Nadia (34): 'Ik ben als veertienjarige zonder documenten achtergelaten in Afghanistan' | Gedwongen Geloften

Trigger warning: seksueel misbruik

Gedwongen trouwen, vastzitten in een huwelijk dat niet zelf is gekozen of in het buitenland worden achtergelaten om te worden uitgehuwelijkt: het overkomt ook Nederlandse vrouwen, onder wie Nadia.

Nadia* werd geboren in Afghanistan. Toen ze acht jaar oud was, kwam ze naar Nederland. 'Eerst kwam mijn vader en toen ben ik met mijn stiefmoeder gekomen. Ik vond Nederland heel fijn, maar thuis niet. Mijn stiefmoeder was een hele slechte vrouw. Ik was heel erg bang voor haar. Ik mocht nooit naar buiten. Ik woonde in Nederland, maar ik heb Nederland nooit gezien.'

'Op een dag zei mijn vader: "We gaan naar Afghanistan." Ik was in eerste instantie heel blij om mijn moeder te zien. Zij woonde daar en ik had haar al heel lang niet meer gezien.'

'Maar toen kwam ik erachter dat mijn vader mij had verkocht, voor tienduizend dollar. Om te trouwen. Toen kwam ik er ook achter dat ze mijn paspoort hadden afgepakt. Ik was veertien en ik had geen documenten. Ik ben daar zonder documenten als veertienjarige achtergelaten in Afghanistan.'

'Ik kende hem niet, ik heb hem voor de allereerste keer ontmoet op mijn trouwdag, toen ik met hem moest trouwen. Ik heb veel slechte dagen gehad, maar dat was de allerslechtste dag uit mijn leven. Ik kreeg een groene jurk aan, geen witte zoals normaal. Ik was heel verdrietig. Het was niet zoals ik er vroeger van droomde.'

'Mijn moeder was heel verdrietig. Ik heb haar nog horen schreeuwen: "Het is mijn kleine meisje. Waarom doen jullie dit?" Mijn moeder heeft zoveel gehuild, maar op een gegeven moment zijn tranen op.'

'Mijn man was een heel slechte man: slaan, schelden. Jarenlang heb ik alleen maar als een soort huisslaaf geleefd: koken, wassen, ik mocht nergens naartoe, ik mocht niet over straat, ik mocht niet naar familie.'

'Iedereen was naar een bruiloft, ik niet. Ik mocht niet. Ik was met mijn kinderen thuis, dat was het moment om te gaan. Ik ben op een riksja, een soort bromtaxi, vertrokken. Ik wilde richting Pakistan, ik wilde weg uit Afghanistan. Ik was superbang dat ze achter me aan zouden komen. Dus ik zei tegen die taxichauffeur: "Je moet gaan, mijn vader is ziek, je moet nog sneller."'

Bij de ambassade loopt Nadia tegen problemen op. 'Ze zeggen: "We hebben een paspoortnummer nodig." Maar die had ik niet. Toen zeiden ze: "Dan kunnen we jou niet helpen." Ik zei: "Ik ben Nederlands, mijn vader is Nederlands." Maar ze wisten niet of ze mij konden vertrouwen. Ik had een oude schoolagenda, ik had een oude klassenfoto. En ik had een pasfoto van mijn vader. En die vrouw zegt: "Het spijt me heel erg, maar jouw paspoort is al verlopen sinds 2019. Jouw Nederlandse nationaliteit bestaat niet meer."'

Uiteindelijk vond ze Shirin Musa, oprichter en directeur van de vrouwenrechtenorganisatie Femmes for Freedom. 'Zij heeft gebeld met de ambassade. Zij heeft geregeld dat ik een tijdelijk Nederlands paspoort kon krijgen. Hoezo lukt haar dat wel? Van iets heel makkelijks hebben ze iets heel moeilijks gemaakt.'

'Ik kwam terug in Nederland, het was toen achttien jaar geleden dat ik in Nederland was geweest. Alles rook fris en fijn, maar ik was er zonder mijn kinderen. Ik kon niet met hen naar Nederland. Twee van hen zijn bij mijn moeder, twee zijn bij mijn broer. Zonder mijn kinderen ben ik niet compleet.'

Samen met Musa gaat ze het Nederlanderschap aanvragen, in de hoop dat ze daarna ook haar kinderen naar Nederland kan laten komen.

* in verband met de veiligheid van Nadia wordt haar verhaal verteld door een acteur.