste eerbetoon. “Ze deden allemaal in één keer met z'n allen gas geven voor de laatste keer. Je voelde gewoon de liefde, het gemis en het verdriet. Toen dacht ik echt: wow, dit is wel echt bizar.” 

Dat ze door het overlijden van haar broer in deze branche terechtkwam, blijft bijzonder. Mai vraagt haar wat hij van haar werk zou vinden. “Een dooie bedoening”, zegt Romy lachend. “Zo is hij. Maar ik hoop dat hij binnenkort even gaat spoken en zegt dat ik het goed heb gedaan.” 

Wil je weten hoe het werken als kistendrager Mai afging en wat ze ervan vond? Check dan de aflevering hier op ons YouTube-kanaal!