Jullie grootste tegenvallers op reis

Al die foto’s zijn hartstikke misleidend natuurlijk en lang niet altijd de realiteit. Want zelfs op de meest tropische stranden bestaat er niet zoiets als zongarantie. En een hike van vijf uur door een afgelegen regenwoud betekent tegenwoordig nog niet dat je die ene wonderschone waterval voor jezelf hebt. Iets met verwachtingsmanagement. We waren daarom erg benieuwd naar jullie grootste tegenvallers op reis.

Uren bergopwaarts wandelen of een ‘kleine omweg’ nemen van drie uur om dat droomuitzicht te zien. Waarom ook niet? Je bent tenslotte op reis. Toch kunnen we uit de volgende ervaringen van onze volgers één belangrijke conclusie trekken: check even de weersverwachtingen.

We reisden naar Yellowstone National Park. Daar wachtte The Morning Glory Pool op ons. Dit zou een prachtig, helder kleurenpalet moeten zijn. Bij aankomst zagen we helaas alleen maar damp door het temperatuurverschil van het water en de lucht buiten. We hebben geen kleur gezien.

Na een helse hike van vier dagen door hoge bergen kwamen we eindelijk aan bij wereldwonder Machu Picchu. Die we vervolgens door een dichte mist niet zagen.

Toen we eenmaal bij het turquoise kratermeer van Quilotoa in Equador waren, hadden we een zicht van precies twee meter door de mist.

Ik reisde de wereld af om de Blue Mountains te zien. Mist. Zag geen hand voor ogen.

We huurden voor drie dagen een auto om over de Pacific Coast Highway 1 te roadtrippen. We hebben drie dagen in dichte mist gereden.

We reisden in drie weken van Johannesburg naar Kaapstad. Van collega’s hoorde ik dat we voor spectaculaire uitzichten de Sani Pass moesten rijden. Vanwege hoogtevrees waren mijn medereizigers niet super enthousiast, maar dit was iets wat ik écht niet wilde missen. Het resultaat? We reden zo’n drie uur door de dichte mist en hebben letterlijk niets gezien. Enig voordeel: de tour eindigde bij de hoogste pub van Afrika.

In juni 2019 gingen we vol verwachtingen naar Preikestolen, de beroemde klif in Noorwegen die we kenden van foto’s online. Eenmaal boven bleek het uitzicht iets minder en was het dal gevuld met mist…

Weersverwachtingen gecheckt? Dan is het tijd om te gaan. Maar voordat je denkt dat je nu urenlang van je favoriete plek op aarde kan genieten, is het goed om te realiseren dat je waarschijnlijk niet de enige bent die dat denkt. Hoe kan het toch dat die reisinfluencers altijd alleen op die idyllische plekken staan?

Bij de ‘dinorots’ op Nusa Penida stonden we in een ellenlange rij om een foto te maken.

Antelope Canyon in Amerika bleek vooral een gigantische berg toeristen.

De kleine zeemeermin in Kopenhagen. Hartstikke druk en véél kleiner dan verwacht.

We stonden om twee uur ’s nachts op om naar Rainbow Mountain in Peru te vertrekken. Op die manier zouden we de mensenmassa voor zijn. Tenminste dat dachten we. Toen ik aan kwam lopen zag ik de berg op afstand vol zwarte stipjes. Het leek wel een mierenhoop, maar het waren mensen.

Bij de piramides in Egypte was het onmogelijk om een foto te maken zonder anderen op de achtergrond.

Lake Louise in Canada was onwijs toeristisch. We stonden allemaal in een rijtje om een foto te maken.

Bij de stier in New York was het zo druk dat ik niet eens een foto kon nemen.

Bij de Iguazu watervallen in Argentinië zag ik meer mens dan waterval.

Drukte, slecht weer. Hoe zonde het ook is, het maakt de plek zelf natuurlijk niet minder bijzonder. Toch is niet elke bestemming wat het lijkt en lijken sommige dingen op de foto nou eenmaal wat groter…

Toen we in Mongolië waren, wilden we het befaamde ‘Penis Statue’ bewonderen. We deden er vijf uur over om er te komen, want het beeld staat in Karakorum, de oude hoofdstad van Mongolië. We hadden toch wel een standbeeld verwacht van minstens één à twee meter groot. Maar bij aankomst bleek dat toch wat te hoog gegrepen.

De Mona Lisa was héél klein en het stond er vol met toeristen.

In 2012 reisden we naar Lijiang voor de Black Dragon Pool. Enige nadeel? Er zat helemaal geen water in.

We reisden naar Noord-Ierland voor the Dark Hedges. Je weet wel, die straat vol bijzondere bomen uit Game of Thrones. Komen we daar eindelijk aan, worden de meeste bomen gekapt.

Op social media zag ik veel gave foto’s van Staple Street Skybridge in New York langskomen. Daarom liep ik er expres voor om tijdens mijn trip door de stad. Eenmaal aangekomen bleek het niet meer dan een simpel bruggetje over een erg vervallen straat. De gebouwen eromheen zijn mooi, maar kom je door de hele stad tegen.

Ruim tweehonderd kilometer omgereden voor The Town of 1770, waar James Cook aan land kwam in Australië. Het memoriam bleek erg klein en niet bepaald indrukwekkend.

We moesten een enorm eind lopen op een onregelmatig pad naar Petra in Jordanië. Eenmaal daar was het ongelofelijk druk, waardoor we dus niet bepaald konden genieten van die mooie lege uitzichten zoals op de foto’s. Daarnaast waren er veel mensen aanwezig die een spectaculair uitzicht op het wereldwonder beloofden, maar daar moest je dan plots geld voor betalen. Ondanks dat, blijft het een magische plek.

We bezochten een geiser in Nieuw-Zeeland die elke dag om 10:15 uur een eruptie zou hebben. Ik vond het al opvallend dat dit altijd rond dezelfde tijd plaatsvond. Maar toen we met ruim honderd personen aan het wachten waren, werd het me al snel duidelijk. De eruptie werd gewoon veroorzaakt doordat mensen zeep in de geiser gooiden.