Column Claudia de Breij | Benefiet

Onlangs hielden we in Tivoli/Vredenburg in Utrecht een benefietconcert. Ouders van kinderen met kanker hebben, naast alle stress en verdriet, vaak ook financiële zorgen. We haalden (dankzij Ellen ten Damme, Ernst Daniël Smid, Céline Jansen, Paul de Leeuw en de Koninklijke Militaire Kapel) een goed bedrag op om mensen die het nodig hebben te ondersteunen. Maar een beetje verbeelding om de werkelijkheid aan te kunnen, dat kost niets. Dus bij deze, voor wie er iets aan heeft:

Later lachen we hierom
Misschien
Want pijn kun je niet onthouden
Niet echt
Net als een geur
Soms, bij een onverwachte flard in je neus denk je:
Oh ja, dat was toen
Of bij een onverwachte scheut in je lichaam.
Oh ja, dat was toen.

Maar echt onthouden kun je het niet.
Dus dit hier, deze geur, die we niet willen ruiken, die gaat weg
Dit hier, deze pijn, die we niet willen voelen, die gaat voorbij.
Deze cel, die zich raar ging gedragen
en een hele hoop andere cellen op een slecht idee bracht
Die gaat weg.

Maar wij blijven.
Wij blijven bij je, vannacht, en morgen
Morgen zijn we er weer.

Net als overmorgen
Overovermorgen
En alle dagen erna
Tot die dag dat we samen in een zonnige tuin zitten
Jij draagt dit t-shirt
Je lievelings
De zon schijnt
De tuin ruikt naar de lente
De buren barbequen
En jij herinnert je iets stoms, iets geks, een grapje dat de dokter maakte
Lang geleden, toen we nog middenin deze geur
In deze pijn
In deze tijd zaten
En dan misschien, lachen we ons tranen
In de ogen.

Denk daar maar aan.
Dit is nu, maar niet voor altijd.
Dit is een herinnering
Waar we nu nog middenin zitten
Dit is een herinnering
Maar dat moet iemand het heden even uitleggen
Zeg, nu. Jij bent een herinnering,
Let maar op.
Later zul je het zien.
En dan lachen we erom.