Jurre Geluk: 'Je moet noodgedwongen een dikke huid kweken wanneer je een ziekte of beperking hebt' | 25 jaar Je Zal Het Maar Hebben

Als Jurre Geluk terugdenkt aan zijn tijd als presentator van Je Zal Het Maar Hebben, denkt hij aan de try's; de momenten waarop hij even ervaarde hoe het is om met een beperking te leven. Maar hij kon deze ook weer 'afdoen': 'Dat vond ik extra lastig.'

'Wanneer ik aan Je Zal Het Maar Hebben denk, denk ik al snel aan de try’s – zo noemden we het wanneer ik een poging ging doen om de ziekte of beperking enigszins te ervaren.

Kijk, het echt ervaren kon natuurlijk nooit. Maar het alleen al probéren in de buurt te komen, betekende zoveel voor de mensen uit het programma. Want hoe vaak doet iemand nou zoiets? Er werden dan grote flessen onder mijn voeten vastgemaakt met ducttape, en lopen maar. Ik kreeg een dikmaakpak aan en dan liepen we een enorm steile trap op. Of ik werd ingewikkeld met vershoudfolie, waarbij tussen mijn lichaam en het folie brandnetels zaten.

Er werd eerst altijd duivels heerlijk gelachen, waarna er al snel een moment kwam van medelijden. Als ik lang genoeg had staan stuntelen, wisten ze niet hoe snel ze me konden helpen met het weghalen of afkrijgen van de beperking – het moest vooral niet te lang duren. Terwijl het bij de mensen die ik interviewde vaak een leven lang duurde.

Dit moment van “afdoen” vond ik daarom extra lastig. Ik kon dat tenminste, maar zij niet. Sterker nog: bij hun werd het vaak alleen maar erger.

En dan heb je niet alleen te maken met je eigen lichamelijke ongemak, maar ook het ongemak van de buitenwereld en hoe die op je reageert. Mensen die stiekem foto’s maken. Soms niet eens stiekem. Je uitlachen omdat je loopt alsof je dronken bent, of behandeld worden alsof je een geestelijke achterstand hebt. Genegeerd worden.

In al mijn seizoenen van Je Zal Het Maar Hebben zag ik wat voor een ongelofelijk dikke huid je noodgedwongen moet kweken wanneer je een ziekte of beperking hebt. En zo ontstond er daardoor ook iets positiefs, want door al deze narigheid moet je wel een manier bedenken om daarmee om te gaan.

Alle mensen uit het programma konden tegen een stootje. Sterker nog: ze konden er soms wel om lachen. Ze hadden zelfspot. Maar ook konden ze zich verplaatsen in een ander, want “ze snapten wel dat mensen het raar vinden”.  

Conclusie: van mensen met een ziekte of beperking kan je ongelofelijk veel leren. Bijvoorbeeld om lief te blijven voor een ander, het leven soms met een korrel zout te nemen en af en toe om iets heel groots, keihard te lachen.'