Naomi heeft nierfalen: ‘Ik zit opgesloten, vastgeketend in bed.’

Het leven van de achttienjarige Naomi veranderde van het ene op het andere moment toen ze ontdekte dat ze nierfalen heeft. Ze wil niets liever dan haar leven terugkrijgen. Daarom is ze op zoek naar een donornier.  

In 2025 krijgt Naomi een ernstig scooterongeluk en belandt in het ziekenhuis. Daar ontdekken artsen dat haar nieren niet goed werken. ‘Ik zit eigenlijk nog steeds in een rollercoaster die geen stop heeft gevonden. Alles gaat zo snel. Ik heb eigenlijk nooit de tijd gehad om het ongeluk te verwerken of het feit dat ik een nierziekte heb.’

Vrienden en familie van Naomi hebben zich getest om te kijken of ze een nier aan haar kunnen doneren, maar dat heeft helaas geen geschikte donor opgeleverd. Inmiddels staat Naomi op de wachtlijst voor een nier van een overleden donor. Ze vraagt zich af of er op tijd een match zal zijn. ‘Met de gedachte dat de wachtlijst vijf jaar kan duren, weet ik niet of ik het zo lang kan volhouden. Want het is heel zwaar.’

Naomi’s nieren functioneren nog maar voor vier procent. ‘Als ik geen dialyse zou doen, dan zou ik op een gegeven moment neervallen, want dan vergiftig ik mijn eigen lichaam.’ Ze dialyseert zeven keer per week, negen uur per nacht. Dat doet ze thuis, via een buikkatheter die met een slangetje in haar buik is aangesloten op het dialyseapparaat. ‘Als ik in de spiegel kijk met een shirt aan, zie ik gewoon Naomi staan. Maar als ik in de spiegel kijk zonder shirt zie ik iemand met een slangetje in haar buik, die ik eigenlijk liever niet wil zien. Je beeld van jezelf gaat toch wel achteruit.’

Na een nacht dialyseren is Naomi vermoeid. Haar lichaam heeft de hele nacht gewerkt. Vaak heeft ze last van hoofdpijn en soms moet ze overgeven. Haar dagelijks leven komt daardoor onder druk te staan. Haar opleiding tot schoonheidsspecialiste is moeilijk vol te houden. ‘Ik wil het zo graag, ik ben echt een doorzetter, en dan lukt het niet. Dan faal ik voor mijn gevoel. Ik word zo tegengehouden dat ik het al minder leuk vind.’

‘Ik moet vooral huilen als ik aan het dialyseren ben en ik mijn vriendinnen gewoon hun eigen ding zie doen. En ik zit opgesloten, vastgeketend in bed.’  Spontaan iets ondernemen zit er niet meer in. ‘Er is nooit een moment dat ik er niet aan hoef te denken.’ Als Naomi ‘s avonds met vriendinnen de deur uit wil, moet ze eerst dialyseren. Als ze de volgende dag iets heeft, kan ze ’s avonds niet meer weg. ‘Dan zit ik daar en denk ik: ik wil ook weg.’ Sinds Naomi ziek is, is ze ook vriendinnen verloren. ‘Dat was voor mij heel moeilijk. Ik ben niet ineens een andere Naomi. Het voelt ook weer een beetje als falen.’

Gelukkig heeft Naomi nog steeds goede vriendinnen, zoals Tamara. ‘Als ik met haar ben, voel ik me gewoon echt even achttien. En niet diegene die ziek is.’ Waar ze samen naar uitkijken zodra Naomi zich weer gezond voelt? ‘Gewoon lekker op een terrasje met een wijntje en borrelhapje. Gewoon wat een achttienjarige nú doet, wil ik dan ook doen. Lekker in het zonnetje, zonnebril op, borrelhapje, wijntje. Mijn dag is compleet.’

Maar er is ook één grote droom. ‘Naar Bali! Nergens rekening mee moeten houden. Gewoon lekker vrij zijn.’

Daarnaast heeft Naomi duidelijke carrièreplannen voor de toekomst. ‘Ik wilde eigenlijk altijd al bij de politie, de straat op. Maar door mijn ongeluk ben ik erachter gekomen hoe kwetsbaar het leven is.’ Daarom wil ze een opleiding volgen tot politieagent bij de meldkamer.

‘Ik wil zo snel mogelijk een donornier vinden omdat ik niet voor eeuwig kan dialyseren. Ook is het heel zwaar, fysiek maar ook mentaal.’ Daarom doet Naomi een oproep voor een donornier.

‘Ik heb er vertrouwen in. Want ergens moet er wel iemand zijn die het leven van een ander weer prachtig wil maken. Een prachtig leven voor mij is geen apparaat meer, geen slangetje in mijn buik, geen streng dieet, niet steeds aan het apparaat zitten en als ik wakker word gewoon mijn bed uit kunnen. Dat is een prachtig leven voor mij.’