Gewoon sneeuwklokje

Ook in de winter kun je genieten van bloemetjes. Het gewone sneeuwklokje komt soms al in december boven de grond. De kleine bloemen zien er wit uit, maar eigenlijk zijn ze kleurloos. Ze lijken wit, omdat er heel veel kleine luchtbelletjes in de bladeren zitten. Als je de bloem tussen je vingers wrijft, zie je dat er doorzichtig slijm overblijft. Was daarna wel je handen, want het sneeuwklokje is giftig!

• Drie witte bloemblaadjes
• Hangend bloempje aan een groene stengel
• Staat vaak in grote groepen bij elkaar
• Niet te verwarren met het lenteklokje, deze heeft bloemblaadjes met een groene stip en die krullen een beetje omhoog.

Het sneeuwklokje is een zogenoemde ‘stinzeplant’. Dat betekent dat het bloemetje niet altijd in Nederland heeft gebloeid. Vroeger werden bloemen, en dus ook het sneeuwklokje, uit het buitenland naar Nederland gebracht om ze te planten bij kastelen en landgoederen. Van daaruit zijn ze, vaak per ongeluk, in onze natuur terechtgekomen. En daar doen ze het heel goed!

Veel bloemen hebben bijen nodig om zich voort te planten. Die brengen mannelijk stuifmeel naar vrouwelijke bloemen. Het sneeuwklokje heeft dat niet nodig, zij kunnen zichzelf bestuiven. Onder de grond maken ze ook ieder jaar meer bolletjes, waar weer nieuwe bloemen uit kunnen komen. Daarom staan er vaak zoveel sneeuwklokjes bij elkaar.

Sommige mensen vinden sneeuwklokjes zo mooi, dat ze op zoek gaan naar alle soorten die er zijn. Er zijn er genoeg! Ongeveer 19 soorten en nog honderden variaties binnen die soorten. Iemand die van sneeuwklokjes houdt, noemen we een galanthofiel. Dit komt van de Latijnse naam van het sneeuwklokje: Galanthus.

Er wordt gezegd dat het kelkje van het sneeuwklokje werkt als een soort mini-kas. Het is er zo’n vijf graden warmer dan de buitenlucht. Voor insecten is dit dan ook een fijne plek om beschermd van de wind even op te warmen. Daarna gaan ze met nieuwe energie op zoek naar het volgende bloemetje.