Column Claudia de Breij | Anne

Anne

We zijn aan het try-outen voor onze nieuwe voorstelling. NU , heet die, dus het gaat veel over het heden. Deze week spelen we in een theatertje met de naam Het Huis Utrecht. Nooit eerder geweest, toch kleeft er al een geschiedenis aan; ik las in de krant dat Anne Faber daar werkte.

Liever had ik haar naam nog niet gekend, maar hem die avond voor het eerst gehoord. Gewoon, terwijl je je voorstelt. Nu zal ik haar collega’s een hand geven, en omdat het theater er óók is om te proberen verdriet een vorm te geven, proberen dit liedje te zingen.

Een beetje lucht
Een beetje licht
Een beetje wind
Op je gezicht  

Even met de banden
Op het knisperende grind
Gewoon met losse handen
Vrij als een klein kind
Dat zelf mag weten wat ze wil doen
Dat zelf mag weten waar ze wil zijn  

Een diepe zucht
Even verlicht
Even een sprint
Weg van de plicht  

Even met de banden
Op het knisperende grind
Gewoon met losse handen
Vrij als een klein kind
Dat zelf mag weten wat ze wil doen
Dat zelf mag weten waar ze wil zijn  

Je fietst steeds in mijn gedachten
Keihard over het pad
Niemand houdt je tegen
Niemand doet je wat
Geen duisternis, geen regen
Alleen jij, veilig op je fiets
Je fietst steeds in mijn gedachten
En dan overkomt jou niets  

Maar dan rij je met je banden
Op het knisperende grind
Gewoon met losse handen
Vrij als een klein kind
Dat zelf mag weten wat ze wil doen
Dat zelf mag weten waar ze wil zijn.