Waarom ik door de jaren heen onzekerder ben geworden over mijn niet-pornokut

COLUMN

Ik las laatst een artikel uit een commercieel vrouwenblad. ‘Designervagina’, was de titel. Met als onderzin: ‘Daar ligt flappie, in een operatiebakkie’. Oké, dacht ik. Interessant. Ik las verder: ‘Een schaamlipcorrectie is niet voor teerhartigen, maar dan heb je uiteindelijk wel je droomvagijn.’ Ik sloeg de pagina om: daar stonden voor- en na-foto’s met een stuk tekst. De vouwen in kwestie legden uit waarom ze hadden gekozen voor een schaamlipcorrectie. De één kon door haar grote schaamlippen niet meer sporten van de pijn, de ander had last tijdens het fietsen en weer iemand anders durfde niet naar de sauna. Hoppa: alle schaamte en ongemakken verdwenen binnen een operatie van nog geen uur. En de droomvagijn mocht er zijn, hoor. Wat waren ze blij.

Droomvagijn
Ik ben niet tegen plastische chirurgie: in tegendeel. Wanneer je ergens onzeker over bent, is het fijn dat er bepaalde ingrepen bestaan waardoor die schaamte verdwijnt. Maar waar ik wél mee worstel, is het feit dat deze ‘droomvagijnen’ ook gezien worden door vrouwen wiens foef alles wegheeft van de voor-foto’s. Inclusief ikzelf. Het zette mij aan het denken: waarom ben ik me de laatste jaren zo bewust geworden van mijn onder-creatie, en had ik dat gevoel vroeger niet?