BNNVARA
Een eerlijk en gelijkwaardig Nederland. Wij zijn voor. Jij ook?

Waarom doet de overheid alsof gehandicapten in de bijstand zitten?

1 nov 2019
  •  
leestijd 3 minuten
  •  
738 keer bekeken
  •  
Participatiewet

Participatiewet

© #BOOS

Marit heeft een chronische aandoening, een bindweefselziekte genaamd Ehlers-Danlos Syndroom/HSD. Dit heeft ze al haar hele leven en beïnvloed gewrichten en organen in haar hele lichaam. Op een gegeven moment ontwikkeld ze hierdoor dysautonomie en werd het zo erg dat ze niet meer kon werken. Ze viel zo’n twintig keer per dag flauw. Dus ze moest noodgedwongen stoppen.

 

WIA en Wajong

Als iemand twee jaar in de ziektewet heeft gezeten houdt de ziektewet op en moeten ze, als ze nog ziek zijn, een WIA uitkering aanvragen. De WIA is een inkomensafhankelijke uitkering, daar wordt gekeken naar het werk dat iemand voor de ziekte heeft gedaan en het inkomen dat daarbij hoorde. Marit weet van te voren dat ze weinig kans op die uitkering maakt, omdat zij in het verleden te weinig heeft verdient. Daarom besluit zij ook een Wajong aan te vragen, hoewel je die normaal gesproken moet aanvragen voor de 18e verjaardag kan er een uitzondering worden gemaakt als je kan aantonen voor die tijd ziek te zijn geworden en dat is bij Marit het geval. De Wajong is een uitkering voor mensen met een beperking. Vroeger was het vrij makkelijk deze te ontvangen, maar sinds 2015 zijn de regels anders. Om nog voor de Wajong in aanmerking te komen moet je extreem heftig gehandicapt zijn.

Participatiewet = uitkering

Marit valt nu onder de Participatiewet. Dit is een vervanger van de Wajong, maar eigenlijk komt het neer op een gewone bijstand uitkering waarin ze slechts wordt aangevuld tot het sociaal-minimum (armoedegrens). Er gelden namelijk dezelfde regels. Je mag bijvoorbeeld geen spaargeld of een eigen woning hebben, ze kan geen pensioen opbouwen en er geldt een kostendelersnorm; dit houdt in dat wanneer je met andere mensen in een huis woont, je minder geld krijgt en er van je huisgenoten wordt verwacht dat zij het verschil ophoesten. In het geval van Marit, die bij haar ouders en broer woont, betekend dit zelfs dat ze helemaal geen aanvulling krijgt.

Deze regels zijn er om mensen in de ‘gewone bijstand’ te motiveren om aan het werk te gaan. Maar dat is in Marits geval natuurlijk best lastig. Ze wilt wel werken, maar ze kan maar een klein aantal uren werken, in verband met haar aandoening.

Schermafbeelding 2019-11-01 om 11.50.39

Afhankelijk

Het is dus een enorm oneerlijke constructie, waarin Marit ook nog eens afhankelijk wordt gesteld van haar omgeving. ‘Je bent al afhankelijk van anderen door je ziekte. Maar nu moeten zij ook nog eens gaan inleveren omdat ik ziek ben. Dat geeft een enorm schuldgevoel.’

 

Kamerleden

Volgens Klaas Dijkhoff van de VVD zijn mensen met en zonder handicap in Nederland gelijk. ‘Er zit wel verschil in, maar ze zijn gelijk.’ Rens Raemakers van D66 denkt hier hetzelfde over. Ook vindt hij dat werk moet lonen. ‘Iedereen met een handicap die gaat werken moet beloond worden voor ieder stapje dat hij zet.’ Ook Eppo Bruins van de ChristenUnie, René Peters van het CDA en Chantal Nijkerken van de VVD zijn het hiermee eens. Maar de uitkering aanvullen tot het minimumloon schatten de Kamerleden somber in. René Peters: ‘Aanvullen tot meer is ontzettend lastig. Staatssecretaris Tamara van Ark is nu aan het kijken hoe we het beter kunnen doen. En ik denk zeker dat we daarnaar moeten kijken.’


Volgens de Kamer is de staatssecretaris op dit moment bezig met het hervormen van de Participatiewet. Maar dat duurt nog wel even. Eppo Bruins: ‘De wet waar de staatssecretaris mee komt moet het een heel stuk duidelijker en beter maken voor deze mensen. Maar het duurt heel lang. Dat stoort mij ook. Ik wil de staatssecretaris bij deze oproepen om haast te maken met de wet.’

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (1)

Wendy Borgmeijer-Bianchi
Wendy Borgmeijer-Bianchi1 feb 2021 - 20:18

Ik begrijp Marit helemaal. Ik zit in een nagenoeg gelijke situatie.

Ik maak echter geen aanspraak meer op de wajong,omdat ik door de participatiewet een werkverleden van bijna 2 jaar heb. Ik heb met mijn toenmalige beperking een medische uren beperking qua werkuren gekregen van 25 uur. Uiteindelijk werkte ik 26.5 uur en ben ik door het krijgen van meerdere chronische aandoeningen (en vermoedens van ehlers danlos, net als marit) ziek uitgevallen.

Nu komt wat ik oneerlijk vind aan mijn situatie : ik kies er niet voor om ziek te worden en te zijn. Maar door die medische ur een beperking heb ik nooit een volledig minimum loon kunnen verdienen. Maar in het geval van een ziektewet of wia uitkering wordt er wel gekeken naar dat laatst verdiende loon. Daar nemen ze dan 70%van. Maar mijn loon was dus al geen 100% maar 62,5%. En daar nemen ze mij dan nog 30% vanaf. Hierdoor blijf je ook afhankelijk van een partner (met een wajong in mijn geval) en heb je dus nog steeds niks. En nooit uitzicht op beter. Een wajong stijgt tenminste nog mee met het minimum loon. Net als de bijstand. Maar een wia doet dat niet, die indexeert alleen maar.

Daarnaast komt dan het feit dat mensen met dezelfde beperking die deze voor 2015 hadden, wel mogen genieten van de luxe positie van een wajong (je mag sparen, erven, vakantie nemen etc) en de mensen die met dezelfde of meer soorten beperkingen te maken hebben gekregen na 2015, konen door de participatiewet in de bijstand, net als marit ben ik er daar 1 van. En dat is heel oneerlijk. Ziek zijn kies je niet voor, dat krijg je.