Sarah (31): 'Ik was zestien toen ik hoorde dat mijn moeder wilde dat ik naar Somalië ging' | Gedwongen Geloften

Trigger warning: seksueel misbruik

Gedwongen trouwen, vastzitten in een huwelijk dat niet zelf is gekozen of in het buitenland worden achtergelaten om te worden uitgehuwelijkt: het overkomt ook Nederlandse vrouwen, onder wie Sarah.

Sarah* wordt geboren en groeit op in Noord-Holland. 'Ik hield net als elk kind van Nederlands eten en Nederlandse muziek. Mijn moeder sloeg me heel vaak. Zelfs als ik niks deed, had ik het gevoel dat ik sorry moest zeggen. Ze zei dat ik heel erg opstandig was. Dat ik mezelf blootgaf. Dat ik een hoer was.'

'Ik was zestien toen ik van mijn nichtjes hoorde dat mijn moeder wilde dat ik naar Somalië ging. Ik denk dat ze me naar Somalië wilde sturen om me een lesje te leren. Ik was totaal in shock toen ik daar aankwam. Ik kan me nog heel goed herinneren dat mijn oma vroeg waarom ik daarnaartoe ben gekomen, en dat mijn moeder me niet terug zou brengen naar Nederland – dat werd me wel duidelijk.'

'Mijn oom was daar. Hij deed zich heel progressief voor; alsof hij heel modern was, alsof hij mij wilde helpen. Op een gegeven moment gaf hij aan dat mijn moeder had gezegd dat ik met hem moest trouwen. Hij zei dat we dan samen naar Nederland terug zouden keren, als hij dan ook een Nederlands paspoort zou krijgen. Hij zei dat dat mijn beste optie was – dat ik geen andere keuze had. Dus ben ik met hem getrouwd.'

'Ik kan me nog heel goed herinneren dat er superveel gasten waren, maar ook dat ik intens verdrietig was. Alsof ik uit mijn eigen lichaam trad. Ik was daar, maar ik was er ook niet.'

'Ik was mijn moeder echt aan het smeken, ik vroeg haar of ze bij mij kon blijven en me niet in de steek wilde laten. Uiteindelijk zei ze: "Doe niet alsof je niet weet wat je te wachten staat." Alsof ik al ooit seks had gehad, maar ik had nooit seks gehad. Ik heb mezelf voor twee à drie dagen opgesloten in een bezemkast, omdat ik er niet aan wilde toegeven.'

'Na drie dagen was zijn geduld op. Hij trok me aan mijn haren en heeft mij verkracht. Hij sloeg me af en toe bewusteloos. Ik denk dat ik me na vier of vijf maanden realiseerde dat ik niet meer zo wilde leven. Of ik ga hier dood of ik ga vluchten.'

'Ik had geen paspoort, niks. Ik was eigenlijk een vluchteling die smokkelaars geld gaf om verder te kunnen reizen. Uiteindelijk ben ik in Addis Abeba terechtgekomen, in Ethiopië. Daar ben ik direct naar de ambassade gegaan. Daar heb ik mijn verhaal verteld en gezegd wie ik was. Dat ik tegen mijn wil in was achtergelaten. Ik sprak Nederlands, maar ze geloofden niet dat ik een Nederlander was. Ik weet gewoon zeker dat als ik blond was geweest, met blauwe ogen, en ik had verteld dat ik door mijn ouders tegen mijn wil in was meegenomen naar Somalië, dat alle alarmbellen waren gaan rinkelen.'

'Na heel veel mailen ben ik Shirin (Shirin Musa, directeur en oprichter van de stichting Femmes for Freedom, red.) tegengekomen. Zij checkte via de mail altijd hoe het met me ging. Ze was bewijsmateriaal aan het verzamelen om aan te geven dat ik een meisje was in nood. Dat ik een Nederlander ben. Uiteindelijk heeft Shirin een ticket geregeld en ben ik op de vlucht gegaan. Uiteindelijk ben ik met Shirin naar huis gegaan; het voelde echt als een droom toen ik daar aankwam. Ik was daar, maar ik was daar ook niet.'

Sarah woont tegenwoordig in Londen, met haar twee kinderen. Door alles wat ze heeft meegemaakt, gaat het helaas nog steeds niet goed met haar.

'Soms dan word ik wakker en dan hoor en ruik ik Somalië. Ik heb nog steeds last van paniekaanvallen – dan ben ik zo angstig dat ik verstijf. Dan kan het zo zijn dat ik gewoon een of twee weken in mijn bed lig. Het enige waar ik dan mijn bed voor uitkom zijn mijn kinderen, om ze eten te geven.'

* in verband met de veiligheid van Sarah wordt haar verhaal verteld door een acteur.