Joël skatet van Nederland naar Portugal: ‘Met deze reis wil ik bewijzen dat ik meer kan dan ik denk’

In 3 op Reis: De Reis van je leven reist Joël op haar longboard van Nederland naar Portugal, ruim 2400 kilometer. Zonder crew, zonder script, alleen met een camera.

Met haar reis vraagt Joël aandacht voor het mentale welzijn van jongeren. ‘Ik heb lange tijd een beetje vastgezeten in mijn hoofd. Ik merk dat ik lastig in beweging kom. Met deze reis wil ik mezelf bewijzen dat ik meer kan dan ik zelf denk.’ En dat is een ambitieus plan. Ruim 2400 kilometer op een longboard, met een backpack van twintig kilo, bergen, hitte, regen, gevaarlijke wegen en heel veel kapotte schoenen, maakt de tocht tot een fysieke én mentale uitdaging.

Joël vertrekt vanuit haar woonplaats Soest en bereikt zonder grote problemen het Franse Lille. Daarna worden de omstandigheden zwaarder. ‘Het is zo lastig als het regent om de positiviteit erin te houden.’ Ook de hitte valt zwaar. Toch zet ze door. ‘In het verleden was ik vaak geneigd om te denken: ik doe het niet, of morgen. Maar dat kan nu niet. Je moet doorzetten.’

Na ruim 1200 kilometer door Frankrijk begint ook de eenzaamheid op te spelen. Daarom besluit Joël een tijdje te verblijven in een surfkamp in Mimizan. ‘Het is wel even leuk om bezig te zijn met iets anders dan longboarden.’

Met nieuwe energie vervolgt ze na een aantal dagen haar reis. ‘Ik heb zo’n leuke tijd gehad. Bizar hoe je in zo’n korte tijd zo’n band met een groep kan voelen.’

Onderweg naar het Spaanse San Sebastián krijgt Joël te maken met flinke hoogteverschillen in het Baskenland. De fysieke inspanning kruipt ook in haar hoofd. ‘Ik moet leren mijn eigen grenzen te respecteren, ook die van mijn lichaam. Ik ben best streng voor mezelf. En dat vind ik lastig om los te laten.’

Soms betekent loslaten ook letterlijk haar backpack uit handen geven. Onderweg krijgt ze hulp van mensen die haar tas een stuk meenemen. ‘Ik denk vaak: ik kan de hele wereld in m’n eentje aan. Maar hulp vragen zorgt dat je je doel sneller en makkelijker bereikt, zonder kopzorgen. In het vervolg ga ik dat vaker doen.’

Ook probeert Joël minder streng voor zichzelf te zijn. Zo kiest ze er op een bepaald moment voor om een pont te nemen. Maar makkelijk voelt dat niet. ‘Dan denk ik wel: Joël, weak, slecht, boe... waarom heb je niet gewoon die kilometers gemaakt? Maar dat is ook iets wat ik moet leren loslaten. Daar gaat deze reis niet om. Het gaat ook om plezier hebben.’

Vanuit San Sebastián skatet Joël langs een bergachtige kust richting haar eindbestemming Porto. ‘Als ik dit uitzicht zie en deze bergen… ik skate dit gewoon! Ik ben helemaal geen pro, maar met de juiste mindset doe ik dit.’ Want ook op mindere dagen geeft ze niet op. ‘Ik zat de afgelopen dagen niet altijd even lekker in mijn vel. Maar als ik dit dan zie – deze bergen, en dat ik hierheen ben geskatet – dan geeft me dat een voldaan gevoel. Ik ben best trots op mezelf.’

Na 92 dagen bereikt Joël eindelijk haar eindbestemming. ‘Oh mijn God, ik kan gewoon de finishlijn zien.’ In hartje Porto kijkt ze uit over de rivier de Douro. ‘En dan komt het besef binnen. What the fuck! 2400 kilometer achter de rug. Je begint met een droom, dan wordt je droom een plan. En dan wordt je plan werkelijkheid. En uiteindelijk heb je gewoon je doel behaald. Dan ben je in Porto. Bizar!’  

Naast het creëren van bewustwording over mentale gezondheid, haalde Joël 18.500 euro op voor Mind Us, een organisatie die zich inzet voor de mentale gezondheid van jongeren.

Wat ze zelf meeneemt van de reis? ‘Ik heb het gehaald door steeds een stapje te zetten. Kleine stapjes zijn ook stappen vooruit. Dat is echt een les voor mezelf.’