Ik liep mee met de Feminist March in Amsterdam: een dikke middelvinger naar genderongelijkheid

Rond 12.00 uur stroomde de Dam vol met duizenden mensen: vrouwen, mannen, non-binaire mensen, kinderen op de nek van hun ouders, ouderen met een rollator, noem maar op. Ze waren allemaal klaar om hun stem te laten horen en een dikke middelvinger op te steken naar ongelijkheid. Spandoeken en kartonnen borden met teksten als ‘Hey Google, we bestaan nog’, ‘Baas in eigen buik’, ‘Anything you can do, I can do bleeding’, ‘Fuck het patriarchaat’ en ‘Vrouwenrechten = Mensenrechten’ gingen de lucht in. Kelen werden schor van het geschreeuw en gejoel, voeten deden pijn van het staan en lopen. Maar dat deed er allemaal niet toe voor het doel: opkomen voor (vrouwen)rechten. Want wereldwijd wonen nog steeds 850 miljoen (!) vrouwen in een land waar de gendergelijkheid als 'erg slecht' wordt bestempeld.

Er was dit jaar geen vast thema voor de demonstratie. Iedereen die voor gelijkheid staat, was welkom. Op deze manier wilde de organisatie dat iedereen die feminist is, zich aangesproken voelde om te komen. En veel mensen voelden zich dit jaar geroepen, namelijk zo’n 20.000 in totaal.

En dat is eigenlijk niet zo gek als je kijkt naar de stand van zaken op dit moment. Denk bijvoorbeeld aan de loonkloof: vrouwen verdienen gemiddeld nog steeds twaalf procent minder per uur dan mannen. Of de ongelijkheid in de gezondheidszorg, zoals de lange diagnosetijd voor endometriose. Die duurt g emiddeld nog steeds zeven tot tien jaar. Of het feit dat één op de acht mensen die menstrueren het afgelopen jaar geen geld had voor menstruatieproducten. Of femicide in Nederland, want er wordt elke acht dagen een vrouw vermoord. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de vrouwenrechten wereldwijd, zoals de onderdrukking van vrouwen in Afghanistan. Waar vrouwen sinds kort letterlijk niet meer mogen praten of zingen in het openbaar en niet meer naar school mogen. En dit is nog maar het topje van de ijsberg.